🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून आत्म्याचे अविनाशी स्वरूप आणि देहाचे पालटणारे स्वरूप स्पष्ट करतात. ज्याप्रमाणे एकाच शरीरात बालपण संपून तारुण्य येते आणि तारुण्य संपून वृद्धत्व येते, तरीही आतला 'मी' (आत्मा) बदलत नाही. त्याचप्रमाणे मृत्यू म्हणजे केवळ एका जुन्या देहातून दुसऱ्या नवीन देहात जाणे होय. ज्याला हे सत्य उमजते, तो ज्ञानी पुरुष मृत्यूच्या कल्पनेने डगमगत नाही किंवा मोह पावत नाही.

आपल्या आयुष्यात येणाऱ्या शारीरिक बदलांना किंवा परिस्थितीतील बदलांना घाबरू नये. उदाहरणार्थ, जसे आपण जुने कपडे बदलून नवीन घालतो, तसेच जीवन पुढे सरकत असते हे लक्षात ठेवून शांत राहावे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला आत्म्याचे अमरत्व आणि शरीराच्या बदलत्या अवस्थांमधील फरक समजावून सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून जगाच्या उत्पत्ती आणि लयाचा सिद्धांत अत्यंत सोप्या दृष्टांतातून मांडतात. ते म्हणतात की आकाश हे निर्विकार आणि अलिप्त आहे; त्यात ढग येतात आणि जातात पण आकाशाचे मूळ स्वरूप बदलत नाही. त्याचप्रमाणे, हे संपूर्ण दृश्य जग त्या एकाच 'चैतन्य' तत्त्वावर भासते. जग हे नश्वर आणि परिवर्तनशील आहे, पण ज्या अधिष्ठानावर (चैतन्यावर) ते दिसते, ते चैतन्य अविनाशी आहे. हे अद्वैत वेदांतातील 'विवर्तवादाचे' उदाहरण आहे, जिथे मूळ वस्तू न बदलता त्यावर दुसरी वस्तू भासते.

आपल्या आयुष्यातील सुख-दु:ख किंवा संकटे ही आकाशातील ढगांसारखी तात्पुरती आहेत. ती येतात आणि जातात. आपण स्वतःला या बाह्य परिस्थितीशी जोडून न घेता, आपल्या मनाला आकाशासारखे विशाल आणि स्थिर ठेवले पाहिजे. उदाहरणार्थ, परीक्षेत अपयश आले तर ते कायमस्वरूपी नसते, ते एका ढगासारखे आहे जे मेहनतीने दूर होऊ शकते.

अर्जुनाला आत्म्याचे अमरत्व आणि जगाचे नश्वरत्व समजावून सांगताना, ज्ञानेश्वर महाराज जग आणि चैतन्य यांचा संबंध स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्थितप्रज्ञाच्या बुद्धीची तुलना समुद्राशी करतात. समुद्र हा सर्व नद्यांचा पती (स्वामी) आहे. हजारो नद्या येऊन मिळाल्या तरी समुद्र आपली पातळी ओलांडत नाही किंवा कोरडा पडत नाही. तो नेहमी शांत आणि गंभीर असतो. त्याचप्रमाणे, ज्या माणसाला आत्मज्ञान प्राप्त झाले आहे, त्याच्या आयुष्यात सुखाचे किंवा दुःखाचे कितीही लोंढे आले, तरी त्याची बुद्धी विचलित होत नाही. तो आपल्या स्वरूपात स्थिर राहतो. बाह्य विषयांचा त्याच्या मनावर कोणताही परिणाम होत नाही.

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्याला यश किंवा अपयश मिळते, तेव्हा समुद्राप्रमाणे शांत राहणे शिकावे. उदाहरणार्थ, परीक्षेत कमी गुण मिळाले तरी खचून न जाता आणि जास्त मिळाले तरी हुरळून न जाता शांत राहून पुढचा अभ्यास करणे म्हणजे बुद्धी स्थिर ठेवणे होय.

संत ज्ञानेश्वर महाराज स्थितप्रज्ञाची बुद्धी कशी स्थिर असते, हे समुद्राच्या उदाहरणाद्वारे स्पष्ट करत आहेत.