🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अर्जुनाला कर्मयोगाचे मर्म समजावून सांगत आहेत. ते म्हणतात की, कर्माचा त्याग करणे हा मोक्षाचा मार्ग नाही, तर कर्माच्या फळाचा त्याग करणे हा खरा मार्ग आहे. 'उचित कर्म' म्हणजे जे आपल्या वाट्याला आलेले विहित कर्तव्य आहे. 'सद्धर्म' म्हणजे जे आचरण नैतिक आणि शास्त्रशुद्ध आहे. जेव्हा मनुष्य 'मी कर्ता आहे' हा अहंकार सोडून आणि फळाची आसक्ती त्यागून आपले कर्तव्य पार पाडतो, तेव्हा ते कर्म त्याला संसाराच्या बंधनात अडकवत नाही, तर त्याला परम पदाप्रत (मोक्षाप्रत) घेऊन जाते.

दैनंदिन जीवनात, विद्यार्थ्यांनी परीक्षेच्या निकालाची किंवा बक्षिसाची चिंता न करता, केवळ ज्ञान मिळवणे हे आपले कर्तव्य समजून मन लावून अभ्यास करावा.

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला फळाची आसक्ती न ठेवता स्वधर्म पालनाचे महत्त्व सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीद्वारे स्पष्ट करतात की, केवळ बुद्धी असून आत्मज्ञान मिळत नाही. त्यासाठी तीन महत्त्वाच्या अटी आहेत: पहिली म्हणजे 'श्रद्धा' - गुरू आणि शास्त्रांच्या शब्दांवर अढळ विश्वास. दुसरी म्हणजे 'तत्परता' - ज्ञान मिळवण्यासाठी लागणारी चिकाटी आणि उत्साह. तिसरी म्हणजे 'इंद्रियसंयम' - विषयांकडे धावणाऱ्या मनाला आणि इंद्रियांना रोखण्याची शक्ती. जेव्हा हे तीन गुण एकत्र येतात, तेव्हाच साधकाला ब्रह्मज्ञान प्राप्त होते आणि त्या ज्ञानाच्या प्रकाशात त्याला शाश्वत शांती मिळते.

दैनंदिन जीवनात जर आपल्याला एखादी कला किंवा विद्या आत्मसात करायची असेल, तर शिक्षकावर श्रद्धा हवी, रोज सराव करण्याची तत्परता हवी आणि मोबाईलसारख्या विचलित करणाऱ्या गोष्टींपासून इंद्रियांना दूर ठेवण्याचा संयम हवा. उदाहरणार्थ, परीक्षेत यश मिळवण्यासाठी केवळ हुशार असून चालत नाही, तर अभ्यासावर श्रद्धा आणि शिस्तही लागते.

भगवान श्रीकृष्ण ज्ञानप्राप्तीसाठी साधकाकडे कोणते गुण असावेत, याचे मार्गदर्शन करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत ज्ञानेश्वरी ग्रंथाचे महत्त्व सांगतात. ते म्हणतात की हा ग्रंथ म्हणजे केवळ शब्दांची जुळवाजुळव नसून तो शब्द आणि अर्थांचा एक अथांग सागर (रत्नाकर) आहे. यात वेदांतातील कठीण सिद्धांतांचे (प्रमेयांचे) अमृत भरलेले आहे. हे इतके मोठे आणि कठीण कार्य मी केवळ माझ्या सद्गुरू श्री निवृत्तीनाथ यांच्या कृपेमुळेच पूर्ण करू शकलो आहे. यातून त्यांची नम्रता आणि गुरुभक्ती दिसून येते.

आपल्या आयुष्यात मिळालेल्या यशाचे श्रेय आपल्या मार्गदर्शकांना किंवा गुरूंना देणे, हा गुण आपण यातून शिकू शकतो. उदाहरणार्थ, एखाद्या परीक्षेत मोठे यश मिळाल्यावर आपल्या शिक्षकांचे आभार मानणे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज ज्ञानेश्वरी ग्रंथाच्या रचनेचे स्वरूप आणि त्यामागील गुरुकृपेचे महत्त्व स्पष्ट करत आहेत.