🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत नेतृत्वाचे आणि सामाजिक जबाबदारीचे महत्त्व स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, समाजात जे लोक प्रभावशाली, ज्ञानी किंवा सामर्थ्यवान असतात, त्यांच्या प्रत्येक कृतीकडे सामान्य जनता एक आदर्श म्हणून पाहते. सामान्य माणसाला अनेकदा स्वतःचा स्वतंत्र मार्ग निवडणे कठीण जाते, अशा वेळी तो श्रेष्ठ व्यक्तींच्या पावलावर पाऊल ठेवणे पसंत करतो. जर एखाद्या नेत्याने किंवा थोर व्यक्तीने चुकीचे वर्तन केले, तर समाजही भरकटण्याची शक्यता असते. म्हणून, ज्यांच्याकडे अधिकार किंवा ज्ञान आहे, त्यांनी आपले आचरण अत्यंत शुद्ध, नैतिक आणि शिस्तबद्ध ठेवले पाहिजे, कारण त्यांचे वर्तन हेच समाजासाठी प्रमाण किंवा कायदा ठरते.

जर घरातील वडीलधारी माणसे किंवा शाळेतील शिक्षक शिस्तीने आणि सत्याने वागले, तर मुले त्यांचे पाहून आपोआपच चांगले गुण आत्मसात करतात. उदाहरण: एका कंपनीचा मालक जर स्वतः वेळेवर कामावर आला, तर कर्मचारीही वेळेचे महत्त्व पाळू लागतात.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला सांगतात की श्रेष्ठ पुरुषाचे आचरण हे जगासाठी आदर्श असते, म्हणून त्यांनी लोकसंग्रहासाठी निष्काम कर्म केले पाहिजे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत नेतृत्वाच्या जबाबदारीवर प्रकाश टाकतात. ते सांगतात की, समाजात ज्यांना मान-सन्मान मिळतो किंवा जे प्रभावशाली आहेत, त्यांच्या प्रत्येक कृतीकडे समाज बारकाईने पाहत असतो. श्रेष्ठ व्यक्तीने केलेले कर्म हे इतरांसाठी एक नियमावली किंवा प्रमाण बनते. जर एखादी मोठी व्यक्ती सदाचाराने वागली, तर सामान्य जनताही आपोआप चांगल्या मार्गाला लागते. म्हणून, समाजाला योग्य दिशा देण्यासाठी समर्थ व्यक्तींनी आपले आचरण अत्यंत शुद्ध आणि जबाबदार ठेवणे आवश्यक आहे.

जर घरातील मोठी माणसे वेळेचे पालन करत असतील, तर मुलेही ते पाहून वेळेचे महत्त्व शिकतात. उदाहरण: शिक्षकांनी शिस्त पाळली की विद्यार्थीही शिस्तप्रिय बनतात.

श्रेष्ठ व्यक्तींच्या आचरणाचा समाजावर कसा परिणाम होतो, हे ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून स्पष्ट करत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे अत्यंत सुंदर उदाहरण देतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने संसारातील आपली विहित कर्मे किंवा कर्तव्ये अवश्य पार पाडावीत, परंतु ती करताना 'मी कर्ता आहे' हा अहंकार आणि फळाची आशा सोडून द्यावी. जेव्हा आपण कर्माच्या फळाशी स्वतःला जोडत नाही, तेव्हा आपण 'कर्मातीत' होतो. कमळाचे पान पाण्यातच जन्मते आणि वाढते, परंतु पाण्याचा एक थेंबही त्याला स्पर्श करू शकत नाही किंवा त्याला भिजवू शकत नाही. त्याचप्रमाणे, साधकाने या जगात राहून सर्व व्यवहार करावेत, पण संसारातील माया आणि आसक्तीपासून स्वतःला अलिप्त ठेवावे.

दैनंदिन जीवनात काम करताना, उदा. ऑफिसचे काम किंवा घरातील काम करताना, ते आपले कर्तव्य समजून पूर्ण निष्ठेने करावे. कामाच्या निकालाची (यश-अपयशाची) अति चिंता न करता शांत राहावे. उदाहरणार्थ, परीक्षेत अभ्यास करणे हे आपले कर्म आहे, पण निकालाच्या भीतीमुळे तणाव न घेता अलिप्तपणे अभ्यास करणे म्हणजे कर्मातीत होणे होय.

ज्ञानेश्वर महाराज कर्माच्या बंधनातून मुक्त राहून कर्म कसे करावे, याचे मार्गदर्शन करत आहेत.