🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, ज्याप्रमाणे सूर्यकिरणांच्या अभावी मृगजळ भासत नाही, त्याचप्रमाणे आत्मज्ञानाशिवाय किंवा द्वैत प्रपंचाच्या पलीकडे गेल्यावर हे भौतिक सुख फोल ठरते. इंद्रियजन्य सुखे ही आभासी आहेत. जोपर्यंत अज्ञान आहे, तोपर्यंतच ही सुखे खरी वाटतात. जेव्हा ज्ञानाचा उदय होतो, तेव्हा हे जग आणि त्यातील सुख-दुःख दोन्ही मिथ्या ठरतात.

आपल्याला वाटणारे बाह्य सुख हे तात्पुरते असते. उदाहरणार्थ, नवीन खेळणी मिळाल्यावर होणारा आनंद हा त्या खेळण्यात नसून आपल्या मनात असतो. हे समजल्यास आपण बाह्य गोष्टींवर सुखासाठी अवलंबून राहणार नाही.

संत ज्ञानेश्वर महाराज मृगजळाच्या दृष्टान्तातून ऐहिक सुखाच्या आभासी स्वरूपाचे वर्णन करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, बाह्यतः संन्यास (कर्माचा त्याग) आणि कर्मयोग (फलाशा सोडून कर्म करणे) हे दोन वेगळे मार्ग वाटले तरी त्यांचे अंतिम ध्येय आणि मूळ स्वरूप एकच आहे. जो खरा संन्यासी आहे तोच खरा योगी आहे. कर्माचा त्याग म्हणजे केवळ कृती थांबवणे नव्हे, तर त्यातील कर्तेपणाचा अहंकार सोडणे होय. ज्याला हे ऐक्य समजते, त्यालाच सत्याचे दर्शन घडते.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे करतोय' हा अहंकार न ठेवता, ते काम आपले कर्तव्य म्हणून आनंदाने करावे. उदाहरणार्थ, अभ्यास करताना केवळ मार्कांसाठी न करता ज्ञान मिळवण्यासाठी केल्यास तो योग आणि संन्यास दोन्ही ठरतो.

संन्यास आणि कर्मयोग यांतील अभेद आणि त्यांचे एकच असलेले अंतिम ध्येय ज्ञानेश्वर महाराज येथे स्पष्ट करत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून श्रीकृष्णाचा उपदेश स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, जर तू आत्म्याला अविनाशी न मानता, केवळ देहाप्रमाणेच जन्मणारा आणि मरणारा मानलेस (जसे काही विचारप्रवाह मानतात), तरीही शोक करणे व्यर्थ आहे. जर जन्म आणि मृत्यू हा निसर्गाचा अटळ नियम असेल, तर जे टाळता येत नाही त्यावर रडणे शहाणपणाचे नाही. प्रवाहाप्रमाणे येणाऱ्या आणि जाणाऱ्या गोष्टींचा स्वीकार करणे हाच खरा मार्ग आहे, असे येथे सुचवले आहे.

जीवनातील अपरिहार्य बदल किंवा नुकसान स्वीकारण्यासाठी या विचाराचा उपयोग होतो. उदाहरणार्थ, एखादी प्रिय वस्तू हरवली किंवा एखादा बदल झाला जो आपल्या हातात नाही, तर त्यावर रडत न बसता तो जीवनाचा एक भाग म्हणून स्वीकारणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला समजावून सांगत आहेत की, आत्म्याला नित्य मानले काय किंवा अनित्य मानले काय, कोणत्याही परिस्थितीत शोक करणे अयोग्य आहे.