←
बुधवार, 20 मार्च 2024
आज →

🕉️संस्कृत सुभाषित

3 श्लोक 📿 सर्व ग्रंथ
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 2, श्लोक 305

आणि विषयांचिया चिंतनीं । संगु उपजे अंतःकरणीं । संगापासुनि मनीं । कामु प्रगटे ॥ ३०५ ॥

आणि विषयांच्या चिंतनाने अंतःकरणात आसक्ती निर्माण होते. त्या आसक्तीतून मनात काम (इच्छा) निर्माण होते.

"And by contemplating on sensory objects, attachment arises in the heart; from attachment, desire manifests in the mind."

विषयांचिया Noun
Vishayanchiya
विषयांच्या (इंद्रिय सुखांच्या गोष्टी)
of sensory objects
चिंतनीं Noun
Chintani
विचाराने किंवा ध्यानाने
by contemplating
संगु Noun
Sangu
आसक्ती किंवा ओढ
attachment
उपजे Verb
Upaje
निर्माण होते
arises
अंतःकरणीं Noun
Antahkarni
मनात
in the heart/mind
कामु Noun
Kamu
इच्छा किंवा वासना
desire
प्रगटे Verb
Pragate
प्रकट होतो
manifests

💡 अर्थ

विषयों का निरंतर चिंतन करने से मन में उनके प्रति आसक्ति पैदा होती है और उस आसक्ति से कामना (इच्छा) का जन्म होता है।

🔍 सखोल अर्थ

ज्ञानेश्वर महाराज येथे मानवी मनाच्या अधःपतनाची पहिली पायरी स्पष्ट करतात. जेव्हा एखादा मनुष्य इंद्रियांच्या विषयांचे (जसे की चव, रूप, शब्द) वारंवार चिंतन करतो, तेव्हा त्याच्या मनात त्या विषयांबद्दल 'संग' म्हणजे आसक्ती किंवा ओढ निर्माण होते. एकदा का ही आसक्ती जडली की, ती वस्तू मिळवण्यासाठी मनात तीव्र लालसा किंवा 'काम' (Desire) उत्पन्न होतो. हा श्लोक भगवद्गीतेतील 'ध्यायतो विषयान् पुंसः' या प्रसिद्ध श्लोकाचे मराठी ओवीतील निरूपण आहे.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

जर आपल्याला अभ्यासात लक्ष केंद्रित करायचे असेल, तर मोबाईल किंवा खेळांच्या विचारांपासून दूर राहावे. कारण सतत विचार केल्याने त्यांची ओढ लागते आणि अभ्यासावरून लक्ष विचलित होते. मनावर ताबा मिळवण्यासाठी विचारांवर नियंत्रण ठेवणे आवश्यक आहे.

📌 संदर्भ

भगवद्गीतेच्या २.६२ श्लोकावर भाष्य करताना माउली विषयांच्या चिंतनातून आसक्ती आणि इच्छा कशी निर्माण होते हे सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 4, श्लोक 7

अजोऽपि सन्नव्ययात्मा भूतानामीश्वरोऽपि सन् । प्रकृतिं स्वामधिष्ठाय सम्भवाम्यात्ममायया ॥

म्हणोनि मी अजुही होय । आणि अव्ययही परि आहे । परि प्रकृतीसी अधिष्ठूनि येय । मायेच्या योगें ॥

"Therefore, I am unborn and also immutable; but by presiding over My Prakriti, I manifest through Maya."

म्हणोनि Conjunction
Mhanoni
म्हणून
Therefore
अजु Adjective
Aju
जन्मरहित
Unborn
अव्यय Adjective
Avyaya
अविनाशी
Imperishable
प्रकृतीसी Noun
Prakritisi
निसर्गाला किंवा मायेला
To Nature or Maya
अधिष्ठूनि Verb
Adhishthuni
अधिष्ठान करून किंवा आधार घेऊन
Presiding over
योगें Noun
Yoge
साहाय्याने किंवा योगाने
Through or by means of

💡 अर्थ

यद्यपि मैं अजन्मा और अविनाशी हूँ, फिर भी मैं अपनी प्रकृति को वश में करके अपनी माया से प्रकट होता हूँ।

🔍 सखोल अर्थ

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून श्रीकृष्णाच्या अवताराचे गुपित उलगडून सांगतात. परमात्मा हा 'अज' म्हणजे ज्याला जन्म नाही आणि 'अव्यय' म्हणजे ज्याचा कधीही नाश होत नाही असा आहे. तो सर्व प्राणिमात्रांचा ईश्वर आहे. तरीही, जेव्हा तो मानवी रूपात प्रकट होतो, तेव्हा तो आपल्या त्रिगुणात्मक मायेचा (प्रकृतीचा) स्वीकार करतो. सामान्य माणसाचा जन्म हा कर्माच्या बंधनामुळे होतो, परंतु ईश्वराचा अवतार हा केवळ त्याच्या इच्छेने आणि जगाच्या कल्याणासाठी असतो. तो मायेला आपल्या ताब्यात ठेवून कार्य करतो, मायेच्या आहारी जात नाही.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

आपल्या दैनंदिन जीवनात संकटे आली तरी आपल्यातील आत्मशक्ती कधीही नष्ट होत नाही हे लक्षात ठेवावे. उदाहरण: जसा सूर्य ढगांमागे लपला तरी त्याचे अस्तित्व संपत नाही, तसेच कठीण काळातही आपली आंतरिक शक्ती जागृत ठेवून कार्य करत राहावे.

📌 संदर्भ

भगवान श्रीकृष्ण आपल्या दिव्य जन्माचे स्वरूप आणि अविनाशी असूनही ते कसे प्रकट होतात, याचे वर्णन करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 3, श्लोक 61

म्हणोनि कर्म सांडिजे । कीं सांडूनि सुखी होइजे । हें न घडे गा सहजे । अर्जुना पां ॥

"Therefore, should action be abandoned? Or can one become happy by abandoning it? This, O Arjuna, is simply not possible."

म्हणोनि Adverb
Mhaṇoni
म्हणून
Therefore
सांडिजे Verb
Sāṇḍije
सोडावे
Should be abandoned
सुखी Adjective
Sukhī
आनंदी
Happy
घडे Verb
Ghaḍe
घडते किंवा शक्य होते
Happens or is possible
सहजे Adverb
Sahaje
सहजपणे
Naturally
कर्म Noun
Karma
कार्य किंवा कर्तव्य
Action or duty

💡 अर्थ

इसलिए हे अर्जुन, कर्म का त्याग करना या कर्म छोड़कर सुखी होना, यह सहज संभव नहीं है।

🔍 सखोल अर्थ

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून कर्माच्या अपरिहार्यतेवर भाष्य करतात. ते अर्जुनाला सांगतात की, केवळ बाह्यतः कर्माचा त्याग केल्याने कोणालाही शाश्वत सुख किंवा शांती मिळू शकत नाही. मानवी स्वभाव आणि प्रकृती सतत क्रियाशील असते, त्यामुळे कर्मापासून पळ काढणे अशक्य आहे. खरे सुख हे कर्म सोडण्यात नसून, ते फळाची अपेक्षा न ठेवता (निष्काम भावनेने) करण्यात आहे. कर्माचा त्याग करणे हा सुखाचा मार्ग नसून तो एक भ्रम आहे.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्याला अभ्यासाचा किंवा कामाचा कंटाळा येतो, तेव्हा आपण ते काम सोडून देण्याचा विचार करतो. पण ज्ञानेश्वरी सांगते की काम सोडल्याने प्रश्न सुटत नाहीत. उदाहरणार्थ, परीक्षेच्या भीतीने अभ्यास सोडला तर सुख मिळत नाही, उलट अभ्यास पूर्ण केल्यानेच खरे समाधान मिळते.

📌 संदर्भ

तिसऱ्या अध्यायात ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला कर्मयोगाचे महत्त्व पटवून देताना सांगतात की कर्माचा त्याग करणे हा मोक्षाचा मार्ग नाही.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा