🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, ज्या साधकाचे आपल्या इंद्रियांवर नियंत्रण नसते, तो बाह्य जगातील विषयांच्या (भोगवस्तूंच्या) आकर्षणात सहज अडकतो. हे विषय सुरुवातीला सुखद वाटतात, पण ते माणसाचे विवेकबुद्धीरूपी धन चोरून नेतात. इंद्रिये जिंकल्याशिवाय आत्मज्ञान प्राप्त होऊ शकत नाही, असे महाराज स्पष्ट करतात.

दैनंदिन जीवनात जर आपण जिभेवर ताबा ठेवला नाही आणि फक्त चवीसाठी अयोग्य पदार्थ खाल्ले, तर आपले आरोग्य बिघडते. म्हणजेच इंद्रियांवर ताबा नसल्यामुळे आपण आपले आरोग्य गमावतो.

इंद्रियनिग्रहाचे महत्त्व सांगताना ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला सावध करत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत आत्मसाक्षात्काराच्या किंवा खोल ध्यानाच्या स्थितीचे वर्णन करतात. जेव्हा साधक योगाभ्यासाने अंतर्मुख होतो, तेव्हा बाह्य जगातील विषय (शब्द, स्पर्श, रूप इ.) त्याच्यासाठी उरत नाहीत. इंद्रियांचे व्यापार पूर्णपणे थांबतात. अशा वेळी मन बाहेर न भटकता स्वतःच्या स्वरूपात स्थिर होते. हे 'स्वये स्वयंप्रकाश' होणे आहे, जिथे मन स्वतःच स्वतःचा आरसा बनते आणि आत्मस्वरूपाचा अनुभव घेते.

दैनंदिन जीवनात, जेव्हा आपण खूप गोंधळलेले असतो, तेव्हा थोडा वेळ शांत बसून स्वतःच्या विचारांचे निरीक्षण केल्यास मनाला शांती मिळते. उदाहरण: अभ्यासाला बसण्यापूर्वी ५ मिनिटे डोळे मिटून शांत बसल्याने एकाग्रता वाढते.

ज्ञानेश्वर महाराज ध्यानाच्या अशा स्थितीचे वर्णन करत आहेत जिथे मन बाह्य जगापासून विलग होऊन आत्मस्वरूपात विलीन होते.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अर्जुनाला उपदेश करतात की, हे जग आणि त्यातील व्यवहार हे स्वप्नासारखे आभासी आहेत. ज्याप्रमाणे स्वप्न पाहताना ते खरे वाटते पण जागे झाल्यावर ते नाहीसे होते, त्याचप्रमाणे हा प्रपंच क्षणभंगुर आहे. माणसाने आपल्या चित्ताला (मनाला) या मायेच्या जाळ्यात अडकू देऊ नये, तर आत्मस्वरूपाच्या सत्याकडे वळवावे.

जेव्हा आपण एखाद्या अपयशाने किंवा दुःखाने खूप अस्वस्थ होतो, तेव्हा हे लक्षात ठेवावे की ही परिस्थिती कायमस्वरूपी नाही. जसे स्वप्न संपते, तसे हे संकटही संपणार आहे, असा विचार करून मनाला शांत ठेवावे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला संसाराच्या नश्वरतेबद्दल आणि मनाला मायेपासून दूर ठेवण्याबद्दल मार्गदर्शन करत आहेत.