🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत ज्ञानेश्वरीच्या वाङ्मयीन आणि आध्यात्मिक श्रीमंतीचे वर्णन करतात. 'शब्दरत्नांची खाणी' म्हणजे केवळ शब्द नव्हे, तर अर्थपूर्ण आणि मोक्ष देणारे शब्द. ही 'लावणी' (रचना) अशी आहे की ती ऐकल्याने किंवा वाचल्याने मानवाचे अंतःकरण शुद्ध होते आणि त्याला परम सुख प्राप्त होते. हे सुख केवळ एका जगापुरते मर्यादित नसून 'त्रैलोक्य' म्हणजे स्वर्ग, मृत्यू आणि पाताळ या तिन्ही लोकांसाठी कल्याणकारी आहे. ज्ञानेश्वर महाराज सुचवतात की हा ग्रंथ केवळ माहिती देत नाही, तर आत्मिक समाधान देतो.

आपण आपल्या दैनंदिन जीवनात शब्दांचा वापर विचारपूर्वक केला पाहिजे. जसे ज्ञानेश्वर महाराजांनी शब्दांना रत्ने म्हटले आहे, तसे आपणही गोड आणि अर्थपूर्ण बोलून इतरांना आनंद देऊ शकतो. उदाहरणार्थ, एखाद्या दुःखी व्यक्तीला प्रेमाचे दोन शब्द बोलणे हे त्याला रत्न देण्यासारखेच मौल्यवान आहे.

ज्ञानेश्वरीच्या सुरुवातीला मंगलाचरणात ज्ञानेश्वर महाराज या ग्रंथाच्या आध्यात्मिक आणि वाङ्मयीन महत्त्वाबद्दल सांगत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत मानवी मनाच्या अध:पाताची पहिली पायरी स्पष्ट करतात. जेव्हा एखादी व्यक्ती इंद्रियांच्या विषयांचे (जसे की रूप, रस, गंध, स्पर्श) वारंवार स्मरण करते, तेव्हा त्या विषयाबद्दल मनात आसक्ती किंवा 'संग' निर्माण होतो. एकदा का आसक्ती निर्माण झाली की, तो विषय प्राप्त करण्याची तीव्र ओढ म्हणजेच 'काम' मनात जागृत होतो. हाच विनाशाचा मार्ग आहे, कारण इच्छा पूर्ण न झाल्यास क्रोध निर्माण होतो.

जर आपल्याला वाईट सवयींपासून दूर राहायचे असेल, तर त्या गोष्टींचा विचार करणे आधी थांबवले पाहिजे. उदाहरणार्थ, जर मोबाईलचे व्यसन सोडायचे असेल, तर सतत सोशल मीडियाबद्दल विचार करणे टाळावे, जेणेकरून त्याबद्दलची ओढ कमी होईल.

इंद्रियांच्या विषयांचे चिंतन केल्याने माणसाचे पतन कसे सुरू होते, याची प्रक्रिया ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे अत्यंत सुंदर विवेचन करतात. ते म्हणतात की, ज्ञानी पुरुष सर्व विहित कर्मे करतो, परंतु त्याच्या मनात 'मी हा कर्ता आहे' अशी भावना कधीच निर्माण होत नाही. ज्याप्रमाणे सूर्य संपूर्ण जगाला प्रकाशित करतो, पण त्या प्रकाश देण्याच्या क्रियेचा सूर्यावर कोणताही परिणाम होत नाही किंवा सूर्याला 'मी प्रकाश देतो' असा गर्व नसतो, त्याचप्रमाणे आत्मज्ञानी व्यक्ती कर्माच्या फळापासून आणि कर्तेपणाच्या अहंकारापासून मुक्त असते. ती केवळ ईश्वरी इच्छेचे साधन म्हणून कार्य करते.

दैनंदिन जीवनात अभ्यास करताना किंवा काम करताना 'मी हे केले' असा गर्व न बाळगता, ते आपले कर्तव्य आहे या भावनेने करावे. उदाहरणार्थ, एखाद्या खेळाडूने सामना जिंकल्यावर त्याचे सर्व श्रेय स्वतःकडे न घेता ते सांघिक प्रयत्नांना देणे, हाच खरा कर्तेपणाचा त्याग आहे.

ज्ञानी पुरुष कर्मे करूनही कर्माच्या बंधनात का अडकत नाही आणि त्याचा अहंकार कसा नष्ट झालेला असतो, हे ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करत आहेत.