🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, आत्मज्ञानाच्या मार्गावर चालताना मनाचे नियमन करणे अत्यंत आवश्यक आहे. जोपर्यंत मन इंद्रियांच्या विषयांकडे धावत असते, तोपर्यंत बुद्धी एकाग्र होऊ शकत नाही. ज्याप्रमाणे वारा सुटल्यावर दिव्याची ज्योत स्थिर राहत नाही, त्याचप्रमाणे वासनांमुळे बुद्धी विचलित होते. म्हणून, ज्याने आपली इंद्रिये विषयांपासून पूर्णपणे आवरून धरली आहेत, त्याचीच बुद्धी स्थिर (स्थितप्रज्ञ) होते, असे ज्ञानेश्वर महाराज सांगतात.

दैनंदिन जीवनात, जर आपल्याला परीक्षेत किंवा कामात यश मिळवायचे असेल, तर मोबाईल किंवा इतर मनोरंजनाच्या साधनांपासून मन बाजूला काढून अभ्यासावर किंवा कामावर लक्ष केंद्रित करणे आवश्यक आहे.

स्थितप्रज्ञाची लक्षणे सांगताना, इंद्रियनिग्रहाचे महत्त्व भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला पटवून देत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत आत्मस्वरूपाचे वर्णन करतात. ते म्हणतात की चैतन्य हे अत्यंत शुद्ध आणि अलौकिक आहे. ते प्रकृतीच्या आणि मायेच्या पलीकडे असल्याने, मानवी मनाचे विकार जसे की शोक (दुःख) किंवा मोह (भ्रम) त्याला स्पर्श करू शकत नाहीत. जेव्हा एखादी व्यक्ती स्वतःला या चैतन्य स्वरूपात अनुभवते, तेव्हा तिच्या आयुष्यातील सर्व द्वंद्व आणि दुःखे नाहीशी होतात. हे चैतन्य सूर्यासारखे प्रकाशमान आहे, जिथे अंधाराला (दुःखाला) प्रवेश नाही.

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपण अपयश किंवा नुकसानीमुळे दुःखी होतो, तेव्हा हे लक्षात ठेवले पाहिजे की आपले मूळ स्वरूप हे आनंदी आणि शांत आहे. उदाहरणार्थ, एखाद्या प्रिय वस्तूच्या हरवण्याने रडण्याऐवजी, 'मी या वस्तूंपेक्षा वेगळा आणि शाश्वत आहे' हा विचार करणे मनाला शांती देते.

संत ज्ञानेश्वर महाराज आत्म्याचे शुद्ध आणि निर्विकार स्वरूप स्पष्ट करत आहेत, जे सांसारिक दुःखाच्या पलीकडे आहे.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, जेव्हा मनुष्य इंद्रियांच्या विषयांमध्ये (भोगवस्तूंमध्ये) गुंततो, तेव्हा त्याची बुद्धी भ्रमिष्ट होते. विषयांच्या आकर्षणापोटी माणसाला काय योग्य आणि काय अयोग्य हे समजेनासे होते. हे विषय एखाद्या निमित्तासारखे येतात आणि माणसाच्या बुद्धीचे तेज हिरावून घेतात. यामुळे त्याची विवेकशक्ती लोप पावते आणि तो चुकीच्या मार्गाला लागतो. आत्मज्ञानाच्या मार्गातील हा सर्वात मोठा अडथळा आहे.

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपण अभ्यासाऐवजी मोबाईल किंवा खेळाच्या अति आहारी जातो, तेव्हा आपली प्रगती थांबते. अशा वेळी आपण 'विवेक' वापरून क्षणिक सुखापेक्षा दीर्घकालीन ध्येयाला प्राधान्य दिले पाहिजे.

अर्जुनाला उपदेश करताना ज्ञानेश्वर महाराज विषयांच्या आसक्तीमुळे बुद्धीवर आणि विवेकावर होणाऱ्या घातक परिणामांचे वर्णन करत आहेत.