🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की संन्यास (ज्ञानाचा मार्ग) आणि योग (निष्काम कर्माचा मार्ग) यात कोणताही मूलभूत फरक नाही. बाह्यतः हे दोन मार्ग भिन्न वाटले तरी त्यांचे ध्येय आणि फळ एकच आहे. ते एक सुंदर उदाहरण देतात: जसे एकाच वस्तूचे किंवा अर्थाचे वर्णन करण्यासाठी आपण दोन भिन्न समानार्थी शब्द वापरतो, तसेच हे दोन मार्ग आहेत. कर्माचा त्याग करणे (संन्यास) आणि फळाची आशा न धरता कर्म करणे (योग) या दोन्ही क्रिया शेवटी साधकाला एकाच आत्मज्ञानापर्यंत पोहोचवतात. त्यामुळे या दोघांमध्ये द्वैत मानणे चुकीचे आहे.

दैनंदिन जीवनात, आपण आपले काम निस्वार्थपणे करणे किंवा कामाच्या फळाबद्दल अलिप्त राहणे या दोन्ही गोष्टी आपल्याला मानसिक शांती देतात. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याने केवळ ज्ञानासाठी अभ्यास करणे (योग) आणि निकालाच्या चिंतेतून मुक्त राहणे (संन्यास) हे दोन्ही त्याला यशाकडेच नेतात.

संन्यास आणि कर्मयोग यांमधील अभेद किंवा एकत्व ज्ञानेश्वर महाराज स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, मनुष्याच्या मनातील संशय हा केवळ अज्ञानातून जन्माला येतो. हा संशय आत्मस्वरूपाच्या विस्मरणाने दृढ होतो आणि प्रगतीच्या मार्गात अडथळा ठरतो. ज्याप्रमाणे अंधार घालवण्यासाठी प्रकाशाची गरज असते, त्याप्रमाणे अज्ञानामुळे निर्माण झालेला संशय नष्ट करण्यासाठी 'विवेक' आणि 'आत्मज्ञान' या शस्त्रांचा वापर करणे आवश्यक आहे. जोपर्यंत मनात संशय आहे, तोपर्यंत कर्मयोग साध्य होत नाही, म्हणून ज्ञानाने त्याचा संहार करणे हाच एकमेव मार्ग आहे.

अभ्यास करताना किंवा एखादे नवीन काम करताना 'मला हे जमेल का?' असा संशय मनात आला, तर विषयाचे सखोल ज्ञान मिळवून तो संशय दूर करावा आणि आत्मविश्वासाने कामाला लागावे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला अज्ञानातून उत्पन्न झालेला संशय आत्मज्ञानाच्या तलवारीने नष्ट करण्याचा उपदेश करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत श्रीकृष्णाचा उपदेश स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, कर्म करताना 'मी हे करतोय' हा अहंकार आणि 'मला याचे अमुक फळ मिळेल' ही कल्पना (संकल्प) अडथळा ठरते. जेव्हा मनुष्य आपले मन ईश्वराशी किंवा कर्तव्याशी एकरूप करतो (योगारूढ होतो), तेव्हाच तो खऱ्या अर्थाने कर्म करू शकतो. कर्माचे फळ मिळो वा न मिळो, दोन्ही परिस्थितीत मन शांत ठेवणे म्हणजेच योग होय.

एखाद्या प्रकल्पावर काम करताना 'मला बक्षीस मिळेल का?' याचा विचार करण्याऐवजी, पूर्ण लक्ष कामाच्या गुणवत्तेवर केंद्रित करणे म्हणजे या ओवीचे पालन करणे होय.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला फळाची अपेक्षा न ठेवता आणि समत्व बुद्धीने कर्म करण्याचा मार्ग सांगत आहेत.