तरी मी आणि तू। आणि हे नृपनाथ समस्तू। येथ नसू ऐसे नव्हतू। मागांही कधीं॥
"Neither I, nor you, nor these kings, were ever non-existent in the past."
💡 अर्थ
मी, तू आणि हे सर्व राजे पूर्वी नव्हते असे कधीच झाले नाही. आपण सर्वजण पूर्वीही होतोच.
तरी मी आणि तू। आणि हे नृपनाथ समस्तू। येथ नसू ऐसे नव्हतू। मागांही कधीं॥
"Neither I, nor you, nor these kings, were ever non-existent in the past."
मी, तू आणि हे सर्व राजे पूर्वी नव्हते असे कधीच झाले नाही. आपण सर्वजण पूर्वीही होतोच.
या ओवीत ज्ञानेश्वर महाराज श्रीकृष्णाच्या मुखातून आत्म्याचे अनादित्व स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, हे अर्जुना, मी, तू आणि हे समोर दिसणारे सर्व राजे पूर्वी नव्हते असे कधीच घडले नाही. म्हणजेच आपण सर्वजण अनादी काळापासून अस्तित्वात आहोत. शरीर हे नश्वर आहे, पण त्यातील आत्मा हा शाश्वत आहे. जन्म आणि मृत्यू हे केवळ शरीराचे धर्म आहेत, आत्म्याचे नव्हे. काळ बदलतो, शरीर बदलते, पण चैतन्य कायम असते.
दैनंदिन जीवनात अपयश किंवा नुकसान झाले असता, आपण हे लक्षात ठेवले पाहिजे की आपले अस्तित्व केवळ बाह्य गोष्टींवर अवलंबून नाही. आत्मिक बळ वाढवण्यासाठी या विचाराचा उपयोग होतो.
अर्जुनाचा शोक दूर करण्यासाठी श्रीकृष्ण त्याला आत्म्याच्या अमरत्वाबद्दल सांगत आहेत.
म्हणौनि कर्मे तरी कीजती। परि तीं कर्तेपणा न येती। जैसे बीजां भाजिलिया न रुजती। तैसे कर्म जाणावे॥
"Therefore, actions are indeed performed, but they do not lead to doership; just as roasted seeds do not sprout, so should those actions be understood."
म्हणून कर्मे तर केली जातात, पण ती कर्तेपणाला (बंधनाला) कारणीभूत ठरत नाहीत. ज्याप्रमाणे भाजलेले बी पुन्हा रुजत नाही, त्याप्रमाणे हे कर्म समजावे.
संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे मर्म समजावून सांगत आहेत. ते म्हणतात की, ज्ञानी पुरुष जगातील सर्व आवश्यक कर्मे करतो, परंतु त्याच्या मनात 'मी हे केले' असा अहंकार नसतो. ज्याप्रमाणे एखादे बी अग्नीत भाजले की त्याची अंकुरण क्षमता नष्ट होते आणि ते पुन्हा जमिनीतून उगवू शकत नाही, त्याचप्रमाणे आत्मज्ञानाच्या अग्नीत शुद्ध झालेले कर्म मनुष्याला जन्म-मरणाच्या फेऱ्यात किंवा कर्माच्या बंधनात अडकवत नाही. कर्माचे अस्तित्व असूनही त्याचे फळ चिकटत नाही.
दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मीच हे सर्व करतोय' हा अहंकार सोडून कर्तव्य भावनेने काम करावे. उदाहरणार्थ, एखाद्या गरजूला मदत करताना ती प्रसिद्धीसाठी न करता केवळ आपले कर्तव्य म्हणून केल्यास मनाला खरी शांती मिळते आणि कर्माचे ओझे वाटत नाही.
अहंकाररहित कर्माचे फळ कसे मिळत नाही आणि ते बंधनास कारणीभूत कसे ठरत नाही, हे सांगताना माऊलींनी भाजलेल्या बीयाचा दृष्टांत दिला आहे.
म्हणोनि हे आवडे। तरी इंद्रिये दमिजेत गाढे। जेणे हे बुद्धि वाढे। स्थिर होय॥
"Therefore, if this is desired, the senses should be firmly controlled; whereby this intellect grows and becomes steady."
म्हणून जर तुला बुद्धी स्थिर करायची असेल, तर तू तुझ्या इंद्रियांवर पूर्ण ताबा मिळवला पाहिजेस. त्यामुळे तुझी बुद्धी वाढेल आणि स्थिर होईल.
ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, आत्मज्ञानासाठी आणि स्थिर बुद्धीसाठी इंद्रियनिग्रह अत्यंत आवश्यक आहे. जोपर्यंत इंद्रिये विषयांकडे धावत असतात, तोपर्यंत मन विचलित राहते. जेव्हा साधक जाणीवपूर्वक इंद्रियांना आवरतो, तेव्हाच त्याची बुद्धी परमात्मस्वरूपात स्थिर होऊ शकते. ही स्थिरता साधण्यासाठी प्रयत्नांची पराकाष्ठा करणे गरजेचे आहे. इंद्रियांवर विजय मिळवल्याशिवाय प्रज्ञा स्थिर होत नाही.
अभ्यास करताना किंवा महत्त्वाचे काम करताना मोबाईल किंवा टीव्हीकडे लक्ष न देता मनावर ताबा मिळवणे, हे इंद्रियनिग्रहाचे दैनंदिन जीवनातील उदाहरण आहे.
स्थिर बुद्धी प्राप्त करण्यासाठी इंद्रियांवर ताबा मिळवण्याचे महत्त्व ज्ञानेश्वर महाराज स्पष्ट करत आहेत.