🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अद्वैत स्थितीचे मर्म सांगतात. जेव्हा एखादा साधक आपला अहंकार किंवा 'मी'पण पूर्णपणे ईश्वराला समर्पित करतो, तेव्हा तो स्वतः आणि त्याची कृती दोन्ही ब्रह्मरूप होतात. अशा स्थितीत कर्ता, कर्म आणि क्रिया यांतील भेद संपतो. जेव्हा सर्व काही ब्रह्मच झाले, तेव्हा कर्माचे बंधन कोणाला बाधणार? कर्म आपोआपच लय पावते आणि साधक मुक्त होतो.

दैनंदिन जीवनात कोणतेही काम करताना 'मी करतोय' हा अहंकार न ठेवता, ते काम ईश्वराची सेवा म्हणून करावे. उदाहरणार्थ, अभ्यास करताना तो केवळ परीक्षेसाठी न करता ज्ञानाची साधना म्हणून केल्यास मनावर दडपण येत नाही.

ज्ञानेश्वर महाराज येथे ब्रह्मार्पण स्थितीचे वर्णन करत आहेत, जिथे कर्ता आणि कर्म एकरूप होतात.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, जो पुरुष ज्ञानी आहे किंवा ज्याच्याकडे अधिकार आहे, त्याने आपले विहित कर्म कधीही सोडू नये. जरी त्याला स्वतःसाठी काही मिळवायचे नसले, तरी समाजाला योग्य दिशा दाखवण्यासाठी त्याने शिस्तीने आणि निष्ठेने आपले कर्तव्य पार पाडले पाहिजे. जर ज्ञानी माणसाने कर्म सोडले, तर सामान्य लोकही त्याचे अनुकरण करून आळशी बनतील. समाजाचे स्वास्थ्य टिकवण्यासाठी समर्थांनी कर्माचा त्याग न करता ते अधिक चांगल्या प्रकारे करून दाखवावे लागते.

जर तुम्ही एखाद्या गटाचे प्रमुख असाल, तर तुम्ही स्वतः शिस्त पाळून इतरांसमोर उदाहरण ठेवले पाहिजे. उदाहरणार्थ, शाळेच्या कॅप्टनने स्वतः कचरा उचलला तर इतर मुले त्याचे आपोआप अनुकरण करतात.

ज्ञानी पुरुषाने समाजाला मार्गदर्शन करण्यासाठी स्वधर्माचे पालन का करावे, याचे स्पष्टीकरण ज्ञानेश्वर महाराज येथे देत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत आत्मसाक्षात्काराची प्रक्रिया एका सुंदर रूपकाद्वारे स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, हे जग म्हणजे एक चित्र आहे आणि आपले 'मन' हे त्या चित्रासाठी वापरलेले कापड (वस्त्र) आहे. जोपर्यंत मन अस्तित्वात आहे, तोपर्यंत आपल्याला हा संसार सत्य वाटतो. परंतु, जेव्हा साधनेने किंवा ज्ञानाने हे मनरूपी वस्त्र फाटते (म्हणजेच मनाचा लय होतो), तेव्हा अज्ञानाचा आणि भ्रमाचा पडदा कायमचा दूर होतो. अशा स्थितीत साधकाला बाह्य जगाच्या पलीकडे असलेल्या शुद्ध आत्मस्वरूपाचे दर्शन घडते.

दैनंदिन जीवनात आपण अनेकदा छोट्या गोष्टींनी घाबरतो किंवा दुःखी होतो. उदाहरणार्थ, अंधारात दोरीला साप समजणे हा मनाचा भ्रम आहे. जेव्हा आपण मनाला शांत करतो आणि सत्याचा शोध घेतो, तेव्हा तो भीतीचा 'पडदा' फाटतो आणि आपल्याला खरी परिस्थिती समजते. मन शांत ठेवल्यास आपण कठीण प्रसंगातही स्थिर राहू शकतो.

मनाचा लय झाल्यावर भ्रमाचा नाश होऊन आत्मस्वरूपाची प्राप्ती कशी होते, याचे वर्णन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.