🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्थितप्रज्ञाची (स्थिर बुद्धी असलेल्या व्यक्तीची) तुलना समुद्राशी करतात. समुद्र हा स्वभावतःच पूर्ण असतो. पावसाळ्यात अनेक नद्या वेगाने समुद्राला मिळतात, तरीही समुद्र आपली पातळी ओलांडत नाही किंवा त्यात अतिरिक्त वाढ होत नाही. त्याचप्रमाणे, ज्याच्या अंतःकरणात सर्व प्रकारचे विषय किंवा भोग प्रवेश करतात, पण तो त्यांच्यामुळे विचलित होत नाही, तोच खरी शांती प्राप्त करतो. आत्मस्वरूपात तृप्त असल्यामुळे त्याला बाह्य गोष्टींची हाव उरत नाही.

आपल्या आयुष्यात सुख किंवा दुःख आले तरी समुद्राप्रमाणे शांत राहावे. उदाहरण: परीक्षेत खूप चांगले गुण मिळाले म्हणून हुरळून जाऊ नये आणि कमी मिळाले म्हणून खचून जाऊ नये, तर मनाचा समतोल राखावा.

स्थितप्रज्ञाच्या स्थिर बुद्धीचे आणि त्याच्या मनाच्या अथांगतेचे वर्णन करताना ज्ञानेश्वर महाराज समुद्राचे उदाहरण देतात.

या ओवीत अर्जुनाला युद्धभूमीवर कोण कोण दिसत आहे याचे सविस्तर वर्णन आहे. अर्जुनाने केवळ सैन्य पाहिले नाही, तर त्याने आपल्या आयुष्यातील महत्त्वाच्या व्यक्तींना पाहिले. यात त्याचे गुरु (द्रोणाचार्य, कृपाचार्य), त्याचे धाकटे भाऊ, काका आणि इतर आदरणीय वडीलधारी मंडळी होती. आपल्याच कुटुंबातील आणि आदरणीय व्यक्तींविरुद्ध शस्त्र उचलावे लागणार, या विचाराने अर्जुनाच्या मनात निर्माण होणाऱ्या विषादाची ही पार्श्वभूमी आहे.

आपल्या आयुष्यात अनेकदा आपल्याला अशा लोकांशी वैचारिक संघर्ष करावा लागतो ज्यांचा आपण आदर करतो. अशा वेळी नात्यातील ओलावा आणि कर्तव्याची जाणीव यात संतुलन राखणे आवश्यक असते. उदाहरणार्थ, जर घरातील मोठ्या व्यक्तीकडून काही चूक होत असेल, तर आदराने पण ठामपणे आपली बाजू मांडणे.

युद्धभूमीवर अर्जुनाला आपले गुरु, काका आणि वडीलधारी मंडळी दिसतात, ज्यामुळे त्याच्या मनातील द्वंद्व अधिक तीव्र होते.

ज्ञानेश्वरीच्या या ओवीत संत ज्ञानेश्वर महाराज स्थितप्रज्ञाचे अत्यंत सूक्ष्म लक्षण सांगत आहेत. केवळ बाह्यतः विषयांचा त्याग करणे म्हणजे संयम नव्हे. खरा संयम तोच, जिथे मनाच्या कोपऱ्यातही विषयांची ओढ किंवा त्यांचे स्मरण उरत नाही. जेव्हा साधकाचे अंतःकरण पूर्णपणे शुद्ध होते आणि वासनांचा लवलेशही उरत नाही, तेव्हाच त्याला शाश्वत शांती प्राप्त होते. ही अवस्था म्हणजे केवळ कृतीतून नव्हे, तर विचारांतूनही मुक्त होणे होय.

दैनंदिन जीवनात, जर आपण एखादी वाईट सवय सोडण्याचा प्रयत्न करत असू, तर ती गोष्ट समोर नसतानाही तिचे विचार मनात न येणे, हीच आपली खरी प्रगती आहे. उदाहरणार्थ, उपवास करताना अन्नाचे सारखे विचार मनात येणे म्हणजे मनाचा ताबा नसणे होय.

स्थितप्रज्ञाची लक्षणे सांगताना ज्ञानेश्वर महाराज मनाच्या पूर्ण शुद्धतेचे वर्णन करत आहेत.