🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, खरे योगी आपली सर्व कर्मे केवळ 'आत्मशुद्धी' या एकाच उद्देशाने करतात. त्यांच्या मनात कर्माच्या फळाबद्दल कोणतीही अभिलाषा किंवा वासना नसते. ज्याप्रमाणे एखादा आरसा स्वच्छ केल्यावर त्यात आपले रूप स्पष्ट दिसते, त्याचप्रमाणे जेव्हा माणूस स्वार्थ सोडून कर्म करतो, तेव्हा त्याचे अंतःकरण शुद्ध होते. हे योगी आपली इंद्रिये, बुद्धी आणि शरीर यांना कर्मात गुंतवतात, पण त्यांचे मन मात्र फळाच्या अपेक्षेपासून मुक्त असते. हीच खरी कर्मयोगाची साधना आहे.

दैनंदिन जीवनात, जसे की अभ्यास करताना, 'मला किती गुण मिळतील' या चिंतेपेक्षा 'मला हा विषय किती चांगला समजेल' यावर लक्ष केंद्रित करणे म्हणजे फळाची अपेक्षा न ठेवता कर्म करणे होय.

योगी पुरुष आत्मशुद्धीसाठी कशा प्रकारे निष्काम कर्मे करतात, याचे वर्णन येथे केले आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत आत्मतत्वाच्या अगाधतेचे वर्णन करतात. ते अर्जुनाला सांगतात की, आत्म्याचे स्वरूप हे स्वयंप्रकाशित आहे, परंतु ते मानवी बुद्धीच्या कक्षेबाहेर आहे. आपली बुद्धी ही केवळ दृश्य जगाचे आणि तर्काचे आकलन करू शकते. ज्याप्रमाणे डोळा स्वतःला पाहू शकत नाही, त्याचप्रमाणे ज्या बुद्धीला आत्म्याकडून चेतना मिळते, ती बुद्धी त्या मूळ आत्म्याला पाहू शकत नाही. हे स्वरूप केवळ अनुभूतीचे आहे, विचारांचे नाही.

दैनंदिन जीवनात आपण प्रत्येक गोष्ट बुद्धीने किंवा तर्काने सोडवण्याचा प्रयत्न करतो. पण काही गोष्टी जसे की शांती, प्रेम आणि आत्मिक समाधान हे केवळ बुद्धीने समजत नाहीत, तर ते अनुभवावे लागतात. उदाहरणार्थ: एखाद्या संकटात शांत राहून अंतरात्म्याचा आवाज ऐकणे हे केवळ तर्कापेक्षा जास्त महत्त्वाचे ठरते.

ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला आत्म्याचे स्वरूप बुद्धीच्या पलीकडचे आणि अगाध कसे आहे, हे समजावून सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अर्जुनाला असा उपदेश करतात की, कर्म करणे हे मानवासाठी अपरिहार्य आहे. सृष्टीचे चक्र चालू ठेवण्यासाठी आणि स्वतःच्या प्रगतीसाठी कर्म करणे आवश्यक आहे. ज्ञानी पुरुष देखील लोककल्याणासाठी आपली कर्तव्ये पार पाडतात. म्हणून अर्जुनाने युद्धासारखे आपले विहित कर्तव्य (स्वधर्म) सोडू नये. फळाची अपेक्षा न ठेवता, केवळ कर्तव्य भावनेने आपले काम करणे हाच श्रेष्ठ मार्ग आहे.

विद्यार्थ्यांनी परीक्षेच्या निकालाची भीती न बाळगता, अभ्यास करणे हे आपले 'उचित कर्म' समजून ते प्रामाणिकपणे पूर्ण करावे. उदाहरण: खेळाडूने विजयापेक्षा खेळातील कौशल्यावर लक्ष केंद्रित करणे.

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला समजावून सांगत आहेत की कर्म टाळणे कोणालाही शक्य नाही, म्हणून त्याने आपले विहित कर्तव्य पार पाडले पाहिजे.