🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून जगाच्या उत्पत्ती आणि लयाचा सिद्धांत अत्यंत सोप्या दृष्टांतातून मांडतात. ते म्हणतात की आकाश हे निर्विकार आणि अलिप्त आहे; त्यात ढग येतात आणि जातात पण आकाशाचे मूळ स्वरूप बदलत नाही. त्याचप्रमाणे, हे संपूर्ण दृश्य जग त्या एकाच 'चैतन्य' तत्त्वावर भासते. जग हे नश्वर आणि परिवर्तनशील आहे, पण ज्या अधिष्ठानावर (चैतन्यावर) ते दिसते, ते चैतन्य अविनाशी आहे. हे अद्वैत वेदांतातील 'विवर्तवादाचे' उदाहरण आहे, जिथे मूळ वस्तू न बदलता त्यावर दुसरी वस्तू भासते.

आपल्या आयुष्यातील सुख-दु:ख किंवा संकटे ही आकाशातील ढगांसारखी तात्पुरती आहेत. ती येतात आणि जातात. आपण स्वतःला या बाह्य परिस्थितीशी जोडून न घेता, आपल्या मनाला आकाशासारखे विशाल आणि स्थिर ठेवले पाहिजे. उदाहरणार्थ, परीक्षेत अपयश आले तर ते कायमस्वरूपी नसते, ते एका ढगासारखे आहे जे मेहनतीने दूर होऊ शकते.

अर्जुनाला आत्म्याचे अमरत्व आणि जगाचे नश्वरत्व समजावून सांगताना, ज्ञानेश्वर महाराज जग आणि चैतन्य यांचा संबंध स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्मयोगाचे अत्यंत महत्त्वाचे सूत्र मांडतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपल्या वाट्याला आलेले 'उचित' म्हणजे योग्य कर्म आणि 'विहित' म्हणजे शास्त्राने किंवा निसर्गाने नेमून दिलेले कर्तव्य (स्वधर्म) पार पाडले पाहिजे. जीवनात खरे सुख मिळवण्यासाठी कोणत्याही चमत्काराची गरज नसते, तर केवळ आपले कर्तव्य प्रामाणिकपणे पार पाडणे हेच सुखाचे 'वर्म' (रहस्य) आहे. जेव्हा आपण फळाची अपेक्षा न ठेवता विहित कर्म करतो, तेव्हा चित्त शुद्ध होते आणि शाश्वत आनंद मिळतो.

दैनंदिन जीवनात, जसे एका विद्यार्थ्याने केवळ परीक्षेच्या निकालाची चिंता न करता आपला अभ्यास (विहित कर्म) प्रामाणिकपणे करणे हे त्याचे कर्तव्य आहे. हेच त्याच्या भविष्यातील यशाचे आणि सुखाचे मर्म आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला सांगतात की, स्वतःचे विहित कर्तव्य पार पाडणे हेच जीवनातील सुखाचे खरे मर्म आहे.

ज्ञानेश्वरीच्या तिसऱ्या अध्यायात संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीद्वारे अर्जुनाला निष्काम कर्मयोगाचा उपदेश करत आहेत. ते म्हणतात की, माणसाने कर्माचा त्याग करू नये, तर कर्माच्या फळाचा आणि 'मी कर्ता आहे' या अहंकाराचा त्याग करावा. 'नि:संगु' होणे म्हणजे कर्मात न अडकणे. जेव्हा आपण आपले विहित कर्तव्य (जे आपल्या वाट्याला आले आहे) कोणत्याही स्वार्थाशिवाय करतो, तेव्हा ते कर्मच 'योग' बनते. अर्जुनासाठी युद्ध हे त्याचे विहित कर्म होते, म्हणून त्याला ते नि:संग होऊन करण्यास सांगितले आहे.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मला यातून काय मिळेल' यापेक्षा 'मी माझे काम किती उत्तम प्रकारे करू शकतो' यावर लक्ष देणे म्हणजे नि:संग होणे. उदाहरणार्थ, विद्यार्थ्यांनी परीक्षेत किती गुण मिळतील या चिंतेपेक्षा विषयाचे ज्ञान मिळवण्यासाठी प्रामाणिकपणे अभ्यास करावा.

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला फळाची अपेक्षा न ठेवता आपले विहित कर्तव्य पार पाडण्याचा सल्ला देत आहेत, याचे निरूपण ज्ञानेश्वर महाराज करत आहेत.