🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माचे महत्त्व विशद करतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपल्या वाट्याला आलेले, धर्माला धरून असलेले 'उचित' कर्मच केले पाहिजे. फळाची अपेक्षा न ठेवता केलेले स्वधर्मपालन हाच मोक्षाचा सर्वात मोठा मार्ग आहे. जेव्हा एखादी व्यक्ती आपले कर्तव्य निष्ठेने पार पाडते, तेव्हा ती व्यक्ती निःसंशयपणे पुरुषोत्तमाला (परमात्म्याला) प्राप्त होते. येथे कर्मालाच भक्तीचे स्वरूप दिले आहे.

दैनंदिन जीवनात, विद्यार्थ्यांनी परीक्षेच्या निकालाची चिंता करण्यापेक्षा आपला अभ्यास (जे त्यांचे उचित कर्म आहे) प्रामाणिकपणे करावा. हेच त्यांना यशाकडे नेईल.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला सांगत आहेत की स्वधर्माचे पालन करणे हाच ईश्वरापर्यंत पोहोचण्याचा मार्ग आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्थितप्रज्ञ पुरुषाचे लक्षण स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, ज्याप्रमाणे कासव आपले अवयव स्वतःहून आवरून घेते, त्याप्रमाणे जो साधक बाह्य विषयांचे (जसे की चव, रूप, स्पर्श) कौतुक किंवा ओढ पूर्णपणे सोडून देतो आणि आपले चित्त निर्मळ ठेवतो, त्याचीच बुद्धी स्थिर झाली आहे असे समजावे. केवळ इंद्रियांवर ताबा मिळवून चालत नाही, तर मनातील विषयांची ओढही संपली पाहिजे.

दैनंदिन जीवनात, जेव्हा आपण अभ्यासाला किंवा कामाला बसतो, तेव्हा मोबाईल किंवा टीव्हीचे आकर्षण बाजूला सारून मनाला एकाग्र करणे म्हणजे 'विषयांचे कवतुक सांडणे' होय. उदाहरणार्थ, परीक्षेच्या काळात खेळाचा मोह टाळून अभ्यासात मन रमवणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला स्थितप्रज्ञ पुरुषाची लक्षणे आणि इंद्रिय निग्रहाचे महत्त्व सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत 'स्वधर्म' आणि 'निष्ककाम कर्म' यांचे मर्म सांगतात. 'उचित' म्हणजे जे आपल्या नैतिक कर्तव्याला धरून आहे. 'अवसरें करूनि प्राप्त' म्हणजे जे कर्म परिस्थितीनुसार नैसर्गिकरित्या आपल्यासमोर आले आहे. अशा कर्माचा त्याग न करता, ते पूर्ण निष्ठेने आणि कौशल्याने ('अचुंबित') करावे. यात फळाची अपेक्षा न ठेवता केवळ कर्तव्य भावनेने कर्म करण्याचा संदेश दिला आहे. जेव्हा आपण प्राप्त कर्म पूर्ण एकाग्रतेने करतो, तेव्हा तेच कर्म भक्ती ठरते.

दैनंदिन जीवनात, समजा तुम्ही एक विद्यार्थी आहात आणि तुमची परीक्षा जवळ आली आहे. अशा वेळी अभ्यास करणे हे तुमचे 'उचित' आणि 'प्राप्त' कर्म आहे. निकालाची चिंता न करता किंवा कंटाळा न करता मनापासून अभ्यास करणे म्हणजे या ओवीचे पालन करणे होय.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला निष्काम कर्मयोगाचा उपदेश करत असताना, ज्ञानेश्वर महाराज कर्माची सहजता स्पष्ट करत आहेत.