🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, देहधारी मनुष्याला कर्म करणे पूर्णपणे टाळता येत नाही, कारण प्रकृतीचे गुण सतत कार्य करत असतात. म्हणून कर्माचा कंटाळा करणे किंवा ते सोडून देणे हा मार्ग नाही. खरा मार्ग म्हणजे 'फलाशा त्याग'. जेव्हा आपण एखादे काम करतो, तेव्हा त्याचे फळ काय मिळेल या चिंतेत न पडता, ते काम आपले कर्तव्य आहे या भावनेने केले पाहिजे. यामुळे कर्माचे बंधन निर्माण होत नाही आणि चित्तशुद्धी होते.

विद्यार्थ्यांनी परीक्षेच्या निकालाची (मार्क्सची) सतत चिंता न करता, केवळ मनापासून अभ्यास करण्यावर लक्ष केंद्रित करावे. उदाहरण: जर एखादा खेळाडू फक्त 'मी जिंकणार की हारणार' याचा विचार न करता खेळाच्या तंत्रावर लक्ष देतो, तेव्हा तो अधिक यशस्वी होतो.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला उपदेश करत आहेत की कर्माचा त्याग करण्यापेक्षा फळाची आसक्ती सोडून कर्तव्य करणे श्रेष्ठ आहे.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अर्जुनाला उपदेश करतात की, आत्मा हा अव्यक्त, अचिंत्य आणि अविकारी आहे. हे सत्य एकदा समजले की, मृत्यू किंवा विनाशाचे दुःख करण्याचे काहीच कारण उरत नाही. अर्जुनाने आपल्या स्वरूपाचा विचार करावा आणि मोहामुळे निर्माण झालेला शोक सोडून द्यावा, असे येथे सुचवले आहे. आत्म्याचे अमरत्व जाणणे हाच दुःखावरचा खरा उपाय आहे.

जीवनात जेव्हा एखादी कठीण परिस्थिती येते किंवा प्रिय वस्तूचा विरह होतो, तेव्हा रडत न बसता 'परिवर्तन हा संसाराचा नियम आहे' हा विचार करून स्वतःला सावरणे आवश्यक आहे. उदाहरण: परीक्षेत अपयश आल्यास निराश न होता, आत्मपरीक्षण करून पुन्हा जोमाने प्रयत्न करणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला आत्म्याचे स्वरूप समजावून सांगून त्याचा मोह आणि शोक दूर करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्मयोगाचे अत्यंत महत्त्वाचे मर्म सांगत आहेत. ते म्हणतात की, मनुष्याने गोंधळून न जाता आपल्या वाट्याला आलेले 'उचित' म्हणजे योग्य कर्म आणि 'विहित' म्हणजे शास्त्राने किंवा निसर्गाने नेमून दिलेले कर्तव्य पार पाडावे. स्वधर्माचे पालन करणे आणि आपली जबाबदारी प्रामाणिकपणे पार पाडणे, हेच जीवनात शाश्वत सुख मिळवण्याचे गुपित आहे. कर्माचा त्याग करण्यापेक्षा, फळाची अपेक्षा न ठेवता विहित कर्म करणे हाच मोक्षाचा मार्ग आहे.

दैनंदिन जीवनात, जर एखादा विद्यार्थी केवळ परीक्षेच्या निकालाची चिंता न करता आपला अभ्यास (विहित कर्म) प्रामाणिकपणे करत असेल, तर त्याला मानसिक समाधान मिळते. हेच सुखी जीवनाचे सूत्र आहे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला स्वधर्माचे आणि विहित कर्माचे महत्त्व समजावून सांगत असताना ज्ञानेश्वर महाराज त्याचे स्पष्टीकरण देत आहेत.