🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्वधर्माचे महत्त्व स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, प्रत्येकाला त्याच्या प्रकृतीनुसार आणि अधिकारानुसार काही कर्तव्ये नेमून दिलेली असतात. या कर्तव्यांचे पालन करणे म्हणजेच 'स्वधर्म' होय. हा स्वधर्म आचरण्यास सोपा आणि कल्याणकारी असतो. ज्याप्रमाणे प्रवासात एखादा सुरक्षित आणि परिचित मार्ग सोडून आडमार्गाला लागल्यास संकट ओढवू शकते, त्याचप्रमाणे स्वधर्म सोडून परधर्माचे (दुसऱ्याच्या कर्तव्याचे) अनुकरण करणे घातक ठरू शकते. म्हणून, विहित कर्माचे निष्काम भावनेने आचरण करणे हाच मोक्षाचा सुलभ मार्ग आहे.

दैनंदिन जीवनात, विद्यार्थ्यांनी आपला अभ्यास करणे किंवा नोकरी करणाऱ्यांनी आपले काम प्रामाणिकपणे करणे हाच त्यांचा स्वधर्म आहे. उदाहरणार्थ, परीक्षेत यश मिळवण्यासाठी चुकीचे मार्ग न शोधता नियमित अभ्यास करणे हाच 'सुगत मार्ग' (योग्य मार्ग) आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज मनुष्याला त्याच्या विहित कर्तव्याचे (स्वधर्माचे) पालन करण्याचे महत्त्व पटवून देत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्मयोग आणि संन्यास यांतील अद्वैत स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, ज्याप्रमाणे एकाच व्यक्तीला वेगवेगळ्या नात्यांनी (उदा. मित्र किंवा नातेवाईक) ओळखले जाते, परंतु ती व्यक्ती बदलत नाही, त्याचप्रमाणे संन्यास आणि योग हे मार्ग भिन्न वाटले तरी त्यांचे अंतिम साध्य आणि स्वरूप एकच आहे. अज्ञानी लोक त्यांना वेगळे मानतात, परंतु आत्मज्ञानी व्यक्तीला त्यातील एकत्व समजते. कर्माचा त्याग करणे (संन्यास) आणि फलाची आशा न धरता कर्म करणे (योग) हे दोन्ही एकाच परब्रह्माची प्राप्ती करून देतात.

दैनंदिन जीवनात आपण आपले काम आणि आपली आध्यात्मिक मूल्ये वेगळी ठेवू नयेत. उदाहरणार्थ, अभ्यास करताना तो केवळ मार्कांसाठी न करता 'ज्ञान मिळवणे' या पवित्र हेतूने केल्यास, ते कर्म आणि योग दोन्ही ठरते.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला संन्यास आणि कर्मयोग हे दोन्ही मार्ग मुळात एकच कसे आहेत, हे समजावून सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माचे मर्म समजावून सांगत आहेत. ते म्हणतात की, मनुष्याने स्वैराचाराने वागू नये. आपल्या वाट्याला आलेले, समाजाला आणि धर्माला मान्य असलेले जे 'उचित' कर्म आहे, तेच निष्ठेने पार पाडावे. जेव्हा माणूस फळाची अपेक्षा न ठेवता आपले कर्तव्य (सधर्म) करतो, तेव्हा ते कर्म त्याला बंधनात टाकत नाही, उलट त्याला जीवनाचे अंतिम ध्येय म्हणजेच 'परम पुरुषार्थ' (मोक्ष) मिळवून देते. कर्माचा त्याग करण्यापेक्षा कर्मातील आसक्तीचा त्याग करणे महत्त्वाचे आहे.

दैनंदिन जीवनात, विद्यार्थ्यांनी केवळ परीक्षेतील गुणांसाठी न वाचता, ज्ञान मिळवणे हे आपले 'उचित कर्म' समजून अभ्यास करावा. जेव्हा आपण आपले कर्तव्य प्रामाणिकपणे पार पाडतो, तेव्हा यश आपोआप मिळते.

भगवद्गीतेवरील टीकेमध्ये, ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला आपले विहित कर्तव्य धर्मानुसार पार पाडण्याची आवश्यकता स्पष्ट करत आहेत.