🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अर्जुनाला निष्काम कर्मयोगाचा उपदेश करत आहेत. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपल्या वाट्याला आलेले विहित कर्तव्य (स्वधर्म) पार पाडले पाहिजे. जे कर्म शास्त्राला धरून आहे (उचित) आणि ज्याच्या आचरणामुळे मनाला क्लेश किंवा पाप लागत नाही (निर्धर्म्म), तेच कर्म सर्वश्रेष्ठ आहे. फळाची आशा न धरता केवळ कर्तव्य भावनेने केलेले कर्म हेच ईश्वराची खरी पूजा ठरते आणि तेच मनुष्याला बंधनातून मुक्त करते.

दैनंदिन जीवनात, एखाद्या विद्यार्थ्याने परीक्षेच्या निकालाची चिंता न करता प्रामाणिकपणे अभ्यास करणे हे त्याचे 'उचित कर्म' आहे. आपले कर्तव्य चोख बजावणे हाच सर्वात मोठा धर्म आहे, हे यातून शिकता येते.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला फळाची अपेक्षा न ठेवता स्वधर्म पालनाचे आणि उचित कर्माचे महत्त्व सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत आत्मतत्वाच्या अगाधतेचे वर्णन करतात. ते अर्जुनाला सांगतात की, आत्म्याचे स्वरूप हे स्वयंप्रकाशित आहे, परंतु ते मानवी बुद्धीच्या कक्षेबाहेर आहे. आपली बुद्धी ही केवळ दृश्य जगाचे आणि तर्काचे आकलन करू शकते. ज्याप्रमाणे डोळा स्वतःला पाहू शकत नाही, त्याचप्रमाणे ज्या बुद्धीला आत्म्याकडून चेतना मिळते, ती बुद्धी त्या मूळ आत्म्याला पाहू शकत नाही. हे स्वरूप केवळ अनुभूतीचे आहे, विचारांचे नाही.

दैनंदिन जीवनात आपण प्रत्येक गोष्ट बुद्धीने किंवा तर्काने सोडवण्याचा प्रयत्न करतो. पण काही गोष्टी जसे की शांती, प्रेम आणि आत्मिक समाधान हे केवळ बुद्धीने समजत नाहीत, तर ते अनुभवावे लागतात. उदाहरणार्थ: एखाद्या संकटात शांत राहून अंतरात्म्याचा आवाज ऐकणे हे केवळ तर्कापेक्षा जास्त महत्त्वाचे ठरते.

ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला आत्म्याचे स्वरूप बुद्धीच्या पलीकडचे आणि अगाध कसे आहे, हे समजावून सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माच्या स्वरूपाचे सखोल वर्णन करतात. जेव्हा एखादा साधक आत्मज्ञानी होतो, तेव्हा तो जगातील सर्व कर्मे करत असूनही त्या कर्मांचा त्याला अभिमान नसतो. जसे भाजलेले बी जमिनीवर पेरले तरी त्यातून पुन्हा रोप किंवा अंकुर येत नाही, तसेच ज्ञानाच्या अग्नीत भाजलेली कर्मे पुनर्जन्माला किंवा फळाला कारणीभूत ठरत नाहीत. हे 'अकर्म' स्थितीचे लक्षण आहे, जिथे शरीर कर्म करते पण आत्मा अलिप्त राहतो.

आपण आपले दैनंदिन काम पूर्ण निष्ठेने करावे, पण 'मीच हे केले' असा अहंकार ठेवू नये. उदाहरण: एखाद्या गरजूला मदत केल्यावर त्याचे श्रेय घेण्याचा हट्ट धरला नाही, तर ते कर्म आपल्याला मानसिक शांती देते आणि बंधनात अडकवत नाही.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला समजावून सांगत आहेत की ज्ञानी पुरुष कर्मे करूनही त्या कर्मांच्या फळांपासून कसा मुक्त राहतो.