🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अर्जुनाला समजावून सांगतात की, ज्या गोष्टी उत्पत्तीच्या आधी नव्हत्या आणि विनाशानंतरही राहणार नाहीत, त्या केवळ मधल्या काळात सत्य असल्यासारख्या भासतात. जे पदार्थ सुरुवातीला आणि शेवटी नसतात, ते मधल्या काळातही खरोखर नसतातच. म्हणून या नश्वर आणि मायावी जगातील घटनांसाठी किंवा मृत्यूसाठी शोक करणे व्यर्थ आहे. आत्मस्वरूपाचा विचार केला तर हे दृश्य जगत शून्यवत आहे.

जेव्हा आपल्याला एखाद्या गोष्टीचे नुकसान होते किंवा एखादी प्रिय वस्तू हरवते, तेव्हा ती कायमस्वरूपी नव्हती हे लक्षात घेऊन मन शांत ठेवावे. उदाहरण: परीक्षेत कमी गुण मिळाल्यास किंवा खेळात हरल्यास, तो शेवट नाही हे ओळखून पुन्हा प्रयत्न करणे.

भगवद्गीतेतील तत्त्वज्ञानावर आधारित, संत ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला जगाच्या अशाश्वततेबद्दल आणि आत्म्याच्या अविनाशी स्वरूपाबद्दल मार्गदर्शन करत आहेत.

या ओवीत ज्ञानेश्वर महाराज श्रीकृष्णाच्या अर्जुनाला दिलेल्या इशाऱ्याचे वर्णन करतात. श्रीकृष्ण म्हणतात की, जर तू युद्धापासून पळ काढलास, तर तुझे शत्रू तुझ्या सामर्थ्याची निंदा करतील. ते तुझ्याबद्दल असे अपशब्द (अवाच्य बोल) वापरतील जे ऐकणे अत्यंत क्लेशदायक असेल. एका शूर योद्ध्यासाठी आपली प्रतिष्ठा गमावणे आणि लोकांकडून भ्याड म्हणून हिणवले जाणे हे प्रत्यक्ष मृत्यू पावण्यापेक्षाही अधिक वेदनादायक असते. सामाजिक प्रतिष्ठा आणि आत्मसन्मान हा प्राणापेक्षा प्रिय असतो, हे येथे स्पष्ट केले आहे.

आपल्या जबाबदारीतून पळ काढल्यास समाजात आपली मानहानी होते. उदाहरणार्थ, संकटाच्या वेळी जर एखादा माणूस आपली जबाबदारी झटकून पळाला, तर लोक त्याच्यावर टीका करतात, जी टीका सहन करणे मरणापेक्षा कठीण असते.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला युद्धापासून परावृत्त झाल्यास होणाऱ्या मानहानीबद्दल आणि शत्रूंच्या बोचऱ्या शब्दांबद्दल सावध करत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अर्जुनाला स्वधर्माचे महत्त्व पटवून देत आहेत. ते म्हणतात की, प्रत्येक व्यक्तीला त्याच्या स्वभावानुसार आणि समाजातील त्याच्या स्थानानुसार (आश्रम) काही कर्तव्ये नेमून दिलेली असतात. जेव्हा मनुष्य ही कर्तव्ये 'स्वधर्म' म्हणून स्वीकारतो, तेव्हा ती करताना त्याला कोणताही मानसिक ताण किंवा शारीरिक थकवा (श्रम) जाणवत नाही. उलट, विहित कर्माचे आचरण करणे हे नैसर्गिक आणि सहज असते. कर्माचा त्याग करण्यापेक्षा, योग्य कर्म फळाची आशा न धरता करणे हाच खरा मार्ग आहे.

दैनंदिन जीवनात आपल्याला दिलेली जबाबदारी जर आपण आपले कर्तव्य समजून आनंदाने पार पाडली, तर त्या कामाचा आपल्याला कंटाळा येत नाही. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याने अभ्यास हे ओझे न मानता आपले कर्तव्य मानले, तर त्याला अभ्यासात गोडी वाटते आणि कष्ट जाणवत नाहीत.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला समजावून सांगत आहेत की स्वधर्माचे पालन करणे हे सहज असून त्यात कोणतेही कष्ट नसतात, हेच ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून स्पष्ट करतात.