🕉️संस्कृत सुभाषित

या ओवीमध्ये संत ज्ञानेश्वर महाराज निष्काम कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, कर्म करणे हे मानवाचे कर्तव्य आहे आणि ते टाळता येत नाही. कर्माचा त्याग करणे हा मोक्षाचा मार्ग नाही. कर्माचे बंधन तेव्हाच निर्माण होते जेव्हा आपण ते फळाच्या आशेने करतो. म्हणून कर्माचा त्याग न करता, त्या कर्माच्या फळाची आसक्ती (वासना) त्वरित सोडली पाहिजे. यामुळे कर्म करूनही माणूस संसाराच्या बंधनात अडकत नाही.

एखाद्या खेळाडूने मैदानावर खेळताना 'मी जिंकणार की हारणार' या विचारापेक्षा 'मी माझा सर्वोत्तम खेळ कसा खेळू शकेन' यावर लक्ष केंद्रित करणे, म्हणजे फळाची वासना सोडणे होय.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला कर्माचे महत्त्व आणि फळाच्या आसक्तीचा त्याग याबद्दल मार्गदर्शन करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून स्पष्ट करतात की, जरी संन्यास (ज्ञानमार्ग) आणि कर्मयोग (भक्ती किंवा कर्ममार्ग) हे वरवर वेगळे वाटत असले, तरी त्यांचे अंतिम उद्दिष्ट एकच आहे. ज्याप्रमाणे एकाच गावाला जाण्यासाठी दोन वेगवेगळ्या वाटा असू शकतात, पण त्या दोन्ही शेवटी एकाच ठिकाणी पोहोचवतात, त्याचप्रमाणे हे दोन्ही मार्ग साधकाला आत्मसाक्षात्काराकडे नेतात. मार्गांची विविधता ही केवळ साधकाच्या प्रवृत्तीनुसार असते, परंतु फळ मात्र एकच असते.

आपल्या दैनंदिन जीवनात, एखादे ध्येय गाठण्यासाठी अनेक पद्धती असू शकतात. उदाहरणार्थ, परीक्षेत यश मिळवण्यासाठी कोणी पहाटे अभ्यास करतो तर कोणी रात्री उशिरापर्यंत. पद्धत कोणतीही असली तरी ध्येय 'यश' मिळवणे हेच असते, हे लक्षात घेऊन दुसऱ्याच्या पद्धतीचा अनादर करू नये.

संन्यास आणि कर्मयोग यांमधील एकता स्पष्ट करताना ज्ञानेश्वर महाराज हे उदाहरण देतात.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपल्या जीवनात परिस्थितीनुसार आणि अधिकारानुसार जे जे कर्तव्य (विहित कर्म) समोर येईल, ते टाळू नये. जे नैतिकदृष्ट्या योग्य (उचित) आहे आणि जे प्रसंगानुसार प्राप्त झाले आहे, ते कर्म फळाची आशा न धरता निष्ठेने पार पाडावे. कर्माचा त्याग करण्यापेक्षा, ते ईश्वराची सेवा म्हणून करणे हाच खरा मार्ग आहे.

दैनंदिन जीवनात, समजा एखादा विद्यार्थी आहे, तर अभ्यास करणे हे त्याचे 'उचित' आणि 'प्राप्त' कर्म आहे. टीव्ही किंवा मोबाईलमध्ये वेळ न घालवता आपले कर्तव्य पूर्ण करणे म्हणजे या ओवीचे पालन करणे होय.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला निष्काम कर्मयोगाचा उपदेश करत असताना, ज्ञानेश्वर महाराज विहित कर्माचे महत्त्व स्पष्ट करत आहेत.