🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अर्जुनाला युद्धाचे आध्यात्मिक आणि व्यावहारिक महत्त्व पटवून देत आहेत. ते म्हणतात की, हे धर्मयुद्ध म्हणजे केवळ रक्ताचा खेळ नाही, तर ते एक कर्तव्य (स्वधर्म) आहे. जेव्हा एखादे धर्मयुद्ध स्वतःहून चालून येते, तेव्हा ते क्षत्रियासाठी मोक्षाचे किंवा स्वर्गाचे दार उघडण्यासारखे असते. अशा संधीमुळे क्षत्रियाला आपले शौर्य आणि धर्म दोन्ही सिद्ध करता येतात. हे त्याच्या भाग्याचे लक्षण आहे, कारण अशा संधी वारंवार मिळत नाहीत.

आपल्या आयुष्यात जेव्हा कठीण आव्हाने किंवा कर्तव्ये समोर येतात, तेव्हा त्यांना संकट न मानता प्रगतीची संधी मानून सामोरे जावे. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याने परीक्षेला भीती न मानता स्वतःची बुद्धिमत्ता सिद्ध करण्याची संधी मानले पाहिजे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला समजावून सांगत आहेत की, हे युद्ध म्हणजे क्षत्रियासाठी भाग्याची गोष्ट असून ती स्वर्गाचे द्वार उघडण्यासारखी आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत ज्ञानयज्ञाचे अत्यंत सुंदर वर्णन करतात. ते म्हणतात की, जेव्हा एखादा साधक आत्मज्ञानाच्या मार्गावर चालतो, तेव्हा तो आपल्यातील 'अविद्या' म्हणजेच अज्ञानाला इंधन (समिधा) म्हणून वापरतो. ज्याप्रमाणे अग्नी लाकडाला जाळून स्वतः प्रज्वलित होतो, त्याचप्रमाणे जेव्हा बुद्धी जागृत होते (प्रबोध), तेव्हा ती अज्ञानाचा नाश करून ज्ञानाचा अग्नी प्रज्वलित करते. हा अग्नी सर्व द्वैत आणि भ्रम भस्म करून टाकतो.

आपल्या जीवनातील अज्ञान किंवा चुकांना घाबरून न जाता, त्यांना शिकण्याची संधी (इंधन) मानून विवेकाने प्रगती करावी. उदाहरण: परीक्षेत कमी गुण मिळाल्यास (अज्ञान/चूक), निराश न होता त्या चुकांचा अभ्यास करून पुढच्या वेळी अधिक ज्ञानी होणे.

ज्ञानेश्वर महाराज येथे ज्ञानयज्ञाचे स्वरूप स्पष्ट करत आहेत, जिथे अज्ञानाचा बळी देऊन ज्ञानाचा प्रकाश मिळवला जातो.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, परमात्मा हा विश्वाची सर्व कर्मे करूनही त्यांपासून अलिप्त असतो, कारण त्याला फळाची अपेक्षा नसते. जो भक्त हे सत्य जाणतो की आपला आत्मा हा कर्माचा कर्ता नसून तो केवळ साक्षी आहे, तो स्वतःला देहाच्या अहंकारापासून मुक्त करतो. अशा ज्ञानी पुरुषाला कर्माचे फळ किंवा त्याचे बंधन कधीही बाधत नाही. हे आत्मज्ञानाचे सामर्थ्य आहे.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे केले' असा अहंकार न ठेवता, ते आपले कर्तव्य आहे या भावनेने केल्यास मानसिक ताण येत नाही. उदाहरणार्थ, एखाद्या प्रकल्पात यश मिळाले तरी हुरळून न जाता आणि अपयश आले तरी खचून न जाता आपले काम चालू ठेवणे.

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला आत्मज्ञानामुळे कर्माची बंधने कशी सुटतात, हे समजावून सांगत आहेत.