टिटवी आणि अथांग समुद्र

एका विशाल समुद्राच्या काठी टिटवी आणि तिचा पती राहत होते. जेव्हा टिटवी अंडी घालण्याची वेळ आली, तेव्हा तिने आपल्या पतीला सुरक्षित जागा शोधण्यास सांगितले. तिचा पती म्हणाला, 'हा समुद्रकिनारा खूप सुंदर आहे, आपण इथेच घरटे बांधूया.' पण टिटवी घाबरली होती. ती म्हणाली, 'समुद्राच्या लाटा कधीही वर येऊ शकतात आणि आपली अंडी वाहून नेऊ शकतात. आपण डोंगराच्या कडेला जाऊया.' पती टिटवीला वाटले की समुद्र इतका क्रूर नसेल. त्याने तिला खात्री दिली की समुद्र त्यांच्या अंड्यांना हात लावणार नाही. समुद्राने हे संभाषण ऐकले आणि त्याला आपल्या शक्तीचा खूप गर्व झाला. त्याने टिटवीच्या पतीचा अहंकार मोडण्याचे ठरवले. काही दिवसांनी टिटवीने अंडी घातली. एके दिवशी जेव्हा दोन्ही पक्षी अन्नाच्या शोधात दूर गेले होते, तेव्हा समुद्राने आपल्या अंडी मोठ्या लाटांच्या सहाय्याने गिळंकृत केली. जेव्हा टिटवी परतली, तेव्हा तिला आपली अंडी दिसली नाहीत. ती रडू लागली. तिच्या पतीने समुद्राला विनंती केली की त्याने अंडी परत करावीत, पण समुद्राने उत्तर दिले नाही. टिटवीचा पती रागावला आणि म्हणाला, 'मी तुला धडा शिकवीन. मी तुझे सर्व पाणी उपसून तुला कोरडे करीन.' इतर पक्षी हे ऐकून हसू लागले. ते म्हणाले, 'तू एक छोटासा पक्षी आणि हा अथांग समुद्र! तू हे कसे करणार?' पण टिटवीच्या पतीने हार मानली नाही. त्याने आपल्या चोचीने समुद्राचे पाणी बाहेर काढायला सुरुवात केली. टिटवीनेही त्याला साथ दिली. दिवसभर ते थेंब थेंब पाणी बाहेर टाकत होते. हळूहळू ही बातमी सर्व पक्ष्यांमध्ये पसरली. सर्व पक्षी एकत्र आले आणि त्यांनी ठरवले की आपल्या बांधवांना मदत करायची. ही बातमी पक्ष्यांचा राजा गरुड याच्यापर्यंत पोहोचली. गरुड जेव्हा तिथे आला, तेव्हा त्याने पाहिले की छोटे पक्षी किती जिद्दीने काम करत आहेत. गरुडाने समुद्राला ताकीद दिली, 'जर तू या पक्ष्यांची अंडी परत केली नाहीस, तर मी माझ्या पंखांच्या वाराने तुझे सर्व पाणी उडवून लावीन.' प्रत्यक्ष भगवान विष्णूंचे वाहन असलेल्या गरुडाला पाहून समुद्र घाबरला. त्याला आपल्या चुकीची जाणीव झाली. त्याने तात्काळ टिटवीची सर्व अंडी सुरक्षितपणे परत केली. टिटवी आणि तिच्या पतीने आनंदाने गरुडाचे आभार मानले.