ओकचा वृक्ष आणि लव्हाळे: लवचिकतेचे सामर्थ्य

एका विस्तीर्ण आणि सुपीक दरीमध्ये, जिथे वारा दररोज नवीन गाणी गात असे, तिथे एक महाकाय ओकचा वृक्ष उभा होता. हा वृक्ष केवळ मोठाच नव्हता, तर तो अत्यंत गर्विष्ठही होता. त्याचे खोड इतके जाड होते की पाच माणसे हात धरून उभी राहिली तरी ते पूर्ण वेढले जाणार नाही. त्याच्या फांद्या आकाशाला गवसणी घालू पाहत होत्या आणि त्याची मुळे जमिनीच्या खोलवर रुजलेली होती. ओकच्या वृक्षाला स्वतःच्या शक्तीचा खूप अभिमान होता. त्याला वाटायचे की जगातील कोणतीही शक्ती त्याला हलवू शकत नाही. त्याच नदीच्या काठावर, जिथे हा ओक उभा होता, तिथे काही लव्हाळे (Reeds) उगवली होती. ही लव्हाळे अत्यंत नाजूक, सडपातळ आणि लवचिक होती. जेव्हा कधी वारा सुटायचा, तेव्हा ही लव्हाळे नम्रपणे वाकायची आणि वारा निघून गेल्यावर पुन्हा सरळ उभी राहायची. एके दिवशी, दुपारच्या वेळी ओकचा वृक्ष लव्हाळ्यांकडे पाहून उपहासाने हसून म्हणाला, 'अरे बिचाऱ्यांनो, तुमचे आयुष्य किती केविलवाणे आहे! वाऱ्याची एक झुळूक जरी आली तरी तुम्ही घाबरून जमिनीपर्यंत वाकता. माझ्याकडे पहा, मी किती ताठ उभा आहे. मी वाऱ्याला, पावसाला आणि अगदी वादळालाही आव्हान देतो. तुम्ही किती कमकुवत आहात याची तुम्हाला जाणीव नाही का?' लव्हाळ्यांनी शांतपणे उत्तर दिले, 'महाराज, तुम्ही शक्तिशाली आहात यात शंका नाही. पण आम्ही वाकतो कारण आम्हाला वाऱ्याशी लढायचे नसते. आम्ही नम्रता स्वीकारतो, म्हणून आम्ही सुरक्षित आहोत.' ओक मोठ्याने हसला आणि म्हणाला, 'नम्रता ही कमकुवत लोकांचे लक्षण आहे. खरे सामर्थ्य हे ताठर राहण्यात आणि संकटाचा प्रतिकार करण्यात असते.' काही दिवसांनंतर, निसर्गाचे चक्र फिरले. आकाशात काळेकुट्ट ढग जमले आणि एका भीषण वादळाची चिन्हे दिसू लागली. वारा सुसाट सुटला. लव्हाळ्यांनी नेहमीप्रमाणे आपली मान झुकवली आणि जमिनीशी समांतर झाली. पण ओकचा वृक्ष आपल्या अहंारात ताठ उभा राहिला. वारा अधिकच वेगाने वाहू लागला. ओकच्या फांद्या तुटू लागल्या, पण तो झुकण्यास तयार नव्हता. शेवटी, एका प्रचंड वाऱ्याच्या झोक्याने ओकच्या मुळांवर इतका ताण दिला की, तो महाकाय वृक्ष मुळासकट उपटला गेला आणि जोरात जमिनीवर कोसळला. वादळ शमल्यावर, लव्हाळे पुन्हा आनंदाने सरळ उभी राहिली. त्यांनी पाहिले की जो वृक्ष त्यांना तुच्छ लेखत होता, तो आज धारातीर्थी पडला होता. लव्हाळ्यांना समजले की, कठीण काळात लवचिकता हीच खरी शक्ती असते.