उंदीर आणि हत्ती

फार वर्षांपूर्वी, एका जुन्या आणि ओसाड पडलेल्या नगरात उंदरांची एक मोठी वसाहत राहत होती. हे शहर एकेकाळी खूप समृद्ध होते, पण आता तिथे फक्त पडकी घरे आणि शांतता उरली होती. उंदीर तिथे खूप सुखात राहत होते, कारण त्यांना तिथे भरपूर जागा आणि खाण्यासाठी जुन्या साठवणीतील गोष्टी मिळत होत्या. या वसाहतीचा राजा एक खूप शहाणा आणि दयाळू उंदीर होता. एकेकाळी उन्हाळ्याच्या दिवसात, जवळच्या जंगलातील पाण्याचे सर्व साठे आटले. हत्तींच्या एका मोठ्या कळपाला खूप तहान लागली होती. त्यांचा राजा, गजराज, याला माहिती होते की या ओसाड नगराच्या पलीकडे एक मोठे आणि स्वच्छ पाण्याचे सरोवर आहे. हत्तींचा हा प्रचंड कळप वेगाने त्या नगरातून सरोवराकडे जाऊ लागला. हत्ती खूप मोठे आणि वजनदार होते. जेव्हा ते त्या पडक्या नगरातून धावत गेले, तेव्हा त्यांच्या पायाखाली येऊन हजारो उंदीर चिरडले गेले. उंदरांच्या वसाहतीत एकच खळबळ उडाली. उंदरांच्या राजाने विचार केला की जर हे हत्ती रोज याच रस्त्याने आले, तर आमची संपूर्ण जात नष्ट होईल. म्हणून त्याने ध्येर्याने हत्तींच्या राजाला भेटण्याचे ठरवले. मूषकराज गजराजाकडे गेला आणि म्हणाला, 'महाराज, आम्ही याच नगरात राहतो. आपल्या कळपामुळे माझे अनेक प्रजाजन मारले गेले आहेत. कृपया आपण आपला मार्ग बदलू शकाल का? जर आपण आमचे प्राण वाचवले, तर आम्हीही भविष्यात कधीतरी आपल्या कामात येऊ.' गजराज आधी हसले, कारण त्यांना वाटले की हे इवलेसे उंदीर एवढ्या मोठ्या हत्तींना काय मदत करणार? पण त्यांनी दया दाखवून आपला मार्ग बदलण्याचे मान्य केले. काही दिवसांनंतर, राजाच्या शिकाऱ्यांनी त्या हत्तींना पकडण्यासाठी जंगलात जाळी लावली. गजराज आणि त्यांचा कळप त्या मजबूत जाळ्यात अडकला. हत्तींनी खूप प्रयत्न केले पण ते जाळे तोडू शकले नाहीत. संकटात सापडलेल्या गजराजाला उंदरांच्या राजाची आठवण झाली. त्याने मोठ्याने ओरडून उंदरांना मदतीसाठी बोलावले. उंदरांचा राजा आपल्या हजारो सैनिकांसह तिथे पोहोचला. त्यांनी आपल्या तीक्ष्ण दातांनी काही वेळातच ती सर्व जाळी कुरतडून टाकली. हत्ती मुक्त झाले! गजराजाला आपली चूक उमजली. त्याने उंदरांचे आभार मानले आणि तेव्हापासून हत्ती आणि उंदीर पक्के मित्र बनले.