सिंह, उंट आणि धूर्त मित्र

एका विस्तीर्ण अरण्यात मदोत्कट नावाचा एक पराक्रमी सिंह राज्य करत होता. त्याच्या दरबारात एक कावळा, एक कोल्हा आणि एक चित्ता असे तीन मुख्य सेवक होते. हे तिघेही अत्यंत धूर्त आणि स्वार्थी होते, परंतु सिंहाच्या शक्तीच्या जोरावर ते आपला उदरनिर्वाह आरामात करत असत. एकदा एका व्यापारी तांड्यातून 'उष्ट्रनक' नावाचा एक उंट चुकून मागे पडला आणि भटकत भटकत या अरण्यात आला. सिंहाने जेव्हा त्याला पाहिले, तेव्हा त्याला आश्चर्य वाटले कारण उंट हा जंगलातील प्राणी नव्हता. उंटाने आपली कैफियत मांडली आणि सिंहाकडे आश्रय मागितला. दयाळू मदोत्कट सिंहाने त्याला 'अभय' दिले आणि आपल्या परिवारात सामील करून घेतले. काही काळ सुखात गेला. मात्र, एकदा मदोत्कट एका मदमस्त हत्तीशी लढताना गंभीर जखमी झाला. त्याच्या शरीरावर खोल जखमा झाल्यामुळे त्याला शिकार करणे अशक्य झाले. सिंहाच्या उपासमारीमुळे त्याचे तिन्ही सेवकही भुकेने व्याकुळ झाले. त्यांना उंटाचे मांस खायची इच्छा होती, पण सिंहाने त्याला अभय दिल्यामुळे ते काही करू शकत नव्हते. धूर्त कोल्ह्याने एक योजना आखली. त्याने कावळ्याला आणि चित्त्याला विश्वासात घेतले. कोल्हा सिंहाकडे गेला आणि म्हणाला, 'महाराज, आपली प्रकृती खालावत आहे. जर आज अन्नाची व्यवस्था झाली नाही, तर आमचे काय होईल? उष्ट्रनक तर येथेच आहे, आपण त्याला का खात नाही?' सिंहाने रागाने उत्तर दिले, 'मी त्याला अभय दिले आहे, मी विश्वासघात करणार नाही.' तेव्हा कोल्ह्याने आपली बुद्धी लढवली आणि सिंहाला पटवून दिले की जर उंटाने स्वतःहून स्वतःचे शरीर अर्पण केले, तर त्यात काहीच पाप नाही. कोल्ह्याने उंटाला अशा प्रकारे जाळ्यात ओढले की, जेव्हा सर्व सेवक सिंहापुढे गेले, तेव्हा प्रत्येकाने स्वतःला खाण्याची विनंती केली. कावळा म्हणाला, 'महाराज, मला खा.' कोल्हा म्हणाला, 'नाही, माझे शरीर मोठे आहे, मला खा.' हे पाहून भोळ्या उंटाला वाटले की हे सर्व किती स्वामीभक्त आहेत. त्यानेही पुढे होऊन म्हटले, 'महाराज, या सर्वांचे प्राण वाचवा आणि माझे शरीर अन्नासाठी स्वीकारा.' उंटाने शब्द उच्चारताच चित्ता आणि कोल्ह्याने त्याच्यावर झडप घातली आणि त्याला ठार मारले. अशा प्रकारे, धूर्त मित्रांच्या संगतीमुळे निष्पाप उंटाला आपला प्राण गमवावा लागला.