कोल्हा आणि ढोल

एका मोठ्या जंगलात गोमय नावाचा एक कोल्हा राहत होता. एके काळी जंगलात अन्नाचा मोठा तुटवडा निर्माण झाला. गोमय खूप दिवसांपासून भुकेलेला होता. अन्नाच्या शोधात तो जंगलाच्या एका अशा भागात पोहोचला जिथे पूर्वी कधीतरी मोठे युद्ध झाले होते. तो भाग आता ओसाड आणि निर्जन होता. गोमय तिथे फिरत असताना अचानक त्याला एक मोठा आणि भयानक आवाज ऐकू आला - 'ढम... ढम... ढम!' हा आवाज ऐकताच कोल्हा भीतीने थरथर कापायला लागला. त्याने विचार केला, 'बापरे! हा आवाज तर एखाद्या महाकाय राक्षसासारखा वाटतोय. नक्कीच इथे कोणीतरी भयंकर प्राणी राहत असावा. मी इथून पळून गेलेलेच बरे, नाहीतर तो मला मारून टाकेल.' तो पळायलाच जाणार होता, इतक्यात त्याच्या मनात एक विचार आला. त्याने स्वतःला समजावले, 'अरे, संकटाची माहिती न घेता पळून जाणे हे भेकडपणाचे लक्षण आहे. आधी पाहू तरी तो आवाज कुठून येतोय.' कोल्हा सावधपणे झाडाझुडपांच्या आडून पुढे सरकला. थोड्या अंतरावर त्याला एक मोठा ढोल दिसला. हा ढोल युद्धाच्या वेळी तिथेच राहून गेला होता. वाऱ्याच्या वेगाने झाडाच्या वाळलेल्या फांद्या त्या ढोलावर आदळत होत्या आणि त्यामुळे तो मोठा आवाज येत होता. कोल्ह्याला हसू आले. त्याला समजले की हा तर केवळ एक निर्जीव वस्तूचा आवाज आहे. त्याने विचार केला की या ढोलाच्या आत नक्कीच चरबी किंवा मांस भरलेले असेल, म्हणूनच याचा आवाज इतका मोठा आहे. त्याने मोठ्या कष्टाने ढोलाचे चामडे फाडले, पण आत पाहिले तर तो ढोल पूर्णपणे रिकामा होता. कोल्ह्याला अन्नाचे काहीही मिळाले नाही, पण त्या दिवशी त्याला एक खूप मोठा धडा मिळाला. त्याने ठरवले की यापुढे तो केवळ आवाजाला घाबरून कधीही पळून जाणार नाही.