वाघाच्या कातड्यातील गाढव

एका समृद्ध गावात शुद्धपट नावाचा एक परिट (धोबी) राहत होता. तो खूप कष्टाळू होता, पण त्याचे नशीब त्याला साथ देत नव्हते. त्याच्याकडे एक गाढव होते, जे दररोज सकाळी कपड्यांचे ओझे नदीकाठी वाहून नेण्यास मदत करायचे. गावात पडलेला दुष्काळ आणि धोब्याची गरिबी यामुळे गाढवाला खायला पुरेसे गवत मिळत नसे. बिचारे गाढव इतके हाडकुळे झाले होते की त्याच्या बरगड्या स्पष्ट दिसत होत्या. धोब्याला भीती वाटू लागली की आपले उत्पन्नाचे एकमेव साधन लवकरच मरून जाईल. एके संध्याकाळी, दाट जंगलात सरपण शोधत असताना, त्याला एका वाघाचा मृतदेह सापडला. त्याला पाहताच धोब्याच्या मनात एक धूर्त विचार आला. त्याने विचार केला, "जर मी माझ्या गाढवाला या वाघाच्या कातड्याने झाकले, तर कोणीही त्याच्या जवळ जाण्याचे धाडस करणार नाही. तो न घाबरता उत्तम शेतात चरू शकेल." त्याने काळजीपूर्वक वाघाचे कातडे काढले आणि घरी आणले. रात्र झाल्यावर त्याने ते कातडे गाढवावर टाकले आणि त्याला सातूच्या एका भरलेल्या शेतात नेले. शेताचे रक्षण करणारे शेतकरी जेव्हा अंधारात पट्टेरी आकृती पाहू लागले, तेव्हा ते ओरडले, "वाघ! वाघ!" आणि जीव वाचवण्यासाठी घराकडे पळाले. गाढवाला भरपूर अन्न मिळाल्याने तो खूप आनंदित झाला आणि त्याने पोटभर चारा खाल्ला. अनेक आठवडे ही फसवणूक सुरू राहिली. गाढव आता धष्टपुष्ट झाले होते आणि धोबीही समाधानी होता. मात्र, एका रात्री जेव्हा गाढव नेहमीप्रमाणे शेतात चरत होते, तेव्हा त्याला दुरून एका मादी गाढवाचे रेकणे ऐकू आले. शांत रात्री तो आवाज स्पष्टपणे घुमला. आपण वाघाच्या वेशात आहोत आणि आपल्याला धोका होऊ शकतो, याचे भान गाढव विसरले. आपल्या जातीच्या बांधवाचा आवाज ऐकून त्याला उत्तर देण्याची तीव्र इच्छा झाली. त्याने चंद्राकडे तोंड केले आणि मोठ्याने ओरडण्यास सुरुवात केली. जवळच काठ्या आणि दगड घेऊन लपलेले शेतकरी थबकले. त्यांना समजले की कोणताही वाघ असा आवाज काढणार नाही. एका साध्या गाढवाने आपल्याला फसवले आहे हे लक्षात येताच, ते रागाने बाहेर आले. त्यांनी गाढवावर काठ्यांनी हल्ला केला. गाढवाने पळण्याचा प्रयत्न केला, पण जड वाघाच्या कातड्यामुळे तो अडखळला. धोब्याकडे परत जाण्यापूर्वी त्याला खूप मार बसला. धोब्याची युक्ती उघड झाली आणि गाढवाच्या असंयमामुळे त्याचे खरे रूप जगासमोर आले.