🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, संशयाचे खरे मूळ अज्ञानात असते. जेव्हा माणसाला सत्य स्वरूपाचे ज्ञान नसते, तेव्हा त्याच्या मनात शंका-कुशंकांचे जाळे विणले जाते. हा संशय माणसाच्या प्रगतीत आणि आत्मज्ञानात मोठा अडथळा ठरतो. या संशयाचा नाश करण्यासाठी 'विवेक' आवश्यक आहे. विवेक म्हणजे काय योग्य आणि काय अयोग्य, काय नश्वर आणि काय शाश्वत हे समजून घेण्याची बुद्धी. ज्याप्रमाणे एखादे झाड मुळासकट काढण्यासाठी धारदार शस्त्राची गरज असते, त्याचप्रमाणे अज्ञानातून जन्मलेला संशय नष्ट करण्यासाठी विवेकाचे धारदार शस्त्र वापरून तो समूळ नष्ट करावा, असा उपदेश येथे दिला आहे.

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्याला स्वतःच्या क्षमतेबद्दल किंवा ध्येयाबद्दल शंका येते, तेव्हा गोंधळून न जाता विवेकाने (शांत विचाराने) त्या शंकेचे कारण शोधावे आणि ती दूर करावी. उदाहरणार्थ, परीक्षेत यश मिळेल की नाही हा संशय अभ्यासाच्या नियोजनाने आणि आत्मविश्वासाने (विवेकाने) दूर करावा.

चौथ्या अध्यायाच्या शेवटी श्रीकृष्ण अर्जुनाला ज्ञानाच्या तलवारीने हृदयातील संशय तोडण्यास सांगतात. ज्ञानेश्वर महाराज येथे विवेकाचे महत्त्व विशद करत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीद्वारे भगवान श्रीकृष्णांचा अर्जुनाला असलेला उपदेश स्पष्ट करतात. युद्धभूमीवर अर्जुन आपल्या नातेवाईकांविषयीच्या ममतेने आणि मोहाने ग्रासला गेला होता. श्रीकृष्ण त्याला बजावून सांगत आहेत की, 'हे धनुर्धरा, तू एक श्रेष्ठ योद्धा आहेस. अशा वेळी कर्तव्यापासून विचलित होऊन मनाला मोहाच्या स्वाधीन करणे हे तुझ्यासारख्या व्यक्तीला सर्वथा अनुचित आहे.' येथे 'झकविजे' म्हणजे फसवणे. मन जेव्हा भावनेच्या आहारी जाते, तेव्हा ते बुद्धीला फसवते, हेच या ओवीचे मर्म आहे.

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपण महत्त्वाच्या जबाबदाऱ्या पार पाडत असतो, तेव्हा वैयक्तिक भावना किंवा मोह आड येऊ देऊ नये. उदाहरणार्थ, एखाद्या अधिकाऱ्याने आपल्या नातेवाईकाचा फायदा करून देण्यासाठी नियमांकडे दुर्लक्ष करणे हे 'अनुचित' आहे.

कुरुक्षेत्रावर अर्जुन युद्धापासून परावृत्त होत असताना, श्रीकृष्ण त्याला मोहाचा त्याग करून क्षात्रधर्माचे पालन करण्यास सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून स्पष्ट करतात की, कर्माच्या बाह्य स्वरूपापेक्षा त्यामागील हेतू आणि बुद्धी महत्त्वाची आहे. सकाम कर्म (फळाच्या अपेक्षेने केलेले काम) मनुष्याला बंधनात टाकते, मग ते कर्म कितीही 'अति उत्तम' किंवा पुण्यकारक का असेना. याउलट, बुद्धियोग म्हणजे बुद्धी स्थिर ठेवून, फळाचा त्याग करून केलेले निष्काम कर्म होय. बुद्धियोगामुळे चित्त शुद्ध होते आणि मनुष्य मोक्षाप्रत जातो. सकाम कर्म करणारे लोक 'कृपण' (दीन) असतात कारण ते केवळ शिव्या-फळांच्या मागे धावतात.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मला काय मिळेल?' यापेक्षा 'मी माझे काम किती उत्तम प्रकारे करू शकतो' यावर लक्ष केंद्रित करणे म्हणजे बुद्धियोग. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याने केवळ परीक्षेत गुण मिळवण्यासाठी न वाचता, ज्ञान मिळवण्यासाठी अभ्यास केला तर त्याला तणाव कमी जाणवतो आणि प्रगती जास्त होते.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला समत्व बुद्धीचे महत्त्व सांगत आहेत आणि सकाम कर्मापेक्षा निष्काम बुद्धियोग कसा श्रेष्ठ आहे हे स्पष्ट करत आहेत.