🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत संन्यास (ज्ञानमार्ग) आणि योग (कर्ममार्ग) यांच्यातील अद्वैत स्पष्ट करतात. सामान्यतः लोकांना हे दोन मार्ग वेगळे वाटतात, परंतु माऊली सांगतात की ते एकाच ध्येयाची दोन साधने आहेत. ज्याप्रमाणे एखादे कार्य पूर्ण करण्यासाठी दोन्ही हात एकत्र काम करतात, त्याचप्रमाणे आत्मज्ञान प्राप्त करण्यासाठी संन्यास आणि योग हे एकमेकांना पूरक आहेत. संन्यासात फळाचा त्याग असतो, तर योगात कर्माद्वारे ईश्वराची भक्ती असते. शेवटी दोन्हीचा परिणाम एकच असतो.

दैनंदिन जीवनात विचार आणि कृती यांचा समन्वय असावा. उदाहरणार्थ, परीक्षेत यश मिळवण्यासाठी फक्त 'अभ्यास करावा' हा विचार (ज्ञान) असून चालत नाही, तर प्रत्यक्ष 'अभ्यास करणे' (कृती) ही तितकीच आवश्यक आहे.

संन्यास आणि कर्मयोग हे भिन्न नसून एकच आहेत, हे पटवून देण्यासाठी माऊलींनी दिलेले उदाहरण.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. आत्मज्ञानी पुरुष सर्व लौकिक कर्मे करतो, परंतु त्याच्या मनात 'मी हे करतोय' असा अहंकार नसतो. जसे कमळाचे पान पाण्यातच वाढते, पण पाण्याचा एक थेंबही त्यावर थांबत नाही, तसेच ज्ञानी पुरुष संसारात राहूनही संसाराच्या मोहापासून अलिप्त असतो. कर्माचे फळ त्याला बाधत नाही कारण त्याचे चित्त ईश्वराशी जोडलेले असते. तो कर्माचा कर्ता स्वतःला मानत नाही, तर ती ईश्वरी इच्छा मानतो.

आपण अभ्यास करताना किंवा काम करताना 'मी खूप कष्ट करतोय' असा अहंकार न ठेवता, ते आपले कर्तव्य आहे या भावनेने केले पाहिजे. उदाहरण: परीक्षेत यश मिळवण्यासाठी मनापासून अभ्यास करावा, पण निकालाच्या चिंतेत किंवा यशाच्या गर्वात अडकून पडू नये.

आत्मज्ञानी पुरुष संसारात राहूनही कर्माच्या बंधनात कसा अडकत नाही, हे ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून 'स्वधर्माचे' (स्वतःच्या कर्तव्याचे) महत्त्व पटवून देतात. ते म्हणतात की, प्रत्येक व्यक्तीने आपल्या वाट्याला आलेले विहित कर्मच केले पाहिजे. यासाठी त्यांनी 'सुपुथ' म्हणजे चांगल्या मार्गाचे उदाहरण दिले आहे. जर आपण मुख्य आणि सुरक्षित रस्त्याने गेलो, तर आपल्याला ठेच लागण्याची किंवा रस्ता चुकण्याची भीती नसते. त्याचप्रमाणे, जर आपण आपल्या नैसर्गिक कर्तव्याचे पालन केले, तर आपण जीवनातील संकटांपासून वाचतो आणि आपली आध्यात्मिक प्रगती होते. परधर्माचे किंवा दुसऱ्याच्या कर्तव्याचे अनुकरण करणे हे धोक्याचे ठरू शकते.

दैनंदिन जीवनात, प्रत्येकाने आपली जबाबदारी प्रामाणिकपणे पार पाडणे म्हणजे स्वधर्म होय. उदाहरणार्थ, एका विद्यार्थ्याचा स्वधर्म म्हणजे मनापासून अभ्यास करणे. जर त्याने शॉर्टकट न शोधता अभ्यासाचा 'सुपुथ' (चांगला मार्ग) निवडला, तर त्याला परीक्षेत यश मिळते आणि भविष्यात कोणतीही अडचण येत नाही.

संत ज्ञानेश्वर महाराज स्वधर्माचे पालन करणे किती सुरक्षित आणि आवश्यक आहे हे एका चांगल्या मार्गाचे उदाहरण देऊन स्पष्ट करत आहेत.