🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून भगवंताचे अलिप्तपण स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, सृष्टीची उत्पत्ती, स्थिती आणि लय ही सर्व कर्मे जरी ईश्वराच्या सत्तेने होत असली, तरी ईश्वर त्या कर्मांच्या बंधनात अडकत नाही. ज्याप्रमाणे सूर्याच्या प्रकाशामुळे जगातील सर्व व्यवहार चालतात, पण सूर्य त्या व्यवहारांच्या चांगल्या-वाईट परिणामांना जबाबदार नसतो, तसेच ईश्वर कर्माच्या फळाची अपेक्षा ठेवत नाही. जो भक्त ईश्वराचे हे 'अकर्तेपण' ओळखतो, तो स्वतःही कर्माच्या पाशातून मुक्त होतो.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी केले' हा अहंकार सोडून आणि फळाची अपेक्षा न ठेवता काम करावे. उदाहरणार्थ, समाजसेवा करताना प्रसिद्धीची हाव न धरता केवळ कर्तव्य भावनेने काम केल्यास मानसिक शांती मिळते.

भगवान श्रीकृष्ण आपल्या दिव्य स्वरूपाचे आणि कर्मांपासून असलेल्या अलिप्ततेचे वर्णन करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माच्या गहनतेचे विवेचन करतात. ते म्हणतात की, कर्म म्हणजे काय, अकर्म म्हणजे काय आणि निषिद्ध कर्म (विकर्म) म्हणजे काय, हे समजून घेणे अत्यंत कठीण आहे. अगदी सूक्ष्म बुद्धी असलेले आणि शास्त्रात निपुण असलेले विद्वानही या विषयावर विचार करताना गोंधळात पडतात. कर्माची गती इतकी गुंतागुंतीची आहे की, बाह्यतः कर्म वाटणारी गोष्ट आंतरिकदृष्ट्या अकर्म असू शकते. म्हणून साधकाने कर्माचे मर्म अत्यंत सावधगिरीने आणि सखोलपणे समजून घेतले पाहिजे, जेणेकरून तो कर्माच्या बंधनात अडकणार नाही.

दैनंदिन जीवनात आपण अनेक कृती करतो, पण त्यामागील हेतू महत्त्वाचा असतो. उदाहरणार्थ, जर एखादा डॉक्टर रुग्णावर शस्त्रक्रिया करतो, तर ते वरवर पाहता हिंसक कर्म वाटू शकते, पण त्याचा हेतू जीव वाचवणे हा असल्याने ते 'अकर्म' ठरते. आपण आपले कर्तव्य करताना फळाची अपेक्षा न ठेवता ते करावे, हेच कर्माचे मर्म आहे.

भगवान श्रीकृष्णांनी सांगितलेल्या कर्म आणि अकर्माच्या गहन सिद्धांतावर भाष्य करताना ज्ञानेश्वर महाराज कर्माचे मर्म स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माचे मर्म समजावून सांगत आहेत. ते म्हणतात की, मनुष्याने स्वैराचाराने वागू नये. आपल्या वाट्याला आलेले, समाजाला आणि धर्माला मान्य असलेले जे 'उचित' कर्म आहे, तेच निष्ठेने पार पाडावे. जेव्हा माणूस फळाची अपेक्षा न ठेवता आपले कर्तव्य (सधर्म) करतो, तेव्हा ते कर्म त्याला बंधनात टाकत नाही, उलट त्याला जीवनाचे अंतिम ध्येय म्हणजेच 'परम पुरुषार्थ' (मोक्ष) मिळवून देते. कर्माचा त्याग करण्यापेक्षा कर्मातील आसक्तीचा त्याग करणे महत्त्वाचे आहे.

दैनंदिन जीवनात, विद्यार्थ्यांनी केवळ परीक्षेतील गुणांसाठी न वाचता, ज्ञान मिळवणे हे आपले 'उचित कर्म' समजून अभ्यास करावा. जेव्हा आपण आपले कर्तव्य प्रामाणिकपणे पार पाडतो, तेव्हा यश आपोआप मिळते.

भगवद्गीतेवरील टीकेमध्ये, ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला आपले विहित कर्तव्य धर्मानुसार पार पाडण्याची आवश्यकता स्पष्ट करत आहेत.