🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अद्वैत तत्त्वज्ञान स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, ज्याप्रमाणे आकाशात दिसणारे निळेपण किंवा ढग हे आकाशाचाच एक आभास असतात आणि शेवटी ते आकाशातच विरून जातात, त्याप्रमाणे जीवात्मा हा वेगळा नसून तो परमात्म्याचाच प्रकाश आहे. जेव्हा आत्मज्ञान प्राप्त होते, तेव्हा हा वेगळेपणाचा भास संपतो आणि केवळ एकच शुद्ध आत्मा उरतो. आत्मा स्वतःला स्वतःमध्येच अनुभवतो.

आपल्या मनातील भीती किंवा राग हे तात्पुरते ढग आहेत असे समजावे. उदाहरण: परीक्षेच्या वेळी येणारा ताण हा मनाचा एक आभास आहे, तो शांतपणे स्वीकारला की तो निघून जातो आणि आपले मूळ शांत स्वरूप उरते.

दुसऱ्या अध्यायात, संत ज्ञानेश्वर महाराज श्रीकृष्ण अर्जुनाला आत्म्याचे अमरत्व आणि द्वैताचा आभास कसा संपतो, हे समजावून सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अर्जुनाच्या मानसिक स्थितीचे आणि त्याच्या धोरणीपणाचे वर्णन करतात. अर्जुन हा केवळ एक पराक्रमी योद्धाच नव्हता, तर तो 'सज्ञान' म्हणजे विवेकी आणि ज्ञानी होता. युद्धाला प्रत्यक्ष सुरुवात होण्यापूर्वी, शत्रूची फळी आणि स्वतःची स्थिती यांचे अचूक आकलन करण्यासाठी तो रणांगणाच्या मध्यभागी अत्यंत एकाग्रतेने आणि सावधपणे (सावधान) उभा राहिला. हे त्याच्या युद्धाप्रती असलेल्या गांभीर्याचे आणि सूक्ष्म निरीक्षणाचे प्रतीक आहे.

कोणतेही महत्त्वाचे काम सुरू करण्यापूर्वी, परिस्थितीचे शांतपणे आणि सावधपणे निरीक्षण करणे आवश्यक असते. उदाहरणार्थ, एखादा नवीन व्यवसाय सुरू करण्यापूर्वी बाजारातील परिस्थितीचा सखोल अभ्यास करणे यश मिळवण्यासाठी गरजेचे असते.

युद्ध सुरू होण्यापूर्वी अर्जुन दोन्ही सैन्यांचे निरीक्षण करण्यासाठी रणांगणाच्या मध्यभागी उभा राहतो, त्या प्रसंगाचे हे वर्णन आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, ज्याप्रमाणे नदीच्या पलीकडच्या काठाला जाण्यासाठी नावेचा आधार घेणे अनिवार्य असते, पण काठावर पोहोचल्यावर ती नाव सोडावी लागते, तसेच मोक्ष किंवा आत्मज्ञान मिळवण्यासाठी सुरुवातीला विहित कर्मे करणे आवश्यक आहे. कर्माचा त्याग म्हणजे कर्म करणे थांबवणे नव्हे, तर कर्माचा अहंकार आणि फळाची आसक्ती सोडणे होय. कर्माच्या साहाय्यानेच मनुष्य कर्माच्या पलीकडे असलेल्या स्थितीला पोहोचू शकतो.

दैनंदिन जीवनात काम करताना केवळ निकालाची काळजी न करता, आपले काम उत्तम प्रकारे पूर्ण करण्यावर लक्ष द्यावे. जसे विद्यार्थी परीक्षेचा अभ्यास (कर्म) करतात जेणेकरून त्यांना ज्ञान (पैलतीर) मिळेल.

कर्मबंधनातून मुक्त होण्यासाठी कर्माचा उपयोग साधना म्हणून कसा करावा, याचे विवेचन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.