🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कुरुक्षेत्राच्या रणांगणाचे वर्णन करत आहेत. कुरुक्षेत्राला 'धर्मक्षेत्र' म्हटले गेले आहे, कारण तेथे केवळ युद्धच होणार नव्हते, तर धर्माचा विजय आणि अधर्माचा पराभव ठरणार होता. येथे 'उभय दळ' म्हणजे पांडवांचे आणि कौरवांचे सैन्य समोरासमोर उभे ठाकले आहे. ज्ञानेश्वरीच्या सुरुवातीला संजय धृतराष्ट्राला युद्धाच्या परिस्थितीची माहिती देताना या पवित्र भूमीचा उल्लेख करतो, जिथे सत्याची आणि असत्याची लढाई होणार आहे.

आपल्या दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्यासमोर चांगले आणि वाईट असे दोन पर्याय असतात, तेव्हा आपले मन हे 'कुरुक्षेत्र' बनते. अशा वेळी आपण नेहमी सत्याची आणि धर्माची बाजू निवडली पाहिजे. उदाहरणार्थ, खेळताना आपली चूक मान्य करणे हा धर्माचा मार्ग आहे.

संजय धृतराष्ट्राला कुरुक्षेत्राच्या पवित्र भूमीवर दोन्ही सैन्ये कशी एकत्र जमली आहेत, याचे वर्णन सांगत आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत 'स्वधर्माचे' महत्त्व विशद करतात. स्वधर्म म्हणजे केवळ जात किंवा धर्म नव्हे, तर व्यक्तीची प्रकृती, क्षमता आणि परिस्थितीनुसार तिला प्राप्त झालेले विहित कर्तव्य होय. ज्ञानेश्वर माउली सांगतात की, दुसऱ्याचे कर्तव्य कितीही सोपे किंवा आकर्षक वाटले तरी ते आपल्यासाठी विघातक ठरू शकते. स्वतःचे कर्तव्य पार पाडताना जरी अनेक अडचणी आल्या किंवा ते कठीण वाटले, तरी त्यातच जीवाचे खरे कल्याण असते. स्वधर्माचे आचरण हेच चित्तशुद्धीचे आणि मोक्षाचे साधन आहे, कारण ते आपल्या नैसर्गिक प्रवृत्तीशी सुसंगत असते.

दैनंदिन जीवनात, आपण अनेकदा इतरांच्या यशाची तुलना स्वतःशी करतो आणि त्यांच्यासारखे बनण्याच्या नादात आपले मूळ कौशल्य विसरतो. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याला कलेची आवड असेल पण तो केवळ इतरांचे पाहून विज्ञानाचा कठीण अभ्यास करत असेल, तर त्याने आपल्या नैसर्गिक आवडीच्या क्षेत्रात (स्वधर्मात) कष्ट करणे अधिक श्रेयस्कर आहे, कारण तिथेच त्याला यश आणि समाधान मिळेल.

भगवद्गीतेतील कर्मयोगावर भाष्य करताना ज्ञानेश्वर माउली स्वधर्माचे महत्त्व स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत ज्ञानाचे महत्त्व स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की हा संसार म्हणजे एक असा समुद्र आहे जो पार करणे अत्यंत कठीण (दुस्तर) आहे. पण ज्याप्रमाणे अथांग पाणी पार करण्यासाठी नौकेची गरज असते, त्याचप्रमाणे या संसाररूपी संकटातून बाहेर पडण्यासाठी 'आत्मज्ञान' हीच एकमेव भक्कम नौका आहे. जरी एखाद्याने पूर्वी चुका केल्या असल्या, तरी ज्ञानाच्या साहाय्याने तो मोक्ष मिळवू शकतो.

जीवनात जेव्हा आपण मोठ्या संकटात अडकतो, तेव्हा घाबरून न जाता त्या विषयाचे योग्य ज्ञान मिळवणे हीच संकटातून बाहेर पडण्याची नौका ठरते. उदाहरणार्थ: जर एखाद्याला व्यवसायात नुकसान झाले, तर रडत न बसता व्यवसायाचे नवीन तंत्र आणि ज्ञान आत्मसात केल्यास तो पुन्हा प्रगती करू शकतो.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला ज्ञानाचे सामर्थ्य सांगत असताना ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून ज्ञानाला नौकेची उपमा देतात.