🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत 'व्यवसायात्मिका बुद्धी'चे (निश्चयात्मक बुद्धीचे) महत्त्व सांगत आहेत. ते म्हणतात की, ज्या साधकाचा निश्चय पक्का असतो, त्याची बुद्धी अनेक दिशांना भरकटत नाही. ज्याप्रमाणे गंगा नदीचा प्रवाह वाटेत न थांबता किंवा इतरत्र न जाता थेट समुद्राला जाऊन मिळतो, तशीच या साधकाची बुद्धी केवळ आत्मस्वरूपाचा किंवा आपल्या अंतिम ध्येयाचा विचार करते. यात एकाग्रता आणि दृढनिश्चयाचे महत्त्व अधोरेखित केले आहे.

दैनंदिन जीवनात कोणतेही मोठे यश मिळवण्यासाठी एकाग्रता आवश्यक आहे. उदाहरणार्थ, विद्यार्थ्यांनी अभ्यासाचे नियोजन केल्यावर इतर प्रलोभनांना बळी न पडता गंगेच्या प्रवाहासारखे केवळ अभ्यासावर लक्ष केंद्रित करावे.

ज्ञानेश्वर महाराज येथे स्थिर बुद्धी असलेल्या साधकाच्या एकाग्रतेचे वर्णन गंगेच्या प्रवाहाचे उदाहरण देऊन करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माचे गुपित स्पष्ट करतात. जो मनुष्य बाह्यतः कर्म करत असतानाही अंतर्यामी 'मी कर्ता नाही' या भावनेत स्थिर असतो, तो कर्मात अकर्म पाहतो. याउलट, जो मनुष्य केवळ शरीर स्थिर ठेवून मनात संकल्पांचे कर्म करत असतो, तो अकर्मात कर्म करतो. या दोन्हीतील सूक्ष्म भेद जो ओळखतो, तोच खरा ज्ञानी होय. ही स्थिती प्राप्त होणे म्हणजेच ज्ञानाची पराकाष्ठा आहे.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे करतोय' असा अहंकार न ठेवता आपले कर्तव्य पार पाडणे. उदाहरणार्थ: एखादे सामाजिक कार्य करताना स्वतःच्या प्रसिद्धीची अपेक्षा न ठेवता ते निस्वार्थपणे करणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला कर्म आणि अकर्म यातील गुपित समजावून सांगत आहेत, त्याचे निरूपण ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत करतात.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, ज्या साधकाने आपल्या अंतःकरणातून 'राग' (अति ओढ) आणि 'द्वेष' (तिरस्कार) या दोन्ही द्वंद्वांना कायमचे घालवून दिले आहे, त्याचे मन स्थिर होते. अशा स्थितीत, जरी त्याची इंद्रिये (डोळे, कान इ.) बाह्य जगातील विषयांच्या संपर्कात आली, तरी ती केवळ निसर्गनियमानुसार कार्य करतात. त्या विषयांचा मनावर कोणताही विकार किंवा आसक्ती निर्माण होत नाही. हे आत्मसंयमाचे सर्वोच्च शिखर आहे जिथे कर्म करूनही माणूस कर्माच्या बंधनात अडकत नाही.

दैनंदिन जीवनात, जर आपण एखाद्या व्यक्तीबद्दल किंवा गोष्टीबद्दल खूप जास्त आवड किंवा खूप जास्त तिरस्कार ठेवला नाही, तर आपण तणावमुक्त राहू शकतो. उदाहरणार्थ, परीक्षेत कमी गुण मिळाले तरी रडत न बसणे आणि जास्त मिळाले तरी हवेत न उडणे, हाच खरा समतोल आहे.

ज्या व्यक्तीने राग आणि द्वेष जिंकले आहेत, ती व्यक्ती जगात विषयांमध्ये वावरतानाही कशी अलिप्त राहते, याचे वर्णन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.