म्हणोनि तूं आतां । उठीं वेगीं पंडुसुता । सांडीं हे व्याकुळता । मानसींची ॥
"Therefore, arise now quickly, O son of Pandu; cast off this mental distress."
💡 अर्थ
इसलिए हे अर्जुन, अब तुम शीघ्र उठो और अपने मन की इस व्याकुलता को त्याग दो।
म्हणोनि तूं आतां । उठीं वेगीं पंडुसुता । सांडीं हे व्याकुळता । मानसींची ॥
"Therefore, arise now quickly, O son of Pandu; cast off this mental distress."
इसलिए हे अर्जुन, अब तुम शीघ्र उठो और अपने मन की इस व्याकुलता को त्याग दो।
ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत श्रीकृष्णाच्या माध्यमातून अर्जुनाला उपदेश करत आहेत. जेव्हा अर्जुन युद्धाच्या प्रसंगी मोह आणि भयाने ग्रासला होता, तेव्हा श्रीकृष्ण त्याला सांगतात की, केवळ विचार करत बसल्याने किंवा दुःखी झाल्याने प्रश्न सुटणार नाहीत. मनाचा दुबळेपणा (व्याकुळता) हा प्रगतीतील अडथळा आहे. 'पंडुसुता' असे संबोधून श्रीकृष्ण अर्जुनाला त्याच्या क्षत्रिय धर्माची आणि पराक्रमाची आठवण करून देत आहेत. ही ओवी माणसाला नैराश्यातून बाहेर काढून कृतीशील होण्याचा संदेश देते.
जेव्हा आपण एखाद्या कठीण प्रसंगात घाबरून जातो किंवा काय करावे हे सुचत नाही, तेव्हा ही ओवी आपल्याला मरगळ झटकून कामाला लागण्याची प्रेरणा देते. उदाहरणार्थ: परीक्षेचा निकाल पाहून खचून न जाता, पुढच्या अभ्यासासाठी जोमाने तयारी करणे.
श्रीकृष्ण अर्जुनाला त्याच्या मनातील गोंधळ आणि दुःख सोडून देऊन युद्धासाठी सज्ज होण्यास सांगत आहेत.
म्हणौनि तूं निभ्रांत । होईं गा सावचित्त । हा स्वधर्मु उचित । न संडिजे ॥ १८ ॥
म्हणौनि तू निभ्रांत । होई गा सावचित्त । हा स्वधर्म उचित । टाकू नकोस ॥ १८ ॥
"Therefore, being doubtless and fully attentive, do not abandon your rightful duty."
इसलिए तुम बिना किसी संदेह के सावधान हो जाओ और अपने उचित स्वधर्म का त्याग मत करो।
ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अर्जुनाला कर्मयोगाचे मर्म सांगत आहेत. ते म्हणतात की, कर्माचा त्याग करणे हा दुःखातून सुटण्याचा मार्ग नाही. उलट, संभ्रम सोडून आणि पूर्णपणे जागरूक राहून आपल्या वाट्याला आलेले कर्तव्य (स्वधर्म) पार पाडणे हेच श्रेष्ठ आहे. जेव्हा माणूस आपले कर्तव्य निष्ठेने करतो, तेव्हाच तो खऱ्या अर्थाने प्रगती करतो. कर्मापासून पळ काढण्यापेक्षा ते योग्य पद्धतीने करणे हाच खरा शहाणपणा आहे.
दैनंदिन जीवनात कठीण प्रसंगी आपली जबाबदारी झटकून न टाकता ती धैर्याने पार पाडावी. उदाहरण: एखाद्या विद्यार्थ्याला एखादा विषय कठीण वाटला तरी त्याचा कंटाळा न करता, अभ्यास करणे हे आपले कर्तव्य आहे असे मानून त्याने प्रयत्न सुरू ठेवणे.
श्री ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला संभ्रम सोडून स्वधर्माचे पालन करण्याचा उपदेश करत आहेत.
तस्माद्यस्य महाबाहो निगृहीतानि सर्वशः । इन्द्रियाणीन्द्रियार्थेभ्यस्तस्य प्रज्ञा प्रतिष्ठिता ॥
म्हणोनि तोचि स्थिरप्रज्ञु । जो इंद्रियांसी अजिंक्यु । जयाचा हातु न लगे विषयविषु । तोचि पूर्णु ॥ ३६५ ॥
"Therefore, he alone is of steady wisdom, who is unconquerable by the senses, and who is not touched by the poison of sense-objects; he is perfect."
इसलिए वही स्थिर बुद्धि वाला है, जिसने अपनी इंद्रियों पर पूर्ण विजय प्राप्त कर ली है और जिसे सांसारिक विषयों का विष स्पर्श नहीं करता; वही पूर्ण पुरुष है।
संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत 'स्थितप्रज्ञ' व्यक्तीचे लक्षण स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, ज्या साधकाने आपली इंद्रिये विषयांच्या ओढीपासून पूर्णपणे रोखून धरली आहेत, तोच खरा ज्ञानी होय. बाह्य जगातील भोग (शब्द, स्पर्श, रूप, रस, गंध) हे विषासारखे घातक असतात. जो या विषयांच्या आहारी जात नाही आणि ज्याची बुद्धी आत्मस्वरूपात स्थिर राहते, तोच जीवनात पूर्णत्व प्राप्त करतो. इंद्रियांवर ताबा मिळवणे हीच आत्मज्ञानाची पहिली पायरी आहे.
दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्याला सोशल मीडिया, जंक फूड किंवा इतर व्यसनांचे आकर्षण वाटते, तेव्हा स्वतःच्या मनावर ताबा मिळवणे म्हणजे इंद्रियांवर विजय मिळवणे होय. उदाहरण: परीक्षेच्या काळात मनोरंजनाचे मोह टाळून अभ्यासावर लक्ष केंद्रित करणारा विद्यार्थी या तत्त्वाचे पालन करतो.
स्थितप्रज्ञाची लक्षणे सांगताना संत ज्ञानेश्वर महाराज इंद्रियनिग्रहाचे महत्त्व अधोरेखित करत आहेत.