🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्थितप्रज्ञाचे (ज्याची बुद्धी स्थिर आहे असा) उत्तम उदाहरण देतात. कासव जेव्हा संकटाची चाहूल लागते किंवा जेव्हा त्याला इच्छा होते, तेव्हा आपले पाय आणि डोके सहजपणे आपल्या कडक कवचात ओढून घेते. त्याचप्रमाणे, ज्याने स्वतःच्या मनावर विजय मिळवला आहे, तो साधक बाह्य जगातील प्रलोभने किंवा विषयांकडे धावणाऱ्या आपल्या इंद्रियांना (डोळे, कान, जीभ इ.) कोणत्याही कष्टाशिवाय आवरतो. हे इंद्रियनिग्रह जबरदस्तीने नसून ते आत्मज्ञानाच्या बळावर अत्यंत सहजतेने घडते.

दैनंदिन जीवनात, जेव्हा आपण महत्त्वाचे काम करत असतो आणि मोबाईल किंवा टीव्हीमुळे आपले लक्ष विचलित होते, तेव्हा कासवाप्रमाणे आपली इंद्रिये त्या विषयापासून बाजूला करून पुन्हा कामावर लक्ष केंद्रित करणे, हे या ओवीचे शिक्षण आहे.

स्थितप्रज्ञाची लक्षणे सांगताना, इंद्रियांवर ताबा कसा मिळवावा हे ज्ञानेश्वर महाराज स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत आत्मसाक्षात्काराची प्रक्रिया एका सुंदर रूपकाद्वारे स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, हे जग म्हणजे एक चित्र आहे आणि आपले 'मन' हे त्या चित्रासाठी वापरलेले कापड (वस्त्र) आहे. जोपर्यंत मन अस्तित्वात आहे, तोपर्यंत आपल्याला हा संसार सत्य वाटतो. परंतु, जेव्हा साधनेने किंवा ज्ञानाने हे मनरूपी वस्त्र फाटते (म्हणजेच मनाचा लय होतो), तेव्हा अज्ञानाचा आणि भ्रमाचा पडदा कायमचा दूर होतो. अशा स्थितीत साधकाला बाह्य जगाच्या पलीकडे असलेल्या शुद्ध आत्मस्वरूपाचे दर्शन घडते.

दैनंदिन जीवनात आपण अनेकदा छोट्या गोष्टींनी घाबरतो किंवा दुःखी होतो. उदाहरणार्थ, अंधारात दोरीला साप समजणे हा मनाचा भ्रम आहे. जेव्हा आपण मनाला शांत करतो आणि सत्याचा शोध घेतो, तेव्हा तो भीतीचा 'पडदा' फाटतो आणि आपल्याला खरी परिस्थिती समजते. मन शांत ठेवल्यास आपण कठीण प्रसंगातही स्थिर राहू शकतो.

मनाचा लय झाल्यावर भ्रमाचा नाश होऊन आत्मस्वरूपाची प्राप्ती कशी होते, याचे वर्णन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून सांगतात की, मनुष्याने स्वतःला कर्ता न मानता, सर्व कर्मे ईश्वराची आहेत या भावनेने करावीत. जेव्हा आपण 'मी' आणि 'माझे' हे भाव सोडतो, तेव्हाच आपण खऱ्या अर्थाने मुक्त होतो. अर्जुनाला युद्धाच्या प्रसंगी हेच सांगितले आहे की, तू केवळ निमित्तमात्र होऊन तुझे विहित कर्म कर. मनातील संताप, चिंता आणि फळाची आशा सोडून दिलेले कर्म हेच खरे योग होय.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'हे काम मीच केले' असा अहंकार न बाळगता, ते ईश्वराची सेवा म्हणून केल्यास कामाचा ताण येत नाही. उदाहरणार्थ, विद्यार्थ्यांनी परीक्षेचा निकाल काय लागेल याची चिंता करण्यापेक्षा, अभ्यास करणे हे आपले कर्तव्य आहे या भावनेने अभ्यास करावा.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला कर्मबंधनातून मुक्त होण्यासाठी सर्व कर्मे ईश्वराला अर्पण करण्याचा मार्ग सांगत आहेत.