🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे अत्यंत प्रभावी उदाहरण देतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपली विहित कर्मे सोडू नयेत, तर ती अगत्याने करावीत. मात्र, ती करताना 'मी हे फळ मिळवण्यासाठी करत आहे' ही बुद्धी सोडून द्यावी. ज्याप्रमाणे एखादे बी विस्तवात भाजले (दग्ध केले) आणि मग ते जमिनीत पेरले, तर त्यातून पुन्हा अंकुर फुटत नाही आणि ते बी संपून जाते; त्याचप्रमाणे फळाची अपेक्षा न ठेवता केलेले कर्म 'अकर्म' होते. असे कर्म करणाऱ्याला संसाराच्या जन्म-मरणाच्या फेऱ्यात अडकवत नाही, कारण त्या कर्माचे फळ देण्याची शक्ती नष्ट झालेली असते.

दैनंदिन जीवनात काम करताना, उदा. अभ्यास करताना 'मला बक्षीस मिळेल का?' याचा विचार करण्यापेक्षा, केवळ आपले कर्तव्य म्हणून मन लावून अभ्यास करावा. यामुळे कामाचा ताण येत नाही आणि यशही मिळते.

कर्म करूनही कर्माच्या बंधनातून कसे मुक्त राहावे, याचे मार्गदर्शन माउली या ओवीतून करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, देहधारी मनुष्याला कर्म करणे पूर्णपणे सोडणे शक्य नाही. सृष्टीचे चक्र चालू ठेवण्यासाठी प्रत्येकाला विहित कर्मे करावीच लागतात. कर्माचा त्याग करणे हा मोक्षाचा मार्ग नसून, कर्माच्या फळाची आसक्ती सोडणे हा खरा मार्ग आहे. जेव्हा आपण 'मी हे फळ मिळवण्यासाठी करतोय' हा अहंकार सोडतो, तेव्हा ते कर्म आपल्याला संसाराच्या बंधनात अडकवत नाही. अर्जुनाला युद्धाच्या प्रसंगी हेच मार्गदर्शन दिले आहे की, फळाचा विचार न करता स्वधर्म म्हणून कृती कर.

दैनंदिन जीवनात काम करताना केवळ पगाराचा किंवा यशाचा विचार न करता, ते काम उत्तम प्रकारे करण्यावर लक्ष द्यावे. उदाहरण: विद्यार्थ्यांनी 'मला परीक्षेत किती गुण मिळतील' या चिंतेपेक्षा 'मला हा विषय किती चांगला समजेल' यावर लक्ष दिले तर तणाव कमी होतो आणि यश आपोआप मिळते.

भगवद्गीतेवरील टीकेमध्ये, संत ज्ञानेश्वर अर्जुनाला समजावून सांगतात की कर्तव्य पार पाडणे आवश्यक आहे, परंतु ते फळाच्या आसक्तीशिवाय केले पाहिजे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत 'स्वधर्माचे' महत्त्व विशद करतात. स्वधर्म म्हणजे केवळ जात किंवा धर्म नव्हे, तर व्यक्तीची प्रकृती, क्षमता आणि परिस्थितीनुसार तिला प्राप्त झालेले विहित कर्तव्य होय. ज्ञानेश्वर माउली सांगतात की, दुसऱ्याचे कर्तव्य कितीही सोपे किंवा आकर्षक वाटले तरी ते आपल्यासाठी विघातक ठरू शकते. स्वतःचे कर्तव्य पार पाडताना जरी अनेक अडचणी आल्या किंवा ते कठीण वाटले, तरी त्यातच जीवाचे खरे कल्याण असते. स्वधर्माचे आचरण हेच चित्तशुद्धीचे आणि मोक्षाचे साधन आहे, कारण ते आपल्या नैसर्गिक प्रवृत्तीशी सुसंगत असते.

दैनंदिन जीवनात, आपण अनेकदा इतरांच्या यशाची तुलना स्वतःशी करतो आणि त्यांच्यासारखे बनण्याच्या नादात आपले मूळ कौशल्य विसरतो. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याला कलेची आवड असेल पण तो केवळ इतरांचे पाहून विज्ञानाचा कठीण अभ्यास करत असेल, तर त्याने आपल्या नैसर्गिक आवडीच्या क्षेत्रात (स्वधर्मात) कष्ट करणे अधिक श्रेयस्कर आहे, कारण तिथेच त्याला यश आणि समाधान मिळेल.

भगवद्गीतेतील कर्मयोगावर भाष्य करताना ज्ञानेश्वर माउली स्वधर्माचे महत्त्व स्पष्ट करत आहेत.