🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माचे अत्यंत सूक्ष्म स्वरूप स्पष्ट करतात. जो मनुष्य कर्म करत असतानाही स्वतःला अकर्ता मानतो (म्हणजेच कर्माच्या फळाची अपेक्षा ठेवत नाही) आणि जो कर्म न करताही मनात कर्माचे विचार घोळवत असतो, या दोन्हीतील फरक जो ओळखतो तोच खरा ज्ञानी. आत्मज्ञानाच्या प्रकाशात कर्माचे बंधन उरत नाही, हेच 'डोळसपणे' पाहणे होय.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे करतोय' असा अहंकार न ठेवता आपले कर्तव्य पार पाडणे. उदाहरणार्थ, अभ्यास करताना केवळ गुणांच्या मागे न लागता विषयाच्या आनंदासाठी वाचणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला कर्म आणि अकर्म यांतील सूक्ष्म फरक समजावून सांगत आहेत, त्याचेच निरूपण ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत करतात.

या ओवीत संत ज्ञानेश्वर महाराज श्रीकृष्णाच्या माध्यमातून अर्जुनाला उपदेश करत आहेत. श्रीकृष्ण म्हणतात की, हे अर्जुना, तू मोह आणि अज्ञानामुळे स्वतःच्या मनाची फसवणूक करत आहेस. युद्धाच्या प्रसंगी अशा प्रकारे शोक करणे तुला शोभत नाही. मनातील सर्व संभ्रम आणि चिंता बाजूला सारून, क्षत्रिय धर्माचे पालन करण्यासाठी तू तुझे धनुष्य उचल आणि युद्धासाठी सज्ज हो.

जेव्हा आपण एखाद्या कठीण कामाला घाबरतो, तेव्हा विचार करत न बसता प्रत्यक्ष कृती करणे आवश्यक असते. उदाहरणार्थ, परीक्षेच्या भीतीने रडत बसण्यापेक्षा पुस्तक हातात घेऊन अभ्यासाला सुरुवात करणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला त्याचा मानसिक संभ्रम सोडून युद्धासाठी तयार होण्यास सांगत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, जो मनुष्य अत्यंत व्यस्त असतानाही (कर्माच्या लोटीत) स्वतःचे मानसिक संतुलन ढळू देत नाही आणि जो कर्मे सोडून शांत बसलेला असतानाही ज्याच्या मनात कर्माचे विचार किंवा वासना निर्माण होत नाहीत, तोच खरा योगी आहे. कर्माचा त्याग म्हणजे केवळ शरीर शांत ठेवणे नव्हे, तर मनातील कर्माची ओढ संपवणे होय. असा पुरुष कर्माच्या बंधनातून मुक्त असतो.

एखाद्या मोठ्या प्रकल्पावर काम करताना खूप ताण असूनही शांत राहणे आणि काम संपल्यावर त्याबद्दल विचार करत न बसणे, हे या ओवीचे व्यावहारिक उदाहरण आहे.

ज्ञानेश्वर महाराज कर्माच्या बंधनातून मुक्त झालेल्या पुरुषाची लक्षणे सांगत आहेत.