🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीद्वारे स्पष्ट करतात की, ज्या साधकाने 'मी' आणि 'माझे' हा अहंकार पूर्णपणे त्यागला आहे, तो खऱ्या अर्थाने मुक्त होतो. अशा व्यक्तीला आपल्या शरीराची किंवा भौतिक सुखांची ओढ राहत नाही. त्याचे चित्त सदैव आत्मज्ञानात स्थिर असते. जेव्हा असा ज्ञानी पुरुष कोणतीही कृती करतो, तेव्हा ती केवळ लोककल्याणासाठी किंवा ईश्वराची सेवा (यज्ञ) म्हणून केली जाते. त्यामुळे त्या कर्माचे कोणतेही पाप-पुण्य किंवा फळ त्याला चिकटत नाही, तर ती कर्मे ज्ञानाच्या अग्नीत विरघळून जातात.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे केले' असा गर्व न बाळगता, ते काम आपले कर्तव्य म्हणून करावे. उदाहरणार्थ, एखाद्या गरजूला मदत करताना त्याचे श्रेय स्वतःकडे न घेता निस्वार्थ भाव ठेवल्यास मनाला खरी शांती मिळते.

श्रीकृष्ण अशा व्यक्तीचे वर्णन करत आहेत ज्याची कर्मे त्याला कोणत्याही कर्माच्या बंधनात अडकवत नाहीत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, ज्याप्रमाणे अग्नी लाकडाला जाळून टाकतो, त्याप्रमाणे ज्ञानी पुरुष कर्माचे आचरण करूनही त्यातील 'कर्तेपणा' जाळून टाकतो. तो शरीराने कर्मे करतो, पण मनाने तो कर्माच्या फळापासून मुक्त असतो. अशा प्रकारे कर्मात असूनही जो अकर्माची स्थिती अनुभवतो, तोच खरा डोळस किंवा ज्ञानी होय. हे कर्माचे मर्म समजणे म्हणजेच मोक्षाचा मार्ग आहे.

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे केले' असा अहंकार न ठेवता कर्तव्य भावनेने काम करावे. उदाहरणार्थ, एखाद्या विद्यार्थ्याने केवळ गुणांसाठी न वाचता, विषयाचे ज्ञान मिळवण्यासाठी अभ्यास केला तर तो कर्माच्या ओझ्यापासून मुक्त राहतो.

ज्ञानेश्वर महाराज येथे कर्म आणि अकर्म यातील सूक्ष्म फरक स्पष्ट करत आहेत, जिथे ज्ञानी मनुष्य कर्म करूनही कर्माच्या बंधनात अडकत नाही.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत अर्जुनाला सावध करतात की, इंद्रियजन्य सुखे ही वरवर जरी गोड वाटली तरी ती अंतिमतः विनाशाकडे नेणारी असतात. ज्याप्रमाणे विषारी फळ दिसायला सुंदर असते पण खाल्ल्यावर प्राण घेते, तसेच हे विषय आहेत. हे विषय म्हणजे केवळ दुःखाचे बी आहे, जे पेरल्यावर अनर्थाचेच पीक येते. विवेकी माणसाने या क्षणिक सुखाच्या मोहात न पडता आत्मसुखाचा शोध घ्यावा, कारण विषयांची आसक्ती हीच सर्व दुःखांची जननी आहे.

दैनंदिन जीवनात आपण जंक फूड किंवा सोशल मीडियाच्या अतिवापराचे उदाहरण घेऊ शकतो. हे क्षणिक आनंद देतात पण दीर्घकाळात आरोग्यासाठी आणि मानसिक शांततेसाठी घातक ठरतात. म्हणून संयम पाळणे आणि गरजेपुरताच वापर करणे हे या ओवीचे व्यावहारिक शिक्षण आहे.

ज्ञानेश्वर महाराज इंद्रियजन्य सुखांच्या फसव्या स्वरूपाचे वर्णन करत आहेत आणि दुःख टाळण्यासाठी अर्जुनाला त्यापासून दूर राहण्याचा सल्ला देत आहेत.