🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वरीच्या पहिल्या अध्यायातील हा शेवटचा श्लोक अर्जुनाच्या मानसिक स्थितीचा कळस दर्शवतो. आपल्याच स्वकीयांविरुद्ध युद्ध करण्याच्या कल्पनेने अर्जुन पूर्णपणे खचून गेला आहे. त्याचे मन अत्यंत व्याकुळ झाले असून, युद्धाचा उत्साह संपला आहे. या ओवीत संत ज्ञानेश्वर सांगतात की, अर्जुनाने केवळ शस्त्रेच टाकली नाहीत, तर त्याने आपले कर्तव्यही क्षणभर बाजूला सारले. तो रथाच्या मागील भागात हताश होऊन बसला, जे त्याच्या मनातील द्वंद्व आणि पराभवाचे प्रतीक आहे.

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपण एखाद्या मोठ्या संकटाने घाबरून जातो आणि प्रयत्न करणे सोडून देतो, तेव्हा आपली अवस्था अर्जुनासारखी होते. उदाहरणार्थ, परीक्षेचा कठीण पेपर पाहून हताश होऊन बसणे. अशा वेळी आपल्याला मार्गदर्शनाची गरज असते.

आपल्या नातेवाईकांना युद्धासाठी समोर उभे पाहून अर्जुन अत्यंत दुःखी झाला आणि त्याने शस्त्रे खाली ठेवून युद्ध न करण्याचा निर्णय घेतला.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्वधर्माचे महत्त्व विशद करतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपल्या विहित कर्तव्याचे पालन अत्यंत निष्ठेने केले पाहिजे. ज्याप्रमाणे कामधेनू गाय आपल्या मालकाच्या सर्व इच्छा पूर्ण करते, त्याचप्रमाणे स्वधर्म हा मनुष्याला ऐहिक आणि पारलौकिक सुखाची प्राप्ती करून देतो. स्वधर्म पाळणे म्हणजे केवळ नियम पाळणे नसून, ते आपल्या कल्याणाचे साधन आहे. जर आपण आपल्या कर्तव्याशी प्रामाणिक राहिलो, तर आपल्याला इतर कोणत्याही गोष्टीची कमतरता भासणार नाही.

आपल्या दैनंदिन जीवनात आपले काम हीच आपली पूजा मानणे. उदाहरणार्थ, एका विद्यार्थ्याने प्रामाणिकपणे अभ्यास करणे हा त्याचा स्वधर्म आहे. जर त्याने तो नीट पाळला, तर त्याला यश आणि ज्ञान आपोआप मिळेल.

भगवान श्रीकृष्णांनी सांगितलेल्या कर्मयोगाचे विवेचन करताना ज्ञानेश्वर महाराज स्वधर्माचे पालन कसे फलदायी ठरते हे सांगत आहेत.

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, मानवी दुःखाचे मूळ हे इंद्रियांच्या विषयांवरील आसक्तीमध्ये आहे. जेव्हा एखादा साधक आपल्या अंतःकरणातून विषयांची ओढ किंवा वासना पूर्णपणे काढून टाकतो, तेव्हा दुःखाचा उगमच नष्ट होतो. ज्या ठिकाणी विषयांचा स्पर्शही नाही किंवा त्यांचे अस्तित्वही नाही, तिथे दुःखाला जागाच उरत नाही. हे आत्मिक शांतीचे आणि मुक्तीचे लक्षण आहे.

दैनंदिन जीवनात, जर आपण एखाद्या वस्तूवर (उदा. नवीन मोबाईल किंवा गाडी) अति प्रेम केले नाही, तर ती वस्तू खराब झाल्यावर किंवा हरवल्यावर आपल्याला दुःख होत नाही. आसक्ती सोडल्यास मन शांत राहते.

ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला इंद्रियविषय आणि दुःख यांचा संबंध समजावून सांगत आहेत.