🕉️संस्कृत सुभाषित

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत साधकाला अंतर्मुख होण्याचा उपदेश करत आहेत. ते म्हणतात की, जोपर्यंत मनुष्य बाह्य जगातील इंद्रियसुखांमध्ये (शब्द, स्पर्श, रूप, रस, गंध) अडकलेला असतो, तोपर्यंत त्याला शाश्वत सुख मिळत नाही. बाह्य विषयांचा त्याग करणे म्हणजे केवळ वस्तू सोडणे नव्हे, तर त्यातील आसक्ती सोडणे होय. सोबतच, आत्मस्वरूपाबद्दलचा संशय किंवा द्विधा मनस्थिती नष्ट झाली पाहिजे. जेव्हा मन स्थिर होते आणि बाह्य जगातून परतते, तेव्हा त्याला स्वतःच्या आतच 'अक्षय' म्हणजे कधीही क्षय न पावणारा, न संपणारा आनंद प्राप्त होतो.

दैनंदिन जीवनात आपण सुखासाठी नवीन कपडे, गॅजेट्स किंवा इतरांच्या स्तुतीवर अवलंबून असतो. हे सुख तात्पुरते असते. जर आपण दिवसातून काही वेळ शांत बसून, बाह्य जगाचा विचार सोडून स्वतःच्या श्वासावर किंवा विचारांवर लक्ष केंद्रित केले, तर आपल्याला एक वेगळीच मानसिक शांतता मिळते जी बाह्य परिस्थितीवर अवलंबून नसते.

पाचव्या अध्यायात, ज्ञानेश्वर महाराज अशा व्यक्तीची स्थिती स्पष्ट करतात जिने भौतिक जगाच्या द्वैताच्या पलीकडे जाऊन समत्व आणि आंतरिक आनंद प्राप्त केला आहे.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, ज्या साधकाने योगाभ्यासाने आपले मन जिंकले आहे, त्याला बाह्य जगातील विषयांची भीती नसते. सामान्यतः इंद्रिये माणसाला विषयांकडे ओढून नेतात आणि विचलित करतात. परंतु, ज्याचे मन बुद्धीच्या आणि आत्म्याच्या नियंत्रणात आहे, त्याची इंद्रिये जरी विषयांच्या संपर्कात आली, तरी ती त्याला बंधनात टाकू शकत नाहीत. जसा एखादा निष्णात घोडेस्वार घोड्यांना मोकळे सोडले तरी ते योग्य मार्गावरच राहतात, तशीच अवस्था स्थितप्रज्ञाची असते.

दैनंदिन जीवनात, जर आपण आपल्या मनावर ताबा मिळवला, तर आजूबाजूला कितीही प्रलोभने (उदा. मोबाईल, टीव्ही, चविष्ट पदार्थ) असली तरी आपण आपल्या ध्येयापासून विचलित होत नाही. उदाहरणार्थ, परीक्षेच्या काळात मन एकाग्र असेल तर बाहेरचा आवाज आपल्याला त्रास देत नाही.

ज्याचे मन स्थिर आहे, तो विषयांच्या सानिध्यात राहूनही अलिप्त कसा राहतो, याचे वर्णन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निरिच्छतेचे म्हणजेच इच्छाशून्यतेचे महत्त्व विशद करत आहेत. ते अर्जुनाला सांगतात की, ज्याच्या अंतःकरणात कोणत्याही प्रकारची भौतिक वासना किंवा काम उरत नाही, ती अवस्था सर्वश्रेष्ठ आहे. सर्व दुःखांचे मूळ 'इच्छा' आहे. जेव्हा मनुष्य सर्व इच्छांचा त्याग करतो, तेव्हाच त्याला शाश्वत शांती आणि आत्मज्ञान प्राप्त होते. ही निरिच्छता म्हणजे केवळ बाह्य त्याग नव्हे, तर अंतःकरणातून झालेली शुद्धी आहे.

दैनंदिन जीवनात आपण फळाची अपेक्षा न ठेवता काम केल्यास आपल्याला मानसिक समाधान मिळते. उदाहरणार्थ, एखाद्याला मदत करताना त्याबदल्यात काही मिळेल ही अपेक्षा ठेवली नाही, तर आपल्याला खरा आनंद मिळतो.

स्थितप्रज्ञाची लक्षणे सांगताना संत ज्ञानेश्वर महाराज निरिच्छतेचे महत्त्व अर्जुनाला पटवून देत आहेत.