लांडगा आणि बगळा: कृतघ्नतेचा धडा

एका घनदाट आणि प्राचीन जंगलात एक लांडगा राहत होता. हा लांडगा त्याच्या अत्यंत लोभी स्वभावासाठी आणि क्रूरतेसाठी संपूर्ण प्राण्यांच्या साम्राज्यात कुख्यात होता. तो कधीही अन्नावर तृप्त होत नसे आणि नेहमीच अधिक शिकारीच्या शोधात असे. एके दिवशी, त्याने एका हरणाची शिकार केली आणि घाईघाईने त्याचे मांस खाऊ लागला. त्याच्या या हव्यासामुळे आणि घाईमुळे, मांसाचा एक मोठा आणि टोकदार तुकडा त्याच्या घशात अडकला. तो तुकडा इतका खोलवर अडकला होता की लांडग्याला ना तो गिळता येत होता ना बाहेर काढता येत होता. लांडग्याची अवस्था अत्यंत दयनीय झाली. त्याला श्वास घेणे कठीण झाले आणि वेदनेने तो व्याकुळ झाला. त्याने जंगलातील अनेक प्राण्यांकडे मदतीची याचना केली, पण त्याच्या क्रूर स्वभावामुळे कोणीही त्याच्या जवळ जाण्याचे धाडस केले नाही. शेवटी, त्याला एक बगळा दिसला. बगळ्याची मान लांब आणि चोच अणकुचीदार होती. लांडग्याने मोठ्या कष्टाने बगळ्याला साद घातली आणि विनवणी केली की, जर त्याने त्याच्या घशातील हाड बाहेर काढले, तर तो त्याला खूप मोठे बक्षीस देईल. बगळ्याला सुरुवातीला भीती वाटली, कारण लांडगा हा एक हिंसक प्राणी होता. परंतु, लांडग्याची ती केविलवाणी अवस्था पाहून आणि बक्षिसाच्या आमिषाने बगळ्याचे मन विरघळले. बगळ्याने अतिशय सावधगिरीने आपली लांब मान लांडग्याच्या उघड्या जबड्यात घातली. हा एक अत्यंत धोकादायक क्षण होता; जर लांडग्याने जबडा बंद केला असता, तर बगळ्याचा मृत्यू अटळ होता. परंतु, लांडगा वेदनेने शांत बसला होता. बगळ्याने आपल्या अणकुचीदार चोचीने तो हाडाचा तुकडा पकडला आणि मोठ्या कौशल्याने बाहेर काढला. लांडग्याला त्वरित आराम मिळाला. त्याने मोकळा श्वास घेतला आणि त्याची वेदना थांबली. थोड्या वेळाने, जेव्हा लांडगा पुन्हा सावरला, तेव्हा बगळ्याने नम्रपणे त्याला दिलेल्या वचनाची आठवण करून दिली आणि आपले बक्षीस मागितले. लांडगा खदाखदा हसू लागला आणि क्रूर नजरेने बगळ्याकडे पाहून म्हणाला, 'अरे मूर्खा, तू तुझे बक्षीस आधीच मिळवले आहेस! तू तुझे डोके एका लांडग्याच्या जबड्यात घातले होतेस आणि मी ते कापून काढले नाही, हेच तुझे सर्वात मोठे बक्षीस नाही का? माझ्यासारख्या शिकारी प्राण्याने तुला जिवंत सोडले, यापेक्षा मोठे बक्षीस तू काय अपेक्षित करतोस?' बगळ्याला आपली चूक उमजली. त्याला समजले की दुष्ट आणि कृतघ्न लोकांशी व्यवहार करणे किती धोक्याचे असते. तो तिथून गपचूप उडून गेला, पण त्याला एक मोठा धडा मिळाला होता की, ज्यांच्या स्वभावातच क्रूरता आहे, त्यांच्याकडून कधीही कृतज्ञतेची किंवा न्यायाची अपेक्षा करू नये.