कावळे आणि काळा साप

एका विशाल वडाच्या झाडावर कावळ्यांचे एक जोडपे सुखाने राहत होते. त्या झाडाच्या खोडामध्ये असलेल्या एका ढोलीत एक मोठा आणि क्रूर काळा साप राहत होता. जेव्हा जेव्हा कावळ्याची मादी अंडी घालायची, तेव्हा तो साप झाडावर चढून ती अंडी फस्त करून टाकायचा. आपल्या पिलांना गमावल्यामुळे कावळ्यांचे जोडपे खूप दुखी होते. त्यांना त्या सापाचा खूप राग येत होता, पण सापाशी लढणे त्यांच्या शक्तीबाहेरचे होते.

एके दिवशी कावळ्याने आपल्या मित्राकडे, म्हणजे एका चतुर कोल्ह्याकडे जाऊन सल्ला मागितला. कावळा म्हणाला, 'मित्रा, तो साप आमच्या पिलांना जगू देत नाही. आम्ही त्याला कसे हरवू शकतो?' कोल्ह्याने थोडा विचार केला आणि एक युक्ती सांगितली. कोल्हा म्हणाला, 'शक्तीपेक्षा युक्ती श्रेष्ठ असते. तू उद्या सकाळी राजवाड्याच्या बागेत जा. तिथे राणी आणि तिच्या दासी स्नानासाठी येतील. राणी आपले मौल्यवान सोन्याचे हार काठावर काढून ठेवेल. तू त्यापैकी एक हार उचल आणि तो त्या सापाच्या ढोलीत नेऊन टाक.'

दुसऱ्या दिवशी सकाळी कावळ्याने अगदी तसेच केले. राणी बागेत स्नानासाठी आली असताना, कावळ्याने झडप घालून तिचा सोन्याचा हार उचलला आणि उडू लागला. राजवाड्याचे रक्षक ओरडत कावळ्याचा पाठलाग करू लागले. कावळ्याने तो हार सापाच्या ढोलीत टाकला आणि स्वतः दूर जाऊन एका फांदीवर बसला. जेव्हा रक्षक तिथे पोहोचले, तेव्हा त्यांना ढोलीत हार दिसला. हार काढण्यासाठी त्यांनी काठीने प्रयत्न केला, तेव्हा रागावून तो काळा साप बाहेर आला. रक्षकांनी सापाला पाहिले आणि आपल्या सुरक्षेसाठी त्यांनी सापाला ठार मारले. त्यांनी हार घेतला आणि ते निघून गेले. अशा प्रकारे, कावळ्यांनी आपल्या बुद्धीच्या जोरावर त्या बलाढ्य सापाचा कायमचा काटा काढला आणि ते पुन्हा सुखाने राहू लागले.