दरार वाला घड़ा

एका पाणी भरणाऱ्या माणसाकडे दोन माठ होते. एक माठ अगदी व्यवस्थित होता, पण दुसऱ्याला एक लहानसा तडा गेला होता. तो माणूस नदीवरून पाणी घेऊन घरी येईपर्यंत तडा गेलेल्या माठातून अर्धे पाणी गळून जात असे. दोन वर्षे असेच चालले. चांगल्या माठाला स्वतःचा खूप गर्व होता, तर तडा गेलेला माठ स्वतःला निकामी समजत असे. एक दिवस तडा गेलेला माठ मालकाला म्हणाला, 'क्षमस्व, माझ्यामुळे तुमची मेहनत वाया जाते.' मालक हसून म्हणाला, 'तू आज रस्त्याच्या कडेला पाहिले का? तुझ्या बाजूने किती सुंदर फुले उगवली आहेत! मला माहित होते की तू गळतोस, म्हणून मी तुझ्या बाजूने रस्त्यावर फुलांच्या बिया पेरल्या होत्या. रोज तू त्यांना पाणी घातलेस आणि त्यामुळेच आज मी देवाला ही फुले अर्पण करू शकतोय.' माठाला आपली किंमत समजली. प्रत्येक माणसात काही ना काही उणीव असते, पण ती उणीव सुद्धा एखाद्या गोष्टीसाठी वरदान ठरू शकते.