तेनाली राम आणि कष्टाळू चोर

विजयनगर साम्राज्यात एकदा अतिशय भीषण दुष्काळ पडला होता. आकाशातून जणू अग्नी बरसत होता आणि जमिनीला मोठमोठे तडे गेले होते. नद्या आटल्या होत्या आणि विहिरींच्या तळाला फक्त चिखल उरला होता. अशा कठीण काळात राजा कृष्णदेव राय यांचे चतुर सल्लागार तेनाली राम आपल्या घरामागच्या बागेची काळजी घेत होते. तेनाली रामाला त्याच्या बागेचा खूप लळा होता, पण पाण्याच्या कमतरतेमुळे त्यांची झाडे कोमेजून चालली होती. एके दिवशी संध्याकाळी, जेव्हा तेनाली राम बागेत फेरफटका मारत होते, तेव्हा त्यांना झाडांच्या मागे काहीतरी हालचाल जाणवली. त्यांनी बारकाईने पाहिले असता त्यांना दोन अनोळखी माणसे झाडांच्या आड लपलेली दिसली. तेनाली रामाच्या लक्षात आले की हे चोर आहेत आणि ते रात्री चोरी करण्याच्या उद्देशाने तिथे टपून बसले आहेत. तेनाली राम घाबरले नाहीत, उलट त्यांच्या डोक्यात एक विलक्षण युक्ती सुचली. त्यांनी मोठ्या आवाजात आपल्या पत्नीला हाक मारली, 'अगं ऐकलंस का? शहरात चोरांचा सुळसुळाट वाढला आहे. राजाने सांगितले आहे की सर्वांनी आपले सोने-नाणे सुरक्षित ठेवावे. मला वाटते की आपण आपले दागिने आणि मौल्यवान वस्तू एका मोठ्या लोखंडी पेटीत भरून आपल्या बागेतील खोल विहिरीत टाकून द्याव्यात. तिथे कोणालाही संशय येणार नाही आणि आपले धन सुरक्षित राहील.' चोर हे सर्व ऐकत होते आणि त्यांना खूप आनंद झाला. थोड्या वेळाने, तेनाली राम आणि त्यांच्या पत्नीने एक जड पेटी (जी खरंतर दगडांनी भरलेली होती) विहिरीपाशी आणली आणि मोठ्या आवाजात 'धप्प' असा आवाज करत ती विहिरीत ढकलून दिली. त्यानंतर तेनाली राम झोपायला गेले. चोर बाहेर आले आणि त्यांनी विचार केला की पेटी काढण्यासाठी विहिरीतील पाणी उपसणे सोपे आहे. त्यांनी बादल्या घेतल्या आणि रात्रभर विहिरीतून पाणी उपसून बागेत टाकण्यास सुरुवात केली. पहाटेपर्यंत त्यांनी संपूर्ण विहीर रिकामी केली होती आणि ते पाणी संपूर्ण बागेला मिळाले होते. जेव्हा त्यांना पेटी सापडली आणि त्यांनी ती उघडली, तेव्हा त्यात फक्त दगड पाहून त्यांना धक्काच बसला. तेवढ्यात तेनाली राम तिथे आले आणि म्हणाले, 'माझ्या बागेला पाणी दिल्याबद्दल तुमचे खूप आभार! आता तुम्ही जाऊ शकता.' चोरांना आपली चूक उमजली आणि त्यांनी तिथून पळ काढला.