←
रविवार, 09 मार्च 2031
आज →

🕉️संस्कृत सुभाषित

3 श्लोक 📿 सर्व ग्रंथ
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 4, श्लोक 99

न मां कर्माणि लिम्पन्ति न मे कर्मफले स्पृहा । इति मां योऽभिजानाति कर्मभिर्न स बध्यते ॥

तरी कर्मे आपणियांतें । न लिंपतीचि पैं मातें । हें जाणती जे मातें । तेही न लिंपती ॥

"Actions do not taint Me, nor do I have a desire for the fruits of action. One who knows Me thus is not bound by actions."

कर्मे Noun
karme
कार्ये किंवा कर्मे
actions
लिंपती Verb
limpatī
बाधणे किंवा चिकटणे
to bind or smear
जाणती Verb
jāṇatī
ओळखतात किंवा समजतात
to know or realize
मातें Pronoun
mātēṃ
मला (परमात्म्याला)
to me (the Divine)
आपणियांतें Pronoun
āpaṇiyāntēṃ
स्वतःला
to oneself

💡 अर्थ

ज्याप्रमाणे मला (परमात्म्याला) कोणतीही कर्मे चिकटत नाहीत, हे जे लोक ओळखतात, त्यांना सुद्धा कर्मांची बंधने लागत नाहीत.

🔍 सखोल अर्थ

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत स्पष्ट करतात की, परमात्मा हा विश्वाची सर्व कर्मे करूनही त्यांपासून अलिप्त असतो, कारण त्याला फळाची अपेक्षा नसते. जो भक्त हे सत्य जाणतो की आपला आत्मा हा कर्माचा कर्ता नसून तो केवळ साक्षी आहे, तो स्वतःला देहाच्या अहंकारापासून मुक्त करतो. अशा ज्ञानी पुरुषाला कर्माचे फळ किंवा त्याचे बंधन कधीही बाधत नाही. हे आत्मज्ञानाचे सामर्थ्य आहे.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात काम करताना 'मी हे केले' असा अहंकार न ठेवता, ते आपले कर्तव्य आहे या भावनेने केल्यास मानसिक ताण येत नाही. उदाहरणार्थ, एखाद्या प्रकल्पात यश मिळाले तरी हुरळून न जाता आणि अपयश आले तरी खचून न जाता आपले काम चालू ठेवणे.

📌 संदर्भ

भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला आत्मज्ञानामुळे कर्माची बंधने कशी सुटतात, हे समजावून सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 2, श्लोक 59

विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः । रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥

विषय तरी न सेवती । परि ते रसाची आस धरिती । जैसा उपवासी मरे युक्ती । परि क्षुधा न संडे ॥

"The objects of the senses turn away from the embodied soul who abstains from them, but the taste for them remains. Even this taste fades when the Supreme is seen."

विषय Noun
Vishaya
इंद्रियांचे उपभोग (शब्द, स्पर्श, रूप, रस, गंध)
Sensory objects
सेवती Verb
Sevati
सेवन करणे किंवा उपभोगणे
To consume or enjoy
आस Noun
Aas
ओढ किंवा इच्छा
Desire or longing
उपवासी Noun
Upavasi
ज्याने आहार सोडला आहे असा
One who fasts
क्षुधा Noun
Kshudha
भूक
Hunger
संडे Verb
Sande
सोडणे किंवा जाणे
To leave or abandon

💡 अर्थ

जसा एखादा माणूस उपवास करतो तेव्हा तो अन्न खात नाही, पण त्याला भूक लागलेलीच असते. तसेच, इंद्रिये विषयांचा त्याग करतात, पण मनातील त्यांची ओढ संपत नाही. ती ओढ फक्त ईश्वराच्या दर्शनानेच संपते.

🔍 सखोल अर्थ

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, केवळ बाह्यतः विषयांचा त्याग करणे म्हणजे खरे वैराग्य नव्हे. एखादा आजारी माणूस किंवा उपवास करणारा माणूस अन्नापासून दूर राहतो, पण त्याच्या मनात अन्नाची चव घेण्याची इच्छा (रस) कायम असते. जोपर्यंत साधकाला परब्रह्माचा अनुभव येत नाही, तोपर्यंत विषयांची ही सूक्ष्म ओढ किंवा गोडी मनातून जात नाही. जेव्हा आत्मसाक्षात्कार होतो, तेव्हाच ही विषयांची आसक्ती मुळासकट नष्ट होते. इंद्रियांना बळजबरीने रोखणे ही तात्पुरती अवस्था आहे, पण परमात्म्याचा आनंद मिळणे ही कायमस्वरूपी निवृत्ती आहे.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

एखादी वाईट सवय सोडताना फक्त ती कृती थांबवून चालत नाही, तर मनातून त्याबद्दलची ओढ कमी करणे महत्त्वाचे आहे. उदाहरणार्थ, अभ्यासासाठी मोबाईल बाजूला ठेवला तरी मन त्यातच असेल तर उपयोग नाही; जेव्हा अभ्यासातील गोडी समजेल, तेव्हाच मोबाईलची ओढ आपोआप कमी होईल.

📌 संदर्भ

इंद्रियांचे दमन आणि मनातील सूक्ष्म आसक्ती यातील फरक स्पष्ट करताना माऊली हे उदाहरण देतात.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 2, श्लोक 272

जैसा प्रदीप्तु अग्नि विझला । मग तो कोळसाचि जाहला । तैसा क्रोधास्तव मुकला । ज्ञानासी तो ॥

"As a blazing fire, when extinguished, becomes mere charcoal; so does a man lose his wisdom through anger."

प्रदीप्तु Adjective
pradīptu
प्रज्वलित / पेटलेला
blazing / brightly burning
अग्नि Noun
agni
आग
fire
विझला Verb
vijhalā
शांत झाला / विझला
extinguished
कोळसाचि Noun
koḷasāci
कोळसाच
only charcoal
क्रोधास्तव Adverb
krodhāstava
रागामुळे
due to anger
मुकला Verb
mukalā
गमावला / मुकला
lost / deprived of
ज्ञानासी Noun
jñānāsī
ज्ञानाला
to knowledge

💡 अर्थ

जसा पेटलेला अग्नी विझल्यावर फक्त कोळसा उरतो, तसाच रागामुळे माणूस आपल्या ज्ञानाला मुकतो.

🔍 सखोल अर्थ

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत क्रोधाचे भयंकर परिणाम स्पष्ट करतात. जेव्हा अग्नी प्रज्वलित असतो, तेव्हा तो प्रकाश आणि उष्णता देतो. पण तो विझला की त्याचे रूपांतर काळपट कोळशात होते, ज्याला पूर्वीचे तेज नसते. त्याचप्रमाणे, जेव्हा मनुष्याच्या मनात क्रोध निर्माण होतो, तेव्हा त्याची विवेकबुद्धी आणि ज्ञान नष्ट होते. रागाच्या भरात माणूस आपले चांगले-वाईट विसरतो आणि ज्ञानी असूनही अज्ञानासारखा वागू लागतो. क्रोधाचा आवेग ज्ञानाचा प्रकाश गिळून टाकतो आणि माणसाला केवळ अज्ञानाच्या अंधारात (कोळशाप्रमाणे) सोडून देतो.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्याला राग येतो, तेव्हा आपण चुकीचे निर्णय घेतो. उदाहरणार्थ, रागाच्या भरात कोणालातरी वाईट बोलल्याने नंतर पश्चात्ताप होतो. म्हणून राग आवरणे आणि शांत राहणे हेच शहाणपणाचे लक्षण आहे.

📌 संदर्भ

संत ज्ञानेश्वर महाराज क्रोधाचा विनाशकारी स्वभाव आणि त्यामुळे ज्ञानाचा कसा ऱ्हास होतो, हे एका सुंदर उदाहरणाद्वारे स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा