←
सोमवार, 03 फेब्रुवारी 2031
आज →

🕉️संस्कृत सुभाषित

3 श्लोक 📿 सर्व ग्रंथ
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 5, श्लोक 34

म्हणोनि बाह्य हे विषय । सांडूनि सांडिजे संशय । मग अंतरीं होय । ऐक्यबोधु ॥ ३४ ॥

"Therefore, by abandoning these external objects and casting away doubt, the realization of oneness arises within."

बाह्य Adjective
Bahya
बाहेरील
External
विषय Noun
Vishaya
इंद्रियांचे भोग
Objects of senses
सांडूनि Verb
Sanduni
त्याग करून
Having abandoned
संशय Noun
Sanshaya
शंका किंवा द्वैतभाव
Doubt or uncertainty
अंतरीं Adverb
Antari
हृदयात किंवा मनात
Within the heart or mind
ऐक्यबोधु Noun
Aikyabodhu
एकत्वाचे ज्ञान
Realization of oneness

💡 अर्थ

म्हणून बाहेरील विषयांचा मोह सोडून आणि मनातील शंका दूर करून, मग आपल्या अंतर्यामी आत्मैक्याचा (परमात्म्याशी एकरूपतेचा) अनुभव येतो.

🔍 सखोल अर्थ

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत साधनेतील अत्यंत महत्त्वाची प्रक्रिया स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, जोपर्यंत मनुष्य बाह्य जगातील इंद्रियसुखांमध्ये (विषय) गुंतलेला असतो आणि त्याच्या मनात स्वतःच्या स्वरूपाबद्दल संशय असतो, तोपर्यंत त्याला सत्य ज्ञान मिळत नाही. जेव्हा साधक जाणीवपूर्वक या बाह्य विषयांचा त्याग करतो आणि बुद्धीतील द्वैताचा संशय नष्ट करतो, तेव्हाच त्याला त्याच्या अंतःकरणात 'ऐक्यबोध' होतो. ऐक्यबोध म्हणजे स्वतःचा आत्मा आणि परमात्मा एकच आहेत, हे उमजणे. ही अवस्था प्राप्त होण्यासाठी बाह्य त्याग आणि आंतरिक शुद्धी या दोन्ही गोष्टी आवश्यक आहेत.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात जर आपल्याला एखादे मोठे ध्येय गाठायचे असेल, तर मोबाईल किंवा इतर विचलित करणाऱ्या गोष्टी (बाह्य विषय) बाजूला ठेवून, 'मी हे करू शकेन का?' हा संशय मनातून काढून टाकला पाहिजे, तरच आपल्याला यशाचा मार्ग स्पष्ट दिसेल.

📌 संदर्भ

आत्मज्ञान प्राप्त करण्यासाठी आवश्यक असलेल्या मानसिक तयारीचे वर्णन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 2, श्लोक 295

म्हणोनि विषयांतें न सेविजे । आणि इंद्रियांतें न दमिजे । ऐसें न करीं कां जे । न घडे हें ॥ २९५ ॥

"Therefore, do not think of not enjoying the objects of senses or of suppressing the senses; for this is not possible."

म्हणोनि Conjunction
Mhaṇōni
म्हणून
Therefore
विषयांतें Noun
Viṣayāntē
विषयांना / भोगाच्या वस्तूंना
To sense objects
सेविजे Verb
Sēvijē
उपभोगणे
To consume or enjoy
इंद्रियांतें Noun
Indriyāntē
ज्ञानेंद्रियांना
To the senses
दमिजे Verb
Damijē
दमन करणे / दाबणे
To suppress
घडे Verb
Ghaḍē
घडणे / शक्य होणे
To happen or be possible

💡 अर्थ

म्हणून विषयांचा उपभोग घ्यायचा नाही आणि इंद्रियांना जबरदस्तीने दाबायचे नाही, असे करू नकोस कारण हे शक्य नाही.

🔍 सखोल अर्थ

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, केवळ बाह्यतः विषयांचा त्याग करणे किंवा इंद्रियांना बळजबरीने रोखून धरणे पुरेसे नसते. जोपर्यंत मनातील विषयांची ओढ संपत नाही, तोपर्यंत केवळ शारीरिक दमन उपयोगाचे नसते. इंद्रियांना पूर्णपणे मारणे किंवा त्यांचा नैसर्गिक व्यापार थांबवणे अशक्य आहे. त्याऐवजी बुद्धी स्थिर करून विषयांवरील आसक्ती सोडणे महत्त्वाचे आहे. केवळ हट्टाने इंद्रिये दाबली तर ती पुन्हा उसळी मारून बाहेर येतात.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

एखादी वाईट सवय सोडताना ती फक्त जबरदस्तीने बंद करण्यापेक्षा, त्या सवयीचे तोटे समजून घेऊन मनापासून ती सोडण्याचा प्रयत्न करावा. उदाहरणार्थ, अभ्यासाच्या वेळी मोबाईल न वापरण्याचा हट्ट करण्यापेक्षा, अभ्यासाचे महत्त्व समजून घेतल्यास मोबाईलची ओढ आपोआप कमी होते.

📌 संदर्भ

स्थितप्रज्ञाची लक्षणे सांगताना, इंद्रियांचे दमन आणि विषयांचा त्याग यातील सूक्ष्म फरक ज्ञानेश्वर महाराज स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 3, श्लोक 121

म्हणौनि जे जे उचित । आणि अवसरेंकरूनि प्राप्त । तें कर्म आचरतां विहित । न सांडिजे गा ॥ १२१ ॥

"Therefore, whatever is appropriate and has come to you by occasion, do not abandon that prescribed duty while performing it."

म्हणौनि Adverb
Mhaṇouni
म्हणून
Therefore
उचित Adjective
Ucita
योग्य
Appropriate
अवसरेंकरूनि Adverb
Avasarēṅkarūni
वेळेनुसार किंवा प्रसंगानुसार
According to the occasion
प्राप्त Adjective
Prāpta
मिळालेले किंवा वाट्याला आलेले
Obtained
विहित Adjective
Vihita
शास्त्राने सांगितलेले
Prescribed
सांडिजे Verb
Sāṇḍijē
सोडावे
Should be abandoned

💡 अर्थ

म्हणून जे जे योग्य आहे आणि वेळेनुसार आपल्या वाट्याला आले आहे, ते शास्त्रविहित कर्तव्य कर्म कधीही सोडू नये.

🔍 सखोल अर्थ

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्मयोगाचे मर्म सांगतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपल्या जीवनात जे जे नैतिकदृष्ट्या योग्य (उचित) आहे आणि जे परिस्थितीनुसार किंवा काळाच्या ओघात आपल्यासमोर कर्तव्य म्हणून आले आहे, अशा कर्मांचा त्याग करू नये. 'विहित' कर्म म्हणजे जे शास्त्राने किंवा धर्माने विहित केलेले आहे. अशी कर्मे फळाची आशा न ठेवता केवळ कर्तव्य भावनेने करणे हाच खरा मार्ग आहे. कर्माचा कंटाळा करणे किंवा जबाबदारी टाळणे हे प्रगतीच्या मार्गातील अडथळे आहेत.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात, समजा तुम्ही एक कर्मचारी आहात आणि तुमच्याकडे एखादे कठीण काम आले आहे, तर ते काम टाळण्याऐवजी आपली जबाबदारी समजून पूर्ण निष्ठेने करणे म्हणजे या ओवीचे पालन करणे होय.

📌 संदर्भ

श्रीकृष्ण अर्जुनाला कर्माचे महत्त्व सांगत असताना, ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून विहित कर्माचे समर्थन करतात.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा