तरी मी आणि तू। आणि हे नृपनाथ समस्तू। येथ नसू ऐसे नव्हतू। मागांही कधीं॥
"Neither I, nor you, nor these kings, were ever non-existent in the past."
💡 अर्थ
मी, तू आणि हे सर्व राजे पूर्वी नव्हते असे कधीच झाले नाही. आपण सर्वजण पूर्वीही होतोच.
तरी मी आणि तू। आणि हे नृपनाथ समस्तू। येथ नसू ऐसे नव्हतू। मागांही कधीं॥
"Neither I, nor you, nor these kings, were ever non-existent in the past."
मी, तू आणि हे सर्व राजे पूर्वी नव्हते असे कधीच झाले नाही. आपण सर्वजण पूर्वीही होतोच.
या ओवीत ज्ञानेश्वर महाराज श्रीकृष्णाच्या मुखातून आत्म्याचे अनादित्व स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, हे अर्जुना, मी, तू आणि हे समोर दिसणारे सर्व राजे पूर्वी नव्हते असे कधीच घडले नाही. म्हणजेच आपण सर्वजण अनादी काळापासून अस्तित्वात आहोत. शरीर हे नश्वर आहे, पण त्यातील आत्मा हा शाश्वत आहे. जन्म आणि मृत्यू हे केवळ शरीराचे धर्म आहेत, आत्म्याचे नव्हे. काळ बदलतो, शरीर बदलते, पण चैतन्य कायम असते.
दैनंदिन जीवनात अपयश किंवा नुकसान झाले असता, आपण हे लक्षात ठेवले पाहिजे की आपले अस्तित्व केवळ बाह्य गोष्टींवर अवलंबून नाही. आत्मिक बळ वाढवण्यासाठी या विचाराचा उपयोग होतो.
अर्जुनाचा शोक दूर करण्यासाठी श्रीकृष्ण त्याला आत्म्याच्या अमरत्वाबद्दल सांगत आहेत.
म्हणोनि तूं आतां । झकविजे या चित्ता । न संडीं गा पंडुसुता । स्वधर्मु आपुला ॥ ३१६ ॥
"Therefore, do not let your mind be deluded now; O son of Pandu, do not forsake your own duty."
म्हणून अर्जुना, तू आता तुझ्या मनाला फसवू नकोस आणि आपला स्वधर्म (कर्तव्य) सोडू नकोस.
ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून अर्जुनाला उपदेश करतात की, मोह किंवा भीतीमुळे कर्तव्यापासून पळ काढणे म्हणजे स्वतःच्या मनाची फसवणूक करणे होय. संकटाच्या वेळी मन विचलित होणे स्वाभाविक आहे, परंतु अशा वेळी आपल्या मूळ कर्तव्याचा (स्वधर्माचा) त्याग करणे अयोग्य आहे. अर्जुनासाठी क्षत्रिय धर्म पाळणे हेच त्याचे परम कर्तव्य आहे, असे श्रीकृष्ण त्याला बजावून सांगत आहेत.
कठीण प्रसंगात घाबरून किंवा आळसामुळे आपले काम सोडून देऊ नये. उदाहरण: परीक्षेचा अभ्यास कठीण वाटला तरी तो सोडून न देता धैर्याने पूर्ण करावा.
भगवान श्रीकृष्ण अर्जुनाला त्याचे मन विचलित होऊ न देता आपल्या कर्तव्यावर ठाम राहण्याचा सल्ला देत आहेत.
म्हणोनि तूं आतां । झकविजे गा पांडुसुता । या कर्मातें सर्वथा । न संडीं पां ॥ ३३६ ॥
"Therefore, O son of Pandu, do not be deluded; do not abandon this duty at all."
म्हणून अर्जुना, तू आता गोंधळून जाऊ नकोस आणि आपल्या या कर्तव्याचा (कर्माचा) कधीही त्याग करू नकोस.
ज्ञानेश्वरीच्या या ओवीत संत ज्ञानेश्वर महाराज श्रीकृष्णाच्या माध्यमातून अर्जुनाला उपदेश करत आहेत. ते म्हणतात की, मोह किंवा भीतीपोटी आपल्या विहित कर्माचा त्याग करणे चुकीचे आहे. 'झकविजे' म्हणजे भ्रमिष्ट होणे किंवा गोंधळणे. अर्जुन युद्धाच्या प्रसंगी गोंधळला होता, त्याला वाटत होते की युद्ध करणे पाप आहे. परंतु माऊली सांगतात की, स्वधर्माप्रमाणे आलेले कर्म हे ईश्वरी आज्ञा मानून पार पाडले पाहिजे. कर्माचा त्याग केल्याने नव्हे, तर फळाची आशा सोडून कर्म केल्यानेच मनुष्याची प्रगती होते.
दैनंदिन जीवनात जेव्हा आपल्याला एखादे काम कठीण वाटते, तेव्हा ते सोडून न देता पूर्ण करणे हेच आपले कर्तव्य आहे. उदाहरण: अभ्यासाचा कंटाळा आला तरी विद्यार्थ्यांनी आपले ध्येय गाठण्यासाठी नियमित अभ्यास करणे आवश्यक आहे.
श्रीकृष्ण अर्जुनाला त्याचा मोह सोडून युद्धाचे (कर्तव्याचे) पालन करण्यास सांगत आहेत.