🕉️संस्कृत सुभाषित

ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून श्रीकृष्णाचा उपदेश स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, आत्म्याचे अमरत्व आणि शरीराचे नश्वरत्व या गोष्टींचा विचार केल्यावर शोक करणे व्यर्थ ठरते. अर्जुनाने आपल्या अंतःकरणात विवेकाने विचार करावा की जे सत्य आहे ते कधी नष्ट होत नाही आणि जे असत्य आहे ते कधी टिकत नाही. या तत्त्वाचा विचार केल्यास मनातील मोह आणि दुःख दूर होईल.

जेव्हा आपण एखाद्या कठीण प्रसंगात अडकतो किंवा दुःखी होतो, तेव्हा भावनेच्या भरात न वाहता शांतपणे 'हे का घडले?' आणि 'याचे स्वरूप काय?' असा विचार केल्यास मनाला शांती मिळते. उदाहरण: परीक्षेत अपयश आले तर रडत न बसता, आपल्या अभ्यासाच्या पद्धतीचा विचार करून पुन्हा प्रयत्न करणे.

श्रीकृष्ण अर्जुनाला आत्मस्वरूपाचा विचार करून शोक सोडून देण्यास सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत निष्काम कर्मयोगाचे मर्म स्पष्ट करतात. ते म्हणतात की, मनुष्याने आपली विहित कर्तव्ये (कर्मे) करणे सोडू नये, परंतु ती करताना फळाची आसक्ती पूर्णपणे त्यागली पाहिजे. त्यांनी येथे 'भाजलेल्या बियांचे' अत्यंत समर्पक उदाहरण दिले आहे. ज्याप्रमाणे एखादे बी अग्नीत भाजले की त्याची अंकुरण क्षमता नष्ट होते आणि ते पुन्हा जमिनीतून उगवू शकत नाही, त्याचप्रमाणे जेव्हा एखादे कर्म फळाच्या इच्छेशिवाय केले जाते, तेव्हा ते कर्म 'दग्ध' होते. असे निष्काम कर्म कर्त्याला कर्माच्या बंधनात किंवा जन्म-मरणाच्या फेऱ्यात अडकवत नाही. हेच मुक्तीचे खरे साधन आहे.

एखाद्या विद्यार्थ्याने परीक्षेचा निकाल काय लागेल किंवा आपल्याला कोणते बक्षीस मिळेल याची चिंता न करता, केवळ आनंदाने आणि प्रामाणिकपणे अभ्यास करावा. जेव्हा आपण निकालाच्या दडपणाशिवाय काम करतो, तेव्हा आपली कामगिरी अधिक चांगली होते आणि मनाला शांती मिळते.

संत ज्ञानेश्वर महाराज भाजलेल्या बियांचे उदाहरण देऊन निष्काम कर्माचे स्वरूप स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत कर्माच्या गहनतेचे वर्णन करतात. ते म्हणतात की, कर्म म्हणजे काय, अकर्म म्हणजे काय आणि विकर्म म्हणजे काय, हे समजून घेणे साध्या माणसाचे काम नाही. कर्माची गती इतकी सूक्ष्म आणि गुंतागुंतीची आहे की, ज्यांना आपण आत्मज्ञानी किंवा विद्वान म्हणतो, असे लोक सुद्धा कर्माचे फळ आणि त्याचे स्वरूप ठरवताना संभ्रमात पडतात. कर्माच्या बाह्य स्वरूपापेक्षा त्यामागील हेतू आणि त्याची आध्यात्मिक गती ओळखणे हे बुद्धीच्या पलीकडचे आहे, असे महाराज येथे सुचवतात.

दैनंदिन जीवनात आपण एखादे काम करताना ते केवळ वरवर पाहून ठरवू नये. उदाहरणार्थ, एखाद्याला शिस्त लावण्यासाठी दिलेला ओरडा हा वरवर 'वाईट' वाटला तरी त्यामागील हेतू कल्याणाचा असेल तर ते कर्म शुद्ध असते. कर्माचा विचार करताना नेहमी हेतू तपासावा.

भगवद्गीतेच्या चौथ्या अध्यायातील कर्माच्या सिद्धांतावर भाष्य करताना ज्ञानेश्वर महाराज कर्माची गहनता स्पष्ट करत आहेत.