←
गुरुवार, 13 जून 2024
आज →

🕉️संस्कृत सुभाषित

3 श्लोक 📿 सर्व ग्रंथ
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 5, श्लोक 39

म्हणोनि इंद्रियांतें न दमिजे । तरी विषयसुख न सेविजे । आणि मन हें न जिंकिजे । तरी न होय ॥ ३९ ॥

"Therefore, if the senses are not subdued, if the pleasures of the objects are not avoided, and if this mind is not conquered, then it (liberation) does not happen."

म्हणोनि Conjunction
Mhanoni
म्हणून
Therefore
इंद्रियांतें Noun
Indriyante
इंद्रियांना
To the senses
दमिजे Verb
Damije
दमन करावे / ताबा ठेवावा
To restrain or control
विषयसुख Noun
Vishaysukh
इंद्रियांचे भोग किंवा सुख
Sensual pleasures
सेविजे Verb
Sevije
उपभोग घेणे
To enjoy or consume
जिंकिजे Verb
Jinkije
जिंकावे
To conquer

💡 अर्थ

म्हणून जर आपण आपल्या इंद्रियांवर ताबा मिळवला नाही, विषयांच्या सुखाचा त्याग केला नाही आणि आपल्या मनाला जिंकले नाही, तर आत्मज्ञान किंवा मोक्ष मिळणे शक्य नाही.

🔍 सखोल अर्थ

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत साधकासाठी अत्यंत आवश्यक अशा शिस्तीचे वर्णन करत आहेत. ते म्हणतात की, जोपर्यंत मनुष्य आपल्या ज्ञानेंद्रियांना आणि कर्मेंद्रियांना आवरत नाही, तोपर्यंत तो बाह्य जगातील क्षणिक सुखांच्या जाळ्यात अडकलेला राहतो. केवळ शरीराने त्याग करून चालत नाही, तर मनावर विजय मिळवणे सर्वात महत्त्वाचे आहे. जोपर्यंत मन विषयांकडे धावते, तोपर्यंत आत्मसाक्षात्कार किंवा खरी शांती प्राप्त होऊ शकत नाही. इंद्रियदमन आणि मनःशांती या आध्यात्मिक प्रगतीच्या पायाभूत पायऱ्या आहेत.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात, जर एखाद्या विद्यार्थ्याला परीक्षेत यश मिळवायचे असेल, तर त्याने मोबाईल किंवा खेळासारख्या विचलित करणाऱ्या गोष्टींवर (इंद्रियांवर) ताबा मिळवणे आणि मनाला अभ्यासात एकाग्र करणे आवश्यक आहे. मनावर ताबा मिळवल्याशिवाय कोणतेही मोठे ध्येय साध्य होत नाही.

📌 संदर्भ

मोक्षप्राप्तीसाठी इंद्रियनिग्रह आणि मन जिंकणे किती अनिवार्य आहे, हे ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीतून स्पष्ट करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 2, श्लोक 307

जेथ रागद्वेषांचीं दोन्ही । बोळवणें जालीं अंतःकरणीं । मग इंद्रियें आपैसां गुणीं । वर्तती जरी ॥

जेथे राग आणि द्वेष या दोघांनाही अंतःकरणातून निरोप दिला जातो, तिथे इंद्रिये आपोआप आपापल्या विषयांत वागू लागली तरी (बाध येत नाही).

"Where both attraction and repulsion have been bid farewell from the heart, then even if the senses act according to their nature, they do not bind the soul."

राग Noun
Raga
आसक्ती किंवा अति आवड
Attachment or excessive liking
द्वेष Noun
Dvesha
तिरस्कार किंवा नावड
Hatred or repulsion
बोळवणें Verb
Bolavane
निरोप देणे किंवा घालवून देणे
To bid farewell or removal
अंतःकरणीं Noun
Antahkarani
मनामध्ये
In the heart or mind
इंद्रियें Noun
Indriye
ज्ञानेंद्रिये
Sense organs
आपैसां Adverb
Apaisa
आपोआप किंवा सहजपणे
Naturally or spontaneously
वर्तती Verb
Vartati
वागतात किंवा कार्य करतात
Behave or act

💡 अर्थ

जेव्हा मनातून आवड आणि नावड (राग-द्वेष) पूर्णपणे निघून जातात, तेव्हा आपली इंद्रिये विषयांमध्ये वागली तरी मनावर त्याचा वाईट परिणाम होत नाही.

🔍 सखोल अर्थ

संत ज्ञानेश्वर महाराज या ओवीत सांगतात की, ज्या साधकाने आपल्या अंतःकरणातून 'राग' (अति ओढ) आणि 'द्वेष' (तिरस्कार) या दोन्ही द्वंद्वांना कायमचे घालवून दिले आहे, त्याचे मन स्थिर होते. अशा स्थितीत, जरी त्याची इंद्रिये (डोळे, कान इ.) बाह्य जगातील विषयांच्या संपर्कात आली, तरी ती केवळ निसर्गनियमानुसार कार्य करतात. त्या विषयांचा मनावर कोणताही विकार किंवा आसक्ती निर्माण होत नाही. हे आत्मसंयमाचे सर्वोच्च शिखर आहे जिथे कर्म करूनही माणूस कर्माच्या बंधनात अडकत नाही.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात, जर आपण एखाद्या व्यक्तीबद्दल किंवा गोष्टीबद्दल खूप जास्त आवड किंवा खूप जास्त तिरस्कार ठेवला नाही, तर आपण तणावमुक्त राहू शकतो. उदाहरणार्थ, परीक्षेत कमी गुण मिळाले तरी रडत न बसणे आणि जास्त मिळाले तरी हवेत न उडणे, हाच खरा समतोल आहे.

📌 संदर्भ

ज्या व्यक्तीने राग आणि द्वेष जिंकले आहेत, ती व्यक्ती जगात विषयांमध्ये वावरतानाही कशी अलिप्त राहते, याचे वर्णन ज्ञानेश्वर महाराज येथे करत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा
✍️
ज्ञानेश्वरी अध्याय 3, श्लोक 33

नियतं कुरु कर्म त्वं कर्म ज्यायो ह्यकर्मणः । शरीरयात्रापि च ते न प्रसिद्धयेदकर्मणः ॥

तरी उचित आणि विहित । जेणे होइजे स्वानंदाप्रत । ते कर्म काय निरुत । न कळावे तुला ॥

"Therefore, that which is appropriate and prescribed, and which leads to self-bliss—should that action not be clearly known to you?"

उचित Adjective
Uchita
योग्य किंवा रास्त
Appropriate or proper
विहित Adjective
Vihita
शास्त्राने सांगितलेले किंवा कर्तव्य
Prescribed or ordained duty
स्वानंदाप्रत Noun
Svanandaprat
आत्मसुखाकडे
Towards the bliss of the self
कर्म Noun
Karma
कार्य किंवा कृती
Action or duty
निरुत Adverb
Niruta
निश्चितपणे
Certainly or definitely
कळावे Verb
Kalave
समजावे
Should be known

💡 अर्थ

अरे अर्जुना, जे कर्म योग्य आहे आणि जे शास्त्राने कर्तव्य म्हणून सांगितले आहे, ज्या कर्मामुळे आत्मसुख मिळते, ते कर्म तुला निश्चितपणे समजू नये का?

🔍 सखोल अर्थ

या ओवीत संत ज्ञानेश्वर महाराज अर्जुनाला कर्माचे मर्म समजावून सांगत आहेत. ते म्हणतात की, मनुष्याने केवळ कोणतेही कर्म करू नये, तर जे 'उचित' (योग्य) आणि 'विहित' (कर्तव्य म्हणून नेमून दिलेले) आहे तेच करावे. अशा कर्माचे वैशिष्ट्य म्हणजे ते माणसाला संसारात अडकवत नाही, तर 'स्वानंद' म्हणजे आत्मिक समाधान मिळवून देते. मोक्षाचा मार्ग हा कर्माचा त्याग करण्यात नसून, फळाची आशा न ठेवता योग्य कर्म करण्यात आहे. हे कर्म कसे ओळखावे आणि ते का करावे, याचे मार्गदर्शन माऊली येथे करत आहेत.

🎯 व्यावहारिक उपयोग

दैनंदिन जीवनात आपण अनेक कामे करतो. पण ती कामे करताना ती 'उचित' आहेत का, याचा विचार करावा. उदाहरणार्थ, अभ्यास करणे हे विद्यार्थ्याचे विहित कर्म आहे. ते ओझे न मानता मनापासून केल्यास केवळ यशच मिळत नाही, तर आत्मिक समाधानही मिळते.

📌 संदर्भ

श्रीकृष्ण अर्जुनाला स्वधर्माप्रमाणे विहित कर्म करण्याचे महत्त्व आणि त्यातून मिळणारा आनंद याबद्दल सांगत आहेत.

संत ज्ञानेश्वर (Saint Dnyaneshwar)
👤 प्रोफाइल पहा