पारधी आणि कबुतरे

एका विस्तीर्ण जंगलात एका मोठ्या वडाच्या झाडावर कबुतरांचा एक मोठा थवा राहत होता. चित्रग्रीव नावाचा एक अतिशय बुद्धिमान आणि अनुभवी कबूतर त्यांचा राजा होता. एके दिवशी, सर्व कबुतरे अन्नाच्या शोधात आकाशात उडत होती. उडता उडता त्यांना खाली जमिनीवर पांढरे शुभ्र तांदळाचे दाणे विखुरलेले दिसले. तांदूळ पाहून सर्व कबुतरे आनंदी झाली आणि त्यांना भूक लागल्यामुळे ते खाली उतरू लागले. मात्र, राजा चित्रग्रीवच्या मनात शंका आली. तो म्हणाला, 'या निर्जन जंगलात एवढे तांदूळ कुठून आले? हे काहीतरी संकट असू शकते. आपण खाली जाऊ नये.' पण तरुण कबुतरे उत्साहात होती, त्यांनी राजाचे ऐकले नाही आणि ते दाणे टिपण्यासाठी खाली उतरले. राजाला आपल्या प्रजेची काळजी होती, म्हणून तोही त्यांच्यासोबत खाली उतरला. जसे त्यांनी दाणे टिपायला सुरुवात केली, तसे अचानक त्यांच्यावर एक मोठे जाळे पडले. एका शिकारीने हे जाळे आधीच पसरवून ठेवले होते आणि तो झाडामागे लपून बसला होता. सर्व कबुतरे जाळ्यात अडकली. शिकारी त्यांना पकडण्यासाठी आनंदाने पुढे येऊ लागला. सर्व कबुतरे घाबरली आणि सुटकेसाठी आपापल्या परीने प्रयत्न करू लागली, पण जाळे खूप मजबूत होते. तेव्हा चित्रग्रीव शांत राहिला आणि त्याने एक युक्ती सुचवली. तो म्हणाला, 'घाबरू नका! जर आपण वेगवेगळे प्रयत्न केले, तर आपण कधीच सुटणार नाही. पण जर आपण सर्वांनी मिळून एकाच वेळी जोर लावला आणि हे जाळे घेऊन आकाशात उडालो, तर आपण वाचू शकतो.' सर्व कबुतरांना ही कल्पना पटली. 'एक, दोन, तीन... उडा!' असे म्हणताच सर्व कबुतरांनी पूर्ण ताकदीनिशी पंख फडफडावले आणि ते संपूर्ण जाळ्यासकट आकाशात झेपावले. शिकारी हे पाहून थक्क झाला. तो त्यांच्या मागे धावला, पण कबुतरे खूप उंचावर उडाली होती. चित्रग्रीव त्यांना आपल्या एका जुन्या मित्राकडे, हिरण्यक नावाच्या उंदराकडे घेऊन गेला. हिरण्यकने आपल्या तीक्ष्ण दातांनी जाळे कुरतडले आणि सर्व कबुतरांची सुटका झाली. सर्वांनी चित्रग्रीवचे आणि हिरण्यकचे आभार मानले.